ว้นะครับ เดี๋ยวผ

สี่ยไพรัตน์มันพาดาวเรืองไปที่ไ

ัยหนูแทนพวกฉันได้ไหม” ป้าสายพูดขอร้องเมื่อไม่มีคำตอบจากชายหนุ่มรุ่นลูก “ถ้าฉันกับตาจ

รไว้แน่นเพราะต้องการ

ะเป็นผู้ปกครองของ

น เขาพยักหน้ารับปากป้าสายเมื่

กฉันก่อไว้ ฉันคงไม่มีโอกาสหาเงินจำนวนมากมายขนาดนั้นมาใช้หน

ยุดพูดเถอะครับ” เลือดไหลไม่ยอมหยุดจนร่

นและตาจันทร์รักแกมาก และฝากบ

งดาวเรืองเลยครับ

ตัวปล่อยใจนอนหายใจโรยริน ซึ่งอาการย่ำแย่ของป้าสายทำให้สิง

วเรืองร้องไห้โฮเมื่อรู้สึกถึงรอยสัมผัสน่าขยะแขยงของเสี่ยไพ

ี่เป็นจริง สิงขรหน้าแดงก่ำโกรธเด็กน้อยที่บังอาจเช็ดรอยสำผัสที่เขาทำไว้บนตัวเธอ ร่างโตจึงรีบก้าวขึ้นเต

ตารางนิ้วบนร่างกาย ดาวเรืองก็ไม่ต้องการให้เขาแตะต้อง แม้จะมีแรงเพียงน

้มันต้องโดนอีกสักสามสี่รอบ

น้างามแหงนขึ้นเพื่อรองรับคำขู่จากปากหยักที่บดขยี้กลีบปากบวมเจ่อ และเมื่อได้ชิมความหอมหวานในโพรงปากนุ่มพอใจแล้ว เขาก็ตวัดอุ้

รางปนเสียงสะอื้นเมื่อถูกปล่อยให้เท้าแตะพื้น ขาเรียวสวยสั

สิงขรไม่ชอบใจเป็นอย่างมากที่หญิงสาวมักเรียกเขาว่าลุง ดวงตาสีนิลเริ่มแ

ตน์เลยสักนิดที่ชอบล่อลวงเด็กส

รเปลี่ยนเป็นภาพของสิงขรที่เป็นคนทำร้ายพรากความบริสุทธิ์ไปโดยที่ไม่ได้ยินยอมสักนิด หญิงสาวนั่งกอดเข่าใบหน้าเ

ฉัน ป่านนี้ เธอก็คงจะขาดใจตายไปนานแล้ว และตอนนี้ มันก็อยากจะเข้าไปในตัวเธอเพื่อทดสอบดูว่าหายจากอาการส

ยละสิที่เห็นตัวตนของฉัน

็ดขาด” ดวงตากลมโตคลอน้ำตาเบิกโพลงเมื่อเห็นความใหญ่โตตรงหว่างขาของเขา