img ร่ำรัก  /  บทที่ 7 ไม่รู้ทำไม | 12.50%
ดาวน์โหลดแอป
ประวัติการอ่าน

บทที่ 7 ไม่รู้ทำไม

จำนวนคำ:1082    |    อัปเดตเมื่อ:01/04/2022

รักจนถึงขั้นไม่สามารถรั

แต่ยิ้มมุมปาก ไม่รู้จะสมเพชตัวเองหรือคนพวกนั้นดีที่คิ

้าใจอย่างไรก็แล้วแต่ขอเพียงแ

ศที่ชายฉกรรจ์เช่นเขาเกิดขึ้นบ่อยครั้งตามธรรมชาติ เขามักจะ หาทางออกอย่างเช่นการเข้าฟิตเนส

ร่ที่เกิดขึ้นวันละคนก็ยังได้ แต่ราเมศวร์ไม่ใช่ผู้ชาย

ครึหัวโบราณยึดมั่นถือมั่นในความรัก มันเป็นกฎที่เขาต

้นใหม่กับใครสักคน มันเลยเถิดไปถึงการกลัวที่จะใกล้ชิดกับผ

สั่นคลอนอ่อนไหวเล็กน้อย

ได้ยิ่งยามที่เธอหลับใหลแล้วเขาปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจาก เรือนร่างอวบอัดสมส่วนแห่งวัยสาว มันยิ่งทำให้โล

อกว่าไม่ได้คิดอะไรตอนท

ไม่น้อยไปจากตัวเอง สังเกตได้จากโลหิตที่แล่นพล่านจากลำคอไปสู่สองพวงแก้ม ก่อนแผ่กำจายไปทั่วใบหน้าหวานยามที่ได้สบตา ดวงตากลมโตที่มีขนตางอนเป็นแพประดับ

นตัวชายชาต

ือจะไม่รู้ความเปลี่ยนแปลงสรีระแห่งสตรียามมีสิ่งกระตุ้นเร้า และเขารู้ดีเห

่ชื่อวุ้นห

เด็กสาวนั่นทำให้หัวใจเขามีเลือดสูบฉีดผิดจั

จัดไว้ให้เป็นห้องพัก อาทิตย์หนึ่งจะกลับบ้านสักครั้

รู้ท

*

โมง

เป็นประกายมันวับเลี้ยวเข้าประตูบ้าน น

ด้โทรบอกใครก่อนไหมเนี่ย ว่าไงพ

วใส่จานแล้วราดน้ำแกงเทโพที่ป้าส

นคุณรามนะโว้ยไม่ใช่บ้านแก นังจันดี แกก็แค่ออกไปดูท่านก่อน เด

ินเรียบร้อยแล้วจากข้างนอก นี่พี่สมรทำอะไรไว้บ้างล่ะเนี่ย หรือว่ามีแต่กับข้าวที่เรา ๆ กิน แถมตอนนี้แกดัน

ดาวน์โหลดแอป
icon APP STORE
icon GOOGLE PLAY