ที่จู่ ๆ ก็โผล่มาตรงหน้าเขา ตอนแรกเขาคิดว่าเธอเป็

ดูคุ้นหน้า

าเสวียนก็ต้อนเขาพิงไปที่ปร

ในสายตาผู้พบเห็น ดูเหมือนว่าชายคนนี้กำลังบังค

ไม่เคยมีใครทำก

ธอก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออก

ถึงกล้ามอกที่กระชับได้รูปของชายหน

อเห็นฉากล่อแหลมเช่นนี้ พวกเขาไม่คิดว่าผู้หญิงที

งหลิงเฉินอีก ทันทีที่เห็นว่าพวกอันธพาลกลับไปแล้ว เธอก็ผลักชายคนนั้นออก และ

ยง เขาได้กลิ่นไวน์แดงทั้งจากลมหายใจของผู้หญิงคนนี

น้าขึ้นมองชายคนนั้น

่ยว จมูกที่โด่งเป็นสัน ประจวบกับริ

บเย็นยะเยือก ความโกรธกำลังแ

า และกล่าวขอโทษต่อสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วเธอก็พูดขึ้นว

ี่หล่อเหลาที่สุดเท่าที่เธอเค

งสองร้อยเหรียญ และเศษสตางค์อีกเล็กน้อยเท่านั้น เธอชะงักไ

โกรธจัด ยิ่งมองเธอนานเท่าไหร่ เข

ราวกับอยากจะจับเธอโยนลงทะเลไปเป็นอาหารของปลาฉลามซะยังไง

ิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพูดว่า “ฉันรู้แล

ด เธอรู้สึกจมดิ่งลงไปอีกเมื่

้มให้ชายคนนั้นอย่างเคอะเขิน “ด

ังล้อเล่นกับความรู้สึกของเขา เพียงเสี้ยววินาทีที่เขามัวแต่หัวเ

ินในมืออย่างงุนงง แล้วหันไปม

ไปจอด เขาตรงไปที่บาร์ และเห็นหลิงเฉินยืนทำหน้าขรึมอยู่ ไห

รังสีอำมหิตในตัวเขาออกมา ไห่เฉิงก็ถามขึ้นอย่างกล้

พลางโยนเงินลงบนพื้น ก่อนจะพูดขึ้นว่า “จับผ

ุนงง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็

ร์ได้อย่างปลอดภัย ต่อมาไม่นาน เธอก

ห้วยหมิง แฮมป์ตัน สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อ

เหรอเนี่ย！ แบบนี้ถือว่านอกใจไหมอ่ะ？

ิดว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด

เซีย ก็อ้าปากค้างด้วยควา

่างร้อนรน เธอตกใจกลัวจนแทบจะกระโดดออกจากที่นั่งเมื่อได้ยินเสี่ยวเคออุทาน

ในภวังค์ แล้วจับไหล่ของเธอเขย่าเพื่อปลุกเธอออกจากภ

ป็นคนที่ชอบตื่นตูม เธอจึงไม่ถือสา เพราะเธอชินกับท

เขาเป็นประธานบริษัทข้ามชาติยักษ์ใ

่องราวเกี่ยวกับเขาเลย” หย่

พื่อนตื่นเต้นเช่นเดียวกับเธอ หลิงเฉิน เป็นคน

็พ่นน้ำออกมา เสี่ยวเคอโดนน้ำพ่นใส่หน้าเต็ม ๆ แล้วเธอก็หัน

โฮว่หลิงเฉิน อย่างนั้นเหรอ？ ！” หย่าเสวี