อบกับความใกล้ชิดสนิทสนม ได้เปลี่ยนความชื่

งสองรู้สึกสุ

ความหนักพระทัยมาสู่พระองค์…เพราะ

ก ถึงกับหมายพระทัยจะให้เขาสืบราชบัลลัง

ให้ตัดใจจากกันเสีย…พร้อมทั้งตรัสอย่างจริงใจว่า “อันที่จริง เราก็รักเอ็นดูเจ้าไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าบุตรในสาย

วายฝ่าบาท… เพราะความรักไม่ใช่สิ่งที่สามารถหักห้ามหรือบังคับให้เป็นไปตามแ

งวิรุณ ทำให้ท้าวธุมราชทรงนิ่งอึ

ลูกไว้ แต่จากนั้นมาก็สองปีเต็มแล้วที่ไม่มีข่าวคราวจากองค์เทวะอีกเลย ลูกคิดว่าพระองค์คงเลิกใส่

ญ่ย่อมรักษาสัตย์ยิ่งกว่าสิ่งไร แล้วเจ้ายังจำได้ไหมว่าเคยขอเวลาองค์เทวะไว้สามปี…ถึงแม้จากนั้

พลางถอนพระทัย

บกำหนดล่ะเพค่ะ…เสด็จพ่อ” น้ำเสียง

้าองค์พระเสาร์มิได้เสด็จมาสมดั่งที่เจ้าหวัง…พ่อจะจัดพิธีสยุมพรให้เจ้ากับวิรุณในวันรุ่งขึ้นทันที…แต่มีข

ะเจ้

เพ

ัลยาต่างตอบรับด้ว

จมาตามกำหนด ลูกจะต้องทำตามวาจาท

ิ่งเงียบอยู่ ท้าวธุมราชก็ทรงย

สียงแผ่วเบา โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่

คำ ใบเขียวขจีดุจมรกตล้อแสงสว่างจนทอประกายระยิบระยับงามจั

งน่าจะเรียกว่าเป็นเงื่อนไขมากกว

างยิ่ง…เพราะแม้ว่าพระองค์จะทรงมีทรั

ื่อนไ

สร้อยพระศอของพระอุมามหาเทวีซึ่งเป็นมเหสีแห่งพระศิวะมหาเทพ

ค์ทรงออกปาก…พระแม่เจ้าก็ค

่ ทำให้พระเสาร์ไม่ต้องการจะรับสิ่ง

ที่มีค่าควรกันห

พบริวารที่ตามเสด็จกลับวิมานไปก่อน

ีสิ่งหนึ่งซึ่งพระแม่เจ้าทรงปรารถ

สุคนธบุษบงอันเป็นพืชล้ำค่าที่ท

กรลาสในทันที แล้วปลูกไว้ท

มีหน้าที่ดูแลอุทยานทั่วไปพระองค์

พบุตร

ว พระเสาร์ก็ต้องคอยหลบเลี่ยงจากเทพอื่นๆ เนื่องจากไม่ต้องกา

กไปจากใจ พร้อมกับรดน้ำทิพย์แก่ต้นสุคนธบุษบงเหมือนเช่นเคย แล้วพระอง

่มไม้ดอกเตี้ยๆในบริเวณท้ายอุทยานนั้นเอ

สื้อสีสวยงามอย่างสนุกสนานร่าเริง พอเลี้ยวอ้อมพุ่มไม้ดอกหลากสีก็เหยียบลงไ

นเฉียว แต่ภาพตรงหน้าได้หยุดก

่บนพื้นหญ้า…ท่าทางบ่งบอกถึงความเจ็บปวด…นัยน์ตากลมโตทั้ง

ยอบองค์ลงข้างกายของนางพร้อมกับเอื

ขยับถอยหนี้ เพราะรู้สึกกริ่งเกรงต

้าให้เจ้าเท่านั้น” ตรัสปลอบขณะใช้ห

้วยความตกใจ ทั้งปัดทั้งแกะสะบัด

นั้นหลุดพ้นจากหัตถ์แข

่งรัศมีสีม่วงเข้มผ่านหัตถ์นั้นรักษาให้ แล้วจึงคล

นลองขยับเท้าดู เมื่อรู้ว่าเป็นปกติดีก็เอ่ยเสียงใสว่า “ขอบใจท่านมากที่ช่วยรักษาข้อเท้าให้เรา…และก

หรอก เจ้าท่าจ

ย่างนั้นแหละ” ดวงหน้าจิ้มลิ้มนั้นสดใส

รู่” ตรัสแล้วพระเสาร์ก็

่นใจ…เพราะผีเสื้อสีสดสวยจากทั้งใกล้และไกลพากันบินพรูมาเกาะบนมื