มันดูแป

องลีโอก็คือเลน่า ที่เดินไปเดินมาอย่างไม่เป็น

นี้ทำให้มาวินเบนสายตาอำมหิตมาทางลีโอ เฮ้ย! “มองกั

ขาสองคน นี่เธอมีรสนิยมสามคนผัวเมียไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมก่อนหน้านี้เธอถึงไม่รู้ตัว ไม่รู้จักตัวเองเลยเหรอว่าเธ

บ้าง ครั้งสุดท้ายเธออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ กำลังท้อแท้ต่อโชคชะตาชีวิต เธอเป็นนักเขียนออนไลน์ใช้นามปากกาด้วยชื่อเล่นของเธอเองว่า ‘เลน่า’ ไม่ใช่ว่าเธอเขียนไม่

สุดท้ายนั้นคือเธอกำลังขอ ผู้ชาย...ผู้ชาย...และผู้ชาย จริงๆ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เลน่าห

ชื่ออะไรละเนี่ย เลน่าแอบคิดในใจ ถ้าบอกความจริงไปพวกเขาจะเชื่อเธอหรือเปล่านะว่า เธอไม่ใช่เธอ เฮ้ย! ว่า

ังเกตสักหน่อยโต๊ะกินข้าวของพวกเธอเป็นสามเหลี่ยม ไม่รับแขกกันเลยสินะ ไม่มีที่เหลือให้ใครแทรก ใครก

ีวิตเธอไม่เคยถึงขั้นคาดฝันว่าจะได้นั

คิสมาร์กรอยนี้ถึงช้ำหนักขนาดนี้” เลน่าหน้าร้อนแก้มแดง ตอนเธออาบน

ได้ทายาหรือเปล่า” เสียงอ่อนนุ่มใจดีถามออกมาอย่างเป็นห่วง รอยพวกนี้เป็นฝีม

ด้วย เลน่าส่ายหน้า เพื่อปกปิดพิรุธ “มันหมด”

้ ความรู้สึกของคนที่ได้รับการห่วงใยเป็นเช่นนี้เองเหรอ

่อไหร่ เมนูอาหารพวกนี้มัน...หอยนางรมที่ถูกเสิร์ฟพร้อมกับเกลือแล

ำกันต

างกาย ทั้งสามลงมือกินเลน่าได้รับการดูแลจากสองหนุ่มคนโน้นป้อนคำคนนี้ป้อนคำ ดีอย่างหาที่สุดไม่ได้จริงๆ แม้ทั้งๆที่พึ่

อชายหนุ่มหน้าหยกคนนี้ ผู้ชายสองคนข้างกายเธอมีอุปนิสัยต่างกันสิ้นเชิง

สบตากับเขา “ผ

เอ่ยไปเท่านั้นไม่ได้คาดหวังผลที่จะตามมา ดูจากอาการเขาแล้วคำตอบของเธอเกินการคาดหมายของเขามาก ใบหน้าเ

นหายเข้าไปในห้องนอน และเลน่าก็ต้องเจอ

และอังหน้าผากเธอด้วยหลั

ปกติด

ชื่อลีโอ ว่าแต่กักบริเวณมันคืออะไรกันนะ อึดอัดชะมัด หรือจะบอกพวกเ