่นขนมใบเสร็จและเงินทอนรบกวนแม่บ้านให้นำไปคืนประธาน และรีบกลับออกมาเพื่อ

งเจอกับประตูกลับต้องเจอความว่างเปล่าประกอบกับความรีบร้อน ตัวเธอทั้งตัวถึงกับถลาไปข้างหน้า ปะทะกับบางอย่างจนล้มลงไปกับพื้น ป

อาจปิดดวงตากลมโตลงได้ ในทางตรงข้ามเมื่อภาพใบหน้าของคนตรงหน้ากระจ่างชัด ดวงตากลมก

กลับขยับไม่ได้เพราะทิวาโอบรัดตัวเธอไว้แนบแน่น นับดาวตกใจหนักขึ้นกว่า

ถี่ๆ และเมื่อหันไปมองฝั่งที่เธอจะผละตัวออก ปากอิ่มถึงกับเปิดกว้

ขึ้น “มีลิฟท์ทำไมไม่ใช้” จะบอกว่าลิฟท์ช้าไม่ทันใจคงไม่ได้สินะ...นับดาว

ัดค่ะ” ทิวายิ้มเล็กน้อยแ

อนร่วมงานทักถามทันที เมื่อเห็นว่

เหตุนิดห

ยจริ

่ะ ดาวไม่ได้

ยเลอะสีแดง นับดาวมองดูใบหน้าก็ตื่นกตะหนกตกใจทันที ก็ตรงนี้เป็นตำแหน่ง

น่อยนะคะว่าวันนี้ดาวขอกล

กครั้ง ก่อนที่จะหันไปยังลิฟท์เพื่อกดลิฟท์ออกจากตึก แต่เมื่อลิฟท์เปิดออ

บไปสิ” นับดาวไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องรับเสื้อจากเขาด้วย “เสื้อผ้าคุณตอนนี้ดูไ

ัญชีไม่ได้ยินทุกคำ แต่ดูจากท่าทาง ปร

มาในลิฟท์ด้วย เพราะทิวาไม่อยากให้พนักงานทั้งแผนกบัญชีมองเขานานไปกว่านี้แล้ว เมื่อเข้ามาในลิฟท์นิ้วเรียวก็กดชั้นหน

กมาจากอาคาร ปะทะกับความร้อนยามบ่ายแก่ เหมือนว่าเธอจะได้สติ

อรถแล้วในตอนนี้เธอก็นึกไม่

กที่ร้าน ทำไมนะก็แค่เสื้อตัวเดียวทำเอาเธอจิตใจไม่สงบเลย เมื่อวานตอนที่กลับมาจนถึงหน้าบ้าน เธอก็ต้องรีบถอดเสื้อเขาออก