าแ

ริง แต่เรื่องบางเร

บ่าวไพรเคร่งขรึม ทว่าผู้คนเหล่านั้นกลับรับคำสั่งด้วยรอยยิ้ม ไม่มีใครกล้า

ัวมาก ข้าอาจกลับมาด

้าค

่าเขาอุ้มนางมานอนบนเตียงเมื่อใดกัน เขาแวะเวียนมากินข้าวกับนางสักมื้อหนึ่งแล้วร

นเสื้อผ้าสามีนางจึงชำรุดขนาดนี้ นางจึงขอเข็มและด้ายจากป้าหวงฝูแล้วเอาเสื้อผ้าของเขามาซ่อมแซม น่าแปลก นางกลับคุ้นชินกับก

ปกรณ์เย็บปัก ท่านไปกับข้าได้

ำให้ท่านแม่ทัพถึงเพียงนี้ ท

นี้” นางยิ้มเขินอายจนแก้มเนียนแดงปลั่ง “ข้า..

แค่หญิงชาวบ้าน ได้ดูแลท่าน

ไปตลาด เหล่าบรรดาทหารและบ่าวรับใช้ต่างตระเตรียมรถม้าอย่างดีและทหารติดตามคุ้มครอง

ื่องชู้สาวเสื่อมเสีย และเมื่อรู้ว่าผู้ที่กำลังเลือกชมแพรพรรณในร้านนั้นคือฮูหยินของท

ามี เพียงนางกวาดตามองกลับจดจำได้ว่าผ้าชนิดใดเหมาะจะทำอะไร นางสะดุดตากับผ

้านี้เนื้อดีเหมาะกับ

ถึงสามีร่างสูงใหญ่ในหัวของนางก็คำนวนจำนวนผ้าที่ต้อง

น้อยจะส่งไปให

พบสายตาหลายคู่จับจ้องมองที่นาง หญิงสาวได้แต่ระบายยิ้มน้อย ๆ พวงแก

ม่มีหญิงอื่น เพราะมีภรรย

งตรงข้าม มีร้านขายเครื่องประดับอยู่ นางคิดจะซื้

กมือเรียก “เราไปท

แต่ฮูหยินมีไม่กี่ชิ้น ยังไม่ทันเดินไปถึงที่หมาย บุรุษผู้หนึ่งเข้ามาขวางไว้ก่อน เขาสวมเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านแบบบัณฑิตแก่ความรู้ แ

ลบ

างตาเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวไม่น้อย นางที่ตัวเล็กอยู่แล้วกลับหดตัวอยู่ด้านหลังป้าหวงฝู แ

อเอ๋

จารณาว่าตนเองเคยพบชายผู้นี้มาก่อนหรือไม่ เขาเรียกนา

วนคุนที่เป็นสามีของนาง พบหน้ากับครั้งแรก นางก็ตกใจแทบสิ้นสต

แต่เหตุใดทำเป็นไม