ของยายเฉ

มาก แถมยังกำชับอีกว่า ให้ไปหาท่านแบบเงียบ ๆ ในตอนหัวค่ำ ห้ามบอกให้ใครรู้โดยเด็ดขาด แม้แต่บุพ

แต่งมาได้สองวัน ดูเงียบเหงาผิดปกติ อีก

ยายเฉลาลักษณ์ถามคนที่เพิ่ง

คุณยาย กะว่าจะมากินฝี

หรอก ฝีมือยัยภาเขาโน่น เดี๋ยวให

ดูมีลับลมคมในมากเลยนะครับ นี่ขนาดคุณแม่ถามผมยังต้องโกหกเลยนะครับ ว่

ว่าเรื่องที่ยายอยากขอร้องภูมินั้น ยายไม่อยากให้พ่อแม

ีหน้าของผู้เป็นยายเคร่งเครียดขึ้น เหมือนเรื่องที่ก

น้ำเสียงนิ่ง ๆ ทำให้คนเป็นหลานรู้สึกอึ

าย มานี่ผมยังไม่เห็นมันเลย” เพราะอายุห่างก

เรื่องทั้งหมด ที่

ป็นยายอีกรอบ คราวนี้เขาไม่เบี่ยงประ

ับคุณยาย ผมพร้อมที่จ

ผู้เป็นยายไปด้วย มีหลายครั้ง ที่เขาแย้งท่านไปเรื่องความเหมาะสม แต่ท่านก็ตอบกลับมาด้วยความจริง

ตอำไพของเรา ภูมิเป็นสายเลือดโดยตรงของตระกูล จ

สายเลือดอย่างธาวิศ ต้องจมอยู่กับความรู้สึ

มนอกใจลิลไม่ได้หรอกครับ” คำปฏิเสธของเ

แค่ยายกับภูมิแล้วก็ยัยภาแค่นั้นที

วันข้างหน้าหากผมแต่งงานไปแล้ว น้องภาจะมาเรียกร้อง ความรับผิดชอบ

ี้ก็แล้วกันนะ ให้ภูมิลองทำดูก่อนนะลูก ส่วนจะสำเร็จหรือไม่มันก็อีกเรื่องหนึ่ง หลังจากนี้ก็กลับกรุงเท

คุณยายคร

รอลูก” เป็นอีกครั้งที่ธาวิศต้องจุกอยู่ในอก เขาหล

ครับคุ

่อย เลยขอค้างที่บ้านเพื่อนต่อคืนหนึ่ง เขาถูกมารดาต่อว

วนเขาคุยเรื่องทั่วไป ไม่ได้เจาะจงในเรื่องที่คุ

นห้องของดลได้เลยนะลูก เสื้อผ้า

ไปในห้องครัว นิภาไม่ปริปากพูดกับเขาแม้แต่คำเดียว ยิ่งทำให้เขารู้สึกหนักใจมากยิ่งขึ้น ป

นอยู่บ้านตัวเองได้เลย เอ่อ ยายขอหลาย ๆ ครั้งนะภูมิจะไ

ธาวิศมองตามหลังผู้เป็นยายไปด้วยความสับสน นี่เขากำลังจะทำเรื่องผิดต่อลลิสา แล

าไปแล้วแน่

ายของเขาคือห้องปีกซ้ายมือสุด ปลายเท้าหยุดอยู่ที่หน้าห้องยกมือขึ้นหมายจะเคาะ แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจ เขาไม่จำเป็นต้องเคาะ

เธอวางหวีที่แปรงเส้นผมลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง มองไปยังเจ้าของใบห

ง ขณะที่ธาวิศก็หันหลังไปลงกลอนประตูห้อง หันกลับมาอีกทีก็ต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เขาไม่เคยเห็นนิภาในชุดนอนแสนบางเบา

องภาสักข้อได้ไหม” ธาวิศพูดแล

ิ้งสะโพกลงนั่งด้านข้าง พร้อมกับดัน

ามสั่นระริกไปมา ปากจิ้มลิ้มก็ขยับขึ้

ือว่าถูกคุณยายบังคับ” คราวนี้ธาว

ขาแล้ว แต่เป็นคำตอบที่เต็ม

้ถูกบัง

ถูกบังคับ ภาเต

ลักหน้าอกนิภา จนล้มลงไปนอนอยู่บนเตียง ปลดกระดุมเสื้อนอนข

จะกลับกรุงเทพฯ ไปใช้ชีวิตกับคนรักของพี่ตามเดิม ภายังรับได้อยู่ใช่ไหม” ชายหนุ่มพูดจบก็ทิ้งเสื้อน