งหลบหลีกได้ นั่นทำให้ผู้เป็นพ่อโกรธเกรี้ยวมากขึ้น ทั้งฝ่ามือฝ่าเท้าจึงกระหน่ำใส่ลงมาไม่ยั้ง

แต่ก็พยายามยื้อฝ่ามือฝ่าเท้าของสามีไม่ให้กระทบตัวลูก “พี่...อย่

สู้กูเรอะ กูเป็นพ่

พ่อ...ผมไม่ไ

ู แต่ก็ฝืนไว้เพราะเขาตัดสินใจแล้ว ยังไงเสียวันนี้ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง พ่อต้องยอมรับทางท

ีแต่ทำให้กูช้ำใจ...ทำให้กูต้องอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านเขาไปทั่ว ม

อความสิ้นหวัง ความสะเทือนใจ และความเจ็บปวดหัวใจอย่างแสนสาหัส ซึ่งทั้งหมดนั้

วเองว่าเขาต้องเลือก แม้จะสงสารพ่อกับแม่แค่ไหนก็ตาม แต่สิ่งที่ตัดสินใจไปแล้วก็จะไม่เปลี่ยนแปลง วันนี้พ่ออาจไ

่า พนมมือและก้มลงกราบแทบเท้าของพ่อ เขาสำนึกในความผิ

ที่ผมเลือกเถอะนะครับ ผมไม่อย

ม่ได้อีก หยาดน้ำตาไหลรินเพราะเข้าใจความรู้สึกและความคิดของพ่อ แต่พ

ดต่ออย่างเจ็บช้ำที่สุด “ถ้ามึงเลือกอย่างนั้น กูกับมึงก็ขาดกัน มึงไม่ใช่ลูกกูอีกต่อไป ออกไป

พี

พ่

นปลายเลยเถิดได้ถึงขนาดนี้ เขาแค่อยากมีชีวิตเป็นของตัวเองเท่านั้น ไม่ได้ไปทำให้ใครเดือดร้อน สายตาของพ่

ันข้างอย่างเลือนราง แต่เห็นไม่ชัดก

รับพ่อ” ก้มกราบอีกครั้ง

..กลับมา หฤษฎ์ กลับมา...

ู กูไม่น่าให้มึงเกิดมาเลย ไป ไปแล

าดั่งคนหัวใจสลาย และเสียงก่นด่าของพ่อที่ดังตามไล่หลังแข่งกับเสียงฟ้าฝน นั่นยิ่งทำให้หยาด

หมดเรี่ยวแรง ฝ่ามือทาบไว้ที่หน้าอกอย่างเจ็บปวดแสนสาหัส แม่หยุดร้องเรียกหาเขา หันไปประคองพ่อ

คนละแผ่นดิน คนละฟากฟ้า แม้จะอยู่บนโลกใบเดียวกันก็ตาม ดวงตาเขามีแววเศร้าอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะลอบปาดน้ำตาที่ร

ิ้วโป้งจดหว่างคิ้ว เขาขอกราบลาประเทศไทย กราบลาพ่อแม่ไว้