มดนั้นแหละ” ปาจรีย์แอ

ลือกทำแล้วก็ต้องอดทน ถ้าทนไม่ไหวก็ต้องลาออก หญิงสาวมีภาระที่ไ

ือบ้านที่เธออยู่กับแม่ ในช่วงเวลานั้น เธอเห็นแม่แอบร้องไห้อยู่คนเดียวบ่อยๆ เธอเองก็คิดถึงพ่อแต่ไม่อยากให้แม่ทุกข์ใจ เธอต้องร่าเริงและเข้มแข็งเพื่อดูแลแม่แทนพ่อที่จากไป แม่ไปทำงานทุกวันแต่เหมือนร่างไร้วิญญาณ ผ่านมานับปีกว่าแม่จะดีขึ้น เธอ

แม่และเงินประกันของพ่อยังพอเป็นค่าเล่าเรียนให้เธอจนจบมหาวิทย

เยียวยาจิตใจของเราด้วย บางทีก็ได้เจอคนที่เค้าทุกข์กว่าเรานะ แม่ยังโชค

์รักแม

็รักล

มามีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มาตามจีบแม่อยู่หลายคน แม่เป็นคนสวย หลายคนก็ว่าเธอสวยเ

ะ นี่คุณน

ยุสี่สิบห้าอย่างงุนงง ข้างกายมีชายห

่ใจ” สีหน้าแม่ดูเขินอายราวกับเด็กสาว “แต่แม

รนะค

บสี่ปี ยังสาวและสวย ถ้าแม่จะแต่งงานใหม่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ทว่า เธอไม่เคยรู้จ

วามรู้สึกของหนูพั้นซ์” นิรุจน์พูดขึ้นด้วยท่าท

าเอง ชื่อนิพัฒน์

เธอยกมือไห

าชื่อน้ำพั้นซ์ใช่ไหม บังเอิญชื

ิชญ์นรีรู้สึกไม่เป็นมิตร แต่แม่ของเธอกลับยิ้มอย่าง

ม่ว่าจะให้คุณนิรุจน์กับแพท

รนะค

คนมาปรับปรุงบ้านอีกสักนิด อีกสัก

่ บ้านเดีย

แม้ตั้งใจว่าจะใช้เวลาสองเดือนก่อนที่ว่าที่พ่อเลี้ยงจะเข้ามาอยู

ล สองเดือนจากนั้น นิรุจน์กั

ลูก ส่วนแพทก็เพิ่งเรียนจบกำลังหา