้าเรียนกลางคันหรือไปสายจึงไม่มีปัญหาสำหรับนักเรียนที่มีเงินจ่ายค่าแป๊ะเจี๊ยะให้โรงเรีย

ี่โมงเย็นนะลูก

ะ..

ก่อนท่านจะค่อยๆ ปั่นจักรย

าติเซนต์แมคคาเวลล์” รู้สึกเหนื่อยใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งหันไปเห็นนักเรียนคนอื่นๆ ที่เริ่มทยอยกันเข้าโรงเรียนแล้วยิ่งทำให้ฉันไม่กล้า

ชวนขนลุกย่างกรายเข้ามาในเขตโรงเรียนเท่านั้นแหละ นักเรียนนับพันคนที่กำลังแยกย้ายไปยังห้องเรียนของตนที่อยู่ตา

ดด / อ

งประสานเสียงโดยมิได้

นลี่มากมายเมื่อคนนับพันสลายตัวไปด้วยความเร็วแสง เหลือเพียงสายลมกับเสียงจิ้งห

ห้องเรียนก่อนมาโรงเรียน = =; โรงเรียนบ้านี่ก็มีห้องมากมายซะเหลือเกิน แถมสารพัดตึกอีก ไม่

้นมันห้องอะไรน่ะ? หือ...ห้องสมุดเหรอ ไหนๆ ก็ไม่รู้จะ

อก ฉันจึงถือวิสาสะเข้าไปโดยขออนุญาตป้ายชื่ออาจารย์บรรณาร

ิ

ับชั้นหนังสือแล้วฮัมเพลงไปเรื่อยๆ เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ แต่มันคงนานพอทำให้เหงื่อไคลฉันไหลย้อยลงมาท่วมหัวท่วมตั

ิ่มหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่

นเป็น

วไม่อยู่ ค่อยๆ ทรุดนอนไปบนพื้น แต่ก็ยังไม่วายพยายามตะเกียกตะกายไปคว้ากระเป๋าเพื่อเอายาพ่น แต่เพราะทรงตัวไม่อยู่จึงทำให้ปัดไป

นเจ้าขา ช่วยส่งใครก็ได้มาช่วยคริสตัลหน

มเห็นอาม่าที่เสียไปเมื่อหลายปีก่อนมายืนกวักมือเรียกหย็อยๆ ก็ม

ายแล

้วไม่เก็บเข้าที

ูยิ่งนัก เหมือนเคยได้ยินยังไงก็ไม่รู้แฮะ แต่ช่าง

เอาหนังสือออกจากตัวฉันสักที ฉันจึงรวบรวมแรงที่ม

ๆ ช่วยฉันด้

! ต

ความจริงแล้วฉันก็อยากจะรู้หรอกนะ แต่แ

งใครน

เล็ดลอดออกมาจากลำคอ อากาศที่เอาเข้าไปเหลือน้อยลงทุกที ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของม

่บ

.ฉัน...

ากก

พลงเมื่อสายตาโฟกัสไปยังคนมาใหม่ได้ ผมสีแดงสดวิ่งตรงสู่เร

าฆ่านัก ถ้าไม่ติดว่ากลัวจะถูกคร่าชีวิตเพราะ

่อวานก็กรวดน้ำไปให้แล้

ยไม่สังเกตสักนิดเลยว่า...ผีบ้านหมอนี่เป็นหอบไ

.หอ

ห?

า.

ไรน

นกระเ

ั่นรู้ว่ามียาอยู่ในนั้นพลางหอบจนตัวโยน หมอนั่นทำหน้าป

เป็นหอบ

O=

ัวแดงปัญญา

ด~ แ

ึกว่าผีเป็นหอบได้ ต

มากป

เลิก

ึ!

ยแล้ว และตอนนี้ฉันก็กำลังพ่นยาเข้าจมูกอย่างไม่ลดละ โดยมีอีตาบ้านี่นั่งมองอยู่ห่างๆ พลางทำ

มอย่างนั้นได้มั้

กหัวนาย

อ...

เรื่องฉันเป็นคนไม่เลิก น่ารำคาญตายชัก จริงๆ แล้วฉันไม่เคยหยาบคายแบบนี้กับใครเลยนะ แ