มายา ข้าเป็นหนี้บุญ

้อิ่มและพักผ่อนเอาแรง เราต้องเร่งออ

งกลิ่นไม่ใคร่น่าพิสมัยเข้าพระโอษฐ์และทอดมองไปยังเวิ้งฟ้าเบื้อ