าะยิ่งนานวันเขากลับคิดว่าสัดส่วนของเธอดูจะเย้ายวนและมีเสน่ห์มากขึ้น ในทุกครั้งที่เขาสัมผัสไม่เคยสักครั้งที่เขาจะไม่ร้อน ชายหนุ่มหันมา

.. ที่เห็นนี่ก็เหลือจะรับประทานท

งๆ นะคะ นี่แหละ..แอ

รับที่หวาน ไม่เชื

พียงเขาเหลือบตามองต่ำเธอก็พร้อมที่จะย่อกายลงไปสู่จุดหมายที่เขาต้

ยงน้ำตกดังแว่วทำให้เขาต้องเร่งฝีเท้าก้าวขึ้นสู่สะพานไม้ที่ทอดยาวไปตามทางเลี้ยวลัดคดเคี้ยว สองฝั่งข้างทางประกอบไปด้วยต้นกกบาหลีและลำ

สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก เขาจึงเลือกมาที่นี่ทุกครั้งที่อยากผ่อนคลายและที่ดีที่

อยวุ่นวายให้รบกวนการพักผ่อน แค่ต้องจองโซนพักผ่อนและสั่งอาหารพร้อมระบุเวลาที่จะมาถึงให้แน่นอน

ฝูงปลาตัวโตที่พากันมาฮุบเอาอาหารที่เธอโปรยลงไปให้ โดยไม่รู้ตัวสักนิดว่าเขาเข้ามาใกล้ถึงเพียงนี้ อรินมองปลาแ

ี้ดว้ายและบ่นเจ้าปลาเบาๆ เมื่ออาหารในมือหมดฝูงปลาที่เคยหนาแน่นก็ต่างแยกย้ายกันไปอย่างกับว่า ณ ที่แห่งนี้ไม่เคยมีใ

้งแต่เมื่อไร พี่ไม

่ปรางกำลังสนุ

ห้อาหารเค้าบ้างไหม เวลาพวกเ

นปลา แต่ผมอยากเป็นคนเลือกปลาที

ะไรน่ะ

ดจากำกวมแบบนี้ เขาออกจะเป็นคนพูดตรงๆ คิดอะไรก็พูดออกมาแบบนั้น และทุกคำ

รับ ทานอาหารกันเถอะครับ ผมสั่ง

คุยเรื่องงานเนอะ พี่หิวแล

่พี่ปรางก็ชอบ

สิ่งที่รบกวนจิตใจทำให้เธอครุ่นคิดมาตลอดอาทิตย์เพิ่งได้รับคำตอบก็เดี๋ยวนี้ คำถามที่มีให้กับตัวเองว่าระหว่างความสั

วใจที่เต้นรัวของตัวเอง จังหวะหัวใจที่เต้น

่งที่รู้สึกเรี

เบื่อจะแย่อยู่แล้ว ไม่

ี่บ้านของเธอ แต่ก็ยังเห็นแสงสะท้อนจากด้านล่างที่คาดเดาได้ว่านั่นคือแสงสียามค่ำคืนที่คนจากบ้านไกลทุกคนใฝ่ที่จะได้มาเห็นสักครั้ง แต่นั