ที่

ง สมองก็ไม่แล่น เลยจำใจกินอย่างฝืนๆ ในตอนแรก แต่ด้วยรสชาติ

อาอี

้นๆ ไม่เห็น

ที่ส่งมาจนอดที่จะยิ้มไม่ได้ “เอาอีกนิด