ลงโทษเจ้าหรือ?” ไท่ชินอ

ตอบ “ถ้าท่านโกรธแล้วลงโทษข้า อย่างมากก็แค

าขึ้นนิดหนึ่ง “เจ้าจะแสดง

้ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏแ

ยกร้องความสนใ

พื่

อด…แต่ถ้าท่านไม่สนใจข้า ข้าก็แค่ถ

่อ้อนวอนขอร้

้คนมามากมายอย่างไม่ใส่ใจ แล้วจะมาสนใจอะไรกับคำอ้อนวอนของข้า” หลี่ชิงกล่

็นว่าบุรุษแบบไหนกันนะจึงทำให้มหาอำมาตย์เฉาฮั่วถึงกับตายคาเตียงได้” หยุดเล

ล้ว ลูกอนุอย่างเขาแม้ตะเบ็งจนสุดเสียง ก็คงดังไม่เท่าเสียงแ

อกไป จะได้ไม่อยู่ขัดหูขัดตาของท่า

ูปร่างหน้าตาของเขาออกจะเจริญหูเ

นถึงกับไปไม

ัวใจที่เต้นตึกตักอย่างรอคอยความหวังอัน

ียงวางถ

งโถงรับรองใหญ่แห่งนั้น

ง?” ไท่ชินอ๋องถาม นัยน์ต

น ร่ายกลอน เล่นหมาก

ระดั

พอได้

กว่าเจ้าเสียอีก” ไท่ชินอ๋องสะบัดแขนเสื้อเบาๆ

ใครแม้สักครั้งเดียว ตาเฒ่าเฉาฮั่วนั่นก็ไม่ได้แตะต้องถูกเขาแม้แต่นิดเดียว ก็เ

้ง ทำการค้าขาดทุนสักทีก็น่าสนุกดี” แล้วหัน

ับ” เฉาฉุ

นเห็น

ขอ

ท่ชินอ๋องก็หันไป

นอ๋องวัยสามสิบ รูปร่างสูงใหญ่ ดวงหน้า

ร่วมกับบิดา เป็นค่าตัวของเด็กคนนี้ แล้วนำเด็กคนนี้กลับจว

อย่างแทบจะบ้าคลั่งในใจ…ข้ารอดต

ทบจะขาดสะบั้นอยู่รอมร่อ กินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายวันหลายคืน

ีระเบียบห้องหนึ่ง แม้ไม่ถึงกับหรูหราอลังการ แต่ก็ดีกว่าห้องนอนเก่าของเข

่ยกันกับเขาคนหนึ่ง หน้าตาน่ารักยืนส่งย

ี่ตื่นแล้ว

อบคำถาม แต่ถามก

งคุณชาย และสั่งว่าหลายวันนี้ให้คุณชายพักผ่อนให้สบาย กินให้อิ่ม นอ

ล้วไปยกสำรับอาหารมาให้…นี่นับเป็นมื้อแรกที่หลี่ชิงได้กินอาหา

” หลี่ชิงกล่าวกับเด็กรั

หน้า “บ่าวกินอิ่มม

บางอย่างได้หรือไม่?” ห

รับ” อา

จวนไท่ชินอ๋องนา

็กน้อย ก่อนจะตอบว่า

ดามารดาเจ้าล้วนอ

วได้ที่พงหญ้า แต่ครอบครัวนั้นไม่พร้อมจะเลี้ยงบ่าว จึงนำบ่าวมาขาย

อาเฟยมาทิ้งไว้ในพงหญ้า ไม่สนใจว่า…เด็กแรกเกิดจะอยู่ร

เกิดเกล้ากลับผลักเขาให้ตกนรก ยกเขาให้เป