ชญ์โกรธสิ่งใดหรือใครกัน มารดาของเขาที่เพิ่งอ

เธอทำเรื

นี่ท่านจะรู้ไหมว่าคุณสำลีต้องกลับเข้าโรงพยา

ุณวิชญ์ ม้อยเห็นมันไปพูดซุบๆซิบๆข้างหูคุณท่านแป้บเด

งหน้าคนเล่าเสร็จ อดเหลือบตาไปมองท

้อมจะทำลายล้างสิ่งที่กวนตะกอนอารมณ์ของเขา ริมฝีปากนั้นเม้มแน่นสนิท

ขา เบอร์ติดต่อนี้เธอจะเป็นคนรับและจัดแจงธุระให้เขา จนแล้วเสร็จจึงกลับเข้ามายืนในห้องผู้ป่วยที่มีคุณสำลีนอนหมดสติอยู่ในนั้น เพียงใจพยายามรักษา

ามรู้สึกเก่ง เธอกลัววิชญ์ใช่จะไม่กลัวเขา เมื่อรู้ว่าต้องทำงานกับเขาแน่แล้ว เธอจึง

ปขอหยิบยืมมาจากคุณลุงอานนท์ พ่อของวิชญ์ เพื่อนำมาส่งให้เธอได้เรียนจนจบปริญญาตรี ท่านว่าหากท่านบอกไปแบบนั้นแต่แรก เ

กแล้ว ลุงขอแค่หนูทำงานกับเจ้าวิชญ์สักสามปี ไหวไหมลูก’ คำถา

รื่องงาน เผื่อจะทอนอารมณ์ของเขาลงได้ เพียงใจทำงาน

ามเสียงเครียด

่อนไขเรื่องการยื่น

แบบไหนไปตามที่เคน เ

องพรุ่งนี้คอ

อ

รีสอร์ทคืนพ

ปจัดการเอกสารให้เรียบร

ค

ขาตวาดดุด่าเสียบ้างน่าจะดีกว่า เพื่อที่เขาจะได้ระบายความร

งพยาบาลเอกชนชื่อดังในตัวจังหวัดด้วยความรู้สึกผิดหวัง เสียใจ และคล้ายกับว่าตนเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้คุณสำลีต้องกลับมานอนที่นี่อ

ปยุ่งกับคุณสำล

ง มาทำอะ

ของรัฐมาก่อน เพราะก่อนที่มารดาของเธอจะเสียนั้น ก็มีเหล่าแพทย์และพยาบาลคอยดูแลอยู่อย

ค่ะคุณป

งนอกค่อนข้างบ่อย เรียกว่าสนิทกันยังได้ ท่านชอบคุยส่วนเพียงใจนั้นเป็นผู้ฟังที่ดี บ่อยครั้งที่อีกฝ่ายมักนำเร

หนมา

ร เดิมทีท่านอยู่ในโรงพยาบาลรัฐบาลของจังหวัด เธอเคยได้ยินมา

คุณแม่ของ

ระซิบถามเสียใกล้ “อย่าบ

มทรา

นา ช็อคกลับมาคราวนี้ เขาว่า....” คงเพราะเห็นว่าสนิทสนมกันมาก่อน

ี่ว่า และมารนั้นก็ไม่น่