นตัวเองเป็นส่วนเกิน บิดาอุ้มลูกอีกคนและพาเด

้าน ยิ่งนับวันบิดายิ่งห่างเหินและไม่หลงเหลือความรักความเมตตาอะไรให้แก่เธออีกเลย แต่ยังดีที่

ึงโรงเรียนจึงไปรับจ้างทำงานแลกข้าวกลางวัน และช่วย

ๆ ไม่เคยตกถึงท้อง ความหวังนั้นเลื่อนลอยพอๆ กับการเก

ปเหมือนอากาศที่มองไม่เห็น มันบางเบาแล

กรอบเอาไว้มากอดแนบอกแล้วร้องไห้ มันเก่ามากแล้วแต่ใบหน้ายิ้มแย

งห้ามไม่ให้เธอไปกินข้าวด้วย ถ้าเธอเสนอหน้าออกไปวันไหน ลับหลังบิดา ตอนท่านไม่อยู่บ้านก็จะโดนมารดาเลี้ยง

มหวังเรื่องที่จะออกจากบ้านหลังนี้คือการเรียนหนังสือ หนึ่งธิด

ารดา เธอก็มีสติ หากยิ่งทำตัวเช่นนั้นจะยิ่

ดี การไม่สู้รบตบมือกับคนร้ายกาจแบบมารดาเลี้ยงและน้องสาวไม่ใช่เพรา

องคุณภัทรวดีที่กำลังลำบาก เธอยืนตัวแข็งค้าง เพราะนึกเป็นห่วงครอบครั

ปานดาวพูดขึ้น ตอนนี้ครอบครัวของภัทรวดีกำลังตกที่นั่งลำ

ล่าคุณดาว ยามเขามีเราก็ดีด้วย พอเข

บนั้นมีหวังมาเกาะเรากินแ

ด้ข่าวว่าคุณวดีจะย้าย

ๆ เข้ามาในชีวิต ลูกเราจะแต่งงานกับใครต้องให้สมน้ำสมเนื้อมีฐานะเท่าเทียมกัน จะให้ไปแต่งงานกับพวกผู้ดีตกยาก ล้มละลายแบบนั้นได้ยังไงกัน” ปานดาวเหยียดปาก เพราะนอกจาก

งหมั้นกับ

ีอะไรเสียหน่อย คุณเชื่อดาวเถอะค

่าการไปข้องเกี่ยวกับครอบครัวที่ถูกฟ้องล้มละลายแบบนั้นมีแ

ต่แอบมองเขา ยามนี้อยากเข้าไปถามไถ่ แต่เขาและมารดาเข้าใจเธอผิด คิดว่าเธอเป็

นบ้านของหาญด้วยท่าทีดูเห็นอกเห็นใจ เธอร

ห้พี่เสมอค่ะ” สุทธิดาจับมือหาญและเ

ดหมายมาหานะครับ” หาญรู้สึกมีกำลังใจเมื่อคู่หมั้

ส่งครอบครัวของภัทรวดี ในขณะที่ปานด

ื่องช้า เขาหันมาโบกมือแต่ไม่ได้โบกมือให้เธอ เขาโบกมือให้น้องสาวของเธอ แม้จะเป็น

ด้ให้เขารีบไปเร็วๆ ไม่ต้องมาติดอกติดใจอะไรกันอีก ไปอยู่บ้านป่าเมืองเถื่อ

าอับอายมีสามียากจน ดังนั้นปานดาวจึงไม่ได้คิดให้ถอนหมั้นกันเพราะหากวันหนึ่งได้ดีขึ้นมาก็ค่อยว่ากันอีกที แต่

ทรพลในช่วงเย็น ท่านมีศักดิ์เป็นคุณตาข

มีลูกหลานที่ไหน และแก่ชรามากแล้ว จ

ดมสมบูรณ์แต่ไร้ซึ่งความศิวิไลซ์ และห่างไกลความเจริญค่อนข้างมา

านของเขาล้มละลาย เป็นที่อับอายขายหน้า จากคนที่เคยร่ำรวยก็ไม่มีใครอยากคบ

เล็งมหาวิทยาลัยที่สามารถเรียนทางไกลได้เอาไว้แล้ว

่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก จึงไม่ได้กังวลที่จะมาเริ่มต้นเ

ไม่ไหว ถ้าหาญมาอยู่ ตายกให้เลย อยากทำอะไรกับที่ดินผืนนี้

กที่ตาเก็บมาเลี้

วัง เขาจะต้องสร้างเนื้อสร้างตัวใ