บทที่ 4 ยังไม่อยากตาย
้าเรียนกลางคันหรือไปสายจึงไม่มีปัญหาสำหรับนักเรียนที่มีเงินจ่ายค่าแป๊ะเจี๊ยะให้โรงเรีย
ี่โมงเย็นนะลูก
ะ..
ก่อนท่านจะค่อยๆ ปั่นจักรย
าติเซนต์แมคคาเวลล์” รู้สึกเหนื่อยใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งหันไปเห็นนักเรียนคนอื่นๆ ที่เริ่มทยอยกันเข้าโรงเรียนแล้วยิ่งทำให้ฉันไม่กล้า
ชวนขนลุกย่างกรายเข้ามาในเขตโรงเรียนเท่านั้นแหละ นักเรียนนับพันคนที่กำลังแยกย้ายไปยังห้องเรียนของตนที่อยู่ตา
ดด / อ
งประสานเสียงโดยมิได้
นลี่มากมายเมื่อคนนับพันสลายตัวไปด้วยความเร็วแสง เหลือเพียงสายลมกับเสียงจิ้งห
ห้องเรียนก่อนมาโรงเรียน = =; โรงเรียนบ้านี่ก็มีห้องมากมายซะเหลือเกิน แถมสารพัดตึกอีก ไม่
้นมันห้องอะไรน่ะ? หือ...ห้องสมุดเหรอ ไหนๆ ก็ไม่รู้จะ
อก ฉันจึงถือวิสาสะเข้าไปโดยขออนุญาตป้ายชื่ออาจารย์บรรณาร
ิ
ับชั้นหนังสือแล้วฮัมเพลงไปเรื่อยๆ เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ แต่มันคงนานพอทำให้เหงื่อไคลฉันไหลย้อยลงมาท่วมหัวท่วมตั
ิ่มหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่
นเป็น
วไม่อยู่ ค่อยๆ ทรุดนอนไปบนพื้น แต่ก็ยังไม่วายพยายามตะเกียกตะกายไปคว้ากระเป๋าเพื่อเอายาพ่น แต่เพราะทรงตัวไม่อยู่จึงทำให้ปัดไป
นเจ้าขา ช่วยส่งใครก็ได้มาช่วยคริสตัลหน
มเห็นอาม่าที่เสียไปเมื่อหลายปีก่อนมายืนกวักมือเรียกหย็อยๆ ก็ม
ายแล
้วไม่เก็บเข้าที
ูยิ่งนัก เหมือนเคยได้ยินยังไงก็ไม่รู้แฮะ แต่ช่าง
เอาหนังสือออกจากตัวฉันสักที ฉันจึงรวบรวมแรงที่ม
ๆ ช่วยฉันด้
! ต
ความจริงแล้วฉันก็อยากจะรู้หรอกนะ แต่แ
งใครน
เล็ดลอดออกมาจากลำคอ อากาศที่เอาเข้าไปเหลือน้อยลงทุกที ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของม
่บ
.ฉัน...
ากก
พลงเมื่อสายตาโฟกัสไปยังคนมาใหม่ได้ ผมสีแดงสดวิ่งตรงสู่เร
าฆ่านัก ถ้าไม่ติดว่ากลัวจะถูกคร่าชีวิตเพราะ
่อวานก็กรวดน้ำไปให้แล้
ยไม่สังเกตสักนิดเลยว่า...ผีบ้านหมอนี่เป็นหอบไ
.หอ
ห?
า.
ไรน
นกระเ
ั่นรู้ว่ามียาอยู่ในนั้นพลางหอบจนตัวโยน หมอนั่นทำหน้าป
เป็นหอบ
O=
ัวแดงปัญญา
ด~ แ
ึกว่าผีเป็นหอบได้ ต
มากป
เลิก
ึ!
ยแล้ว และตอนนี้ฉันก็กำลังพ่นยาเข้าจมูกอย่างไม่ลดละ โดยมีอีตาบ้านี่นั่งมองอยู่ห่างๆ พลางทำ
มอย่างนั้นได้มั้
กหัวนาย
อ...
เรื่องฉันเป็นคนไม่เลิก น่ารำคาญตายชัก จริงๆ แล้วฉันไม่เคยหยาบคายแบบนี้กับใครเลยนะ แ
