ที่บางทีก็รันทด บางทีก็สุขสมหวัง ซึ่งนำมาเขียนลงในนิตยสารโดยกองบรรณาธิการ หรือไม่ก็เป็นจดหมายบอกเล่าเรื่องราวจากแฟนคลับทางบ้าน Housewives นับเป็นนิตยสารหัวแรกของบริษ

ไรไม่ได้ในห้าปีหลัง แต่จอห์นก็ยังไม่ยอมยุบนิตยสารดังกล่าวทิ้ง แม้จะมีนิตยสารห

รพนัน เพราะรู้ดีว่าหากให้เคลวินบริหารงานต่อคงไม่แคล้วบริษัทเขาต้องถูกขายทอดตลาดเพื่อใช้หนี้การพนันแน่ๆ ดังนั้นจึงได้นัดเจอกับคริสโตเฟอร์... ลูกชายของเพื่อนรักเพื่อ

นแรงดังขึ้น ทำให้ร่างบอบบางในชุดแสน

นที่เรียกเธอ ซึ่งเป็นหญิงวัยสามสิบกลางๆ

ที่สุดในบรรดากองบรรณาธิการ เธอได้รับคำสั่งจากเจ้าของคนใหม่ว่า เธอและลูกน้องมีเวลาในการทำนิตยสาร Housewives ฉบับสุดท้ายให้เสร็จภายในหนึ่งอาทิตย์ เพื่อวาง

หม่ ที่นึกอยากจะลดต้นทุนของบริษัทด้วยการปิดตัวนิตยสารที่ไม่ทำกำไร โดยไม่คำนึงถึงพนักงานที่ทำงานให้กับนิตยสารฉบับนี้สักนิด ไม่หยุดคิดเลยว่าหากนิตยสารถูกปิดตัวลงแล้ว บรรดา

พชเสียมากกว่า คนที่ยืนตีสีหน้าเสแสร้งว่าเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่มีความจริงใจ ไม่ใช่ใครที่ไหน... ยัยลูซี่ทรงโต ที่ตั้งท่าเป็นไม้เบื่อไม้เมากับเธอตั้งแต่อลิสาเข้ามาทำงานที่นี่ใหม่ๆ “โถ... โถ... โถ... อย่างนี้คงแย

ุกครั้งที่มีโอกาส อลิสาก็ช่างกระไร... เอาแต่นั่งเงียบไม่ตอบโต้ยัยลูซี่เลยสักครั้ง อย่างนี้เล่า... อีกฝ่ายถึงได้ได้ใจจนตั้งใจมาพาลหาเรื่องบ่อยๆ เพราะทำงานอยู่ในชั้นเดียวกัน เพียงแค่จัดโซนเป็นนิตยสารแต่ละหัวเ

!! ยัย

ง!

กคนที่ได้ยินเสียงหันกลับมามองคนที่ทำเสียงรบกวนแล้วอ้าปากค้าง เพราะไม่เคยมีครั้งใดที่เลยที่อลิสาจะแสดงอาการเกรี้ยวกราดเช

งมุ่งมั่นแล้วก็ลุกพรวดเดินออกไปจากชั้นท

ินไวๆ พ้นประตูออกไป โดยที่คนที่ถูกถามอาจจะไม่ทันได้หยุดฟังด

ั้นแน่ๆ เพราะเพียงเธอโผล่พ้นประตูเข้าไป เธอคงถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์ของเขาจับโยนออกมา เธอแค่อยากจะมีโอกาส... ได้อุทธรณ์ ได้ขอร้องให้เขาช่วยคิดให้รอบคอบเรื่องจะยุบนิตยสาร และจ้า