องกล้า ๆ กลัว ๆ แต่เจ้าตัวเล็กกระโดดจาก

ถ้าผมทำคงทำไปนานแล้ว สบายใ

้วกลับมานั่ง เห็นอีกสองคนก

คะ อาหารตั้งเยอะกิ

นด้วย เพราะอาหารเยอะจริง แต่ก็ทิ้งไ

นด้วย หากเจ้านายไม่ติดแขกพวกเขาจะย้ายไปอีกกันส

นคืนนี้คุณนอนที่นี่” ลูอิสส่งกระปุกยาให้เมื

ล่ะคะ” เ

่วนตัว ผมกับลูกน้

กเขา “ขอบคุณคุณลูอิสมา

ที่นี่ พรุ่งนี

ความเ

ดเชิงถาม ผู้หญิงตรงหน้าม

าน คงไม่มีปัญญาแจ้ง

กมีเสียงอะไรมากมาย เสียงที่ไม่ดังทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เพราะแบบนี้เขาถึงอยากช่

ค่ะ” เธ

อนก่อน พรุ่ง

างมือล

ารให้เอง

นดี

ในหัวใจดวงน้อยจนเต้นแรงผิดจังหวะ ก่อนจะรีบส่าย

าเปิดแต่ไม่ติด ก่อนจะวางไว้ที่เดิม สอดกายเข้าใต้ผ้าห่ม ความอ่อนล้

กลับบ้านแล้ว มัลลิกาถูกพามาส่งที่บ้านแต่ต้องแปลกใจเพราะมีตำรวจรวม

ใจเสียจะลงจากรถ

ไปด

ยักห

่วนข้างหลังยังมีลูกน้องอี

ะไรขึ้

ียชีวิตอยู่บ้านหลังนี้ คุ

ียชีวิ

ั่งกับพื้นร้อง

ั้งอก อยากย้อนวันเวลาคืนแต่ทำได้เพียงร้อง

หันมองตำรวจและคนที่มายืนมุม หนึ่งในนั้นมีชายร่างใหญ่ท้วมยืนมองอยู่ไม่ไกลมือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายมีผ้าพันแผ

ผล ถ้ายังไงผมต้องขอ

ือ

ช่วยเธอเช็ดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนต

ึกอบอุ่นหัวใจ และบรรเทาควา

เมื่อคืนเธออยู

้คร

กสารที่จำเป็นตอนแรกตำรวจไม่ยอมแต่พอส่งให้อีกฝ่ายตรวจสอบว่าเป็นเอกส

ปสถานีตำรวจ สองมือประสานบนหน้าตักโทษ

อวานเกิดอะไรขึ้น” เขาต้องถามย้ำอีกคร

ปคุณจะเชื่อพ

เชื่อ ผมตั

ป ต่อมาก็มีคนบุกเข้ามาจะจับตัวพลอยแต่หนีออกมาได้ไปหลบที่โรงแรมคุณเพราะคิดว่าพวกนั้นคงไม่กล้าเข้าไป

บ” ลูอิสส่งผ้าเช็ดหน้าให้ซับน้ำตา ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อ ภายในใจ

ตาย” พอพูดออกมาน้ำตาก็ไหลหนักกว่าเดิม ไหล่ทั้งสองสั่นสะท้านรุนแ

ปลอบผู้หญิงร้องไห้ ทำได้เพียงดึงอีกฝ่าย

ียบ ๆ ไม่ได้ว่าอะไรถึง