อง วิโน

ะ’ เสียงในใจของฉันขัดจังหวะความ

นจะฉวยกระเป๋าเป้แล้วพุ่งออกจากห้อง การไปสายไม่ใช่ทางเลือกสำหรับฉัน ไม่ใช

ะเดนเต้กับคำพูดถากถางของเขา แค่มีเขาอยู่ตรงหน้าก็พอจะทำให้ฉั

ตเห็น รถคันหนึ่งที่ฉันคุ้นตาก็แล่นมาจอดเทียบข้างตัว ให้ตายสิ นี่มั

สั่ง พร้อมกับ

ลัวปนความหวาดระแวงถาโถมเข้ามาในหัว เขาอย

บอกให้ฉันขึ้นรถจริงๆ เหรอ ก็ก่อนหน้านี้ฉันยัง

่สนใจ” คำพูดของเขาดึงฉันกลับมาสู่ความเป็นจริ

างลงเอยด้วยดีแน่ แต่ฉันจะหนีได้ไหมล่ะ ในเมื่อเขาเป็

รก” ฉันตอบ น้ำเสียงมั่นคง

ที่เขาเลิกขึ้นบอกชัดว่าเขาไม่ยอมรับค

ะ ฉันกำลังข

ไม่ให้หลุดออกไปตรงหน

บเรียนรู้ที่จะขัดขืนฉันแล้วสินะ” คำพูดของเขาบา

อก อีกไม่นานฉันจะอายุสิบแปดปี และ

ไปก่อนที่เขาจะทันค้านอะไรอีก แบกรับความห

ันก็มาถึงมหาวิทยาลัย หายใจ

ิโน

่วงในน้ำเสียงของเธอชัดเจนเมื่อเรียกชื่อฉัน ไม่ว่าจะเ

จ ขณะที่เธอเอามือมาวางบนบ่าฉันอย่างปลอบโยน “เธอต้องบอกฉันนะว่าท

ล่กัดตอนมาที่นี่น่ะ” ฉันโกหก คำ

ยกเดนเต้ว่าหมา เขาทำให้ฉันรู้

ทำไมถึงวิ่งหนีตอนหมาไล่ล่ะ อยู่

รู้ว่าเรากำลังเรียกจ่าฝูงว่า ‘หมา’ เหมือนกันทั้ง

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมความคิด

ย มันเป็นปฏิกิริยาปกป้องตัวเองแ

องเรียนแล้วนั่งลงยัง

นึกว่าตัวเองจะเสียเวลาไปมาก และคงต้องมาสายเพ

เสื้อผ้าบางๆ แบบนี้ตลอด ไม่หนาวเหรอ” อแ

อธิบายให้เธอฟังได้ว่านี่คือเสื้อผ้าบริจาคที่ฉันใส่มาหลายปีแล้ว ฉันแค่พยายามประคั

าไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้ใครรู้ว่าฉันมีความเกี่ยวข้อ

แล้วชุดที่ฉันใส่อยู่นี่ก็ไม่ได้บางนะ” ฉันยิ

้งกับฉันวันนี้ไหม เธอจะทนใส่ชุดพวกนี

ลยต้องรีบกลับก่อนอีกแ

านไปแล้วครั้งหนึ่ง จะขาดงานต่อไปเรื่อยๆ ไม่ได้หรอก

วกินให้ครบสามมื้อ การซื้อเสื้อผ

การศึกษา ไม่อย่างนั้นแล้วฉันคงไม่มีว

กที่จะใช้ชีวิตแบบนี้ ดีกว่าไปท

่างศักดิ์ศรีของตัว

กอย่างแรก ไม