บทที่ 4 รู้สึกเจ็บ
นี้ต้องท
3-รู้
อน
ีม
ยู่นั่น อยากปฏิเสธนะแต่ว่าก็นานแล้วที่ผมไม่ได้ค่อยไปเที่ยวไหน ตั้งแต่ที่มีขนมปังมาอยู่ในชีวิต ทุกอย่างผมเปลี่ยนไปจนหมด ผมเปลี่ยนได้อยู่แล้วเพื่อเธอ แม้เธอจะบอกว่าให้ผมน
ค
อแล้วยิ้ม ยิ้มอะไรวะ หรือจะคุยกับผู้ชาย? ค
ม ๆ คุยกับผู้ชา
มหัวเสียแล้วที่เห็นเ
วเรืองแล้วก็ลูกแก้ว นี่ไงคะ สองสาวนั้น
แชตกับกลุ่มเพื่อนที่ไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน เพราะด้วยหน้าที่
อนถามผมประกอบกับรอยยิ้มที่แสนจะกินใจผม ไม่ว
จชวนไปเที่ยว เลยจะขอ"
งสาวนั้นเลย ไปที่เด
าจะออกไปเที่ยวกลางคืน เพราะบ้านนี้เหมือนจะไม่ค่อยชอบการเที่ยวสถานที่อโคจร แต่เมียผมมันดื้อไงครับ อยากรู้อ
าคิดปะทะเยอะ รอปะทะกับผัวก็พอ โอเคไหม?" ผมบ
จ แล้ววิ่งอย่างไวเลยครับ เหมือนคำอนุญาตของผมนั้นเหมือนพรจากฟ้าก็ไ
ตะโกนทะลุบานประตูห้องน้ำมาเพื่อสั่งการสามีอย่างผม แล้ว
รั
//
็อ
กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับบรรดาสาว ๆ หนึ่งสาวที่ผมรู้จักคุ้นเ
งเธอยกมือไหว้ผม พร้อมกับ
างเชิญชวน เพราะเวลานี้ไอ้ศิลาคงจะมา
ยัยตัวแสบที่มีตำแหน่งเป็นเมียเ
อจนะครับ" ผมส่ายหัวแล้วยิ้มกับสิ่งที่เมียเพื่อนพูด ก่อนจะ
ูจะเรียบร้อยสุดแนะนำกับผม รอยยิ้มของ
่ะ" และอีก
นหน้าคุ้น ๆ" ผมรับไหว้ผู้หญิงทั้ง
น ก็คนมันจำไม่ได้แล้วผมก็ไม่แน่ใจว่าเคยเจอด้วย ก็แค่มันคุ
ตรง ๆ นั่นแหละ จำ
ทำไมจำไม่ได้เพราะสวยขึ้นใช่ไหมล่ะ" ขนมปังยิ้ม
มความหอมจากมือของขนมปัง อยากแกล้ง
รัก" นี่เสียงเพื่อนผมเองครับ ไอ้คนขี้หวงเมีย แล้วตอนนี้มัน
ไปข้างในกันเถอะ" ผมรีบกล่าวขอโทษขอโพย ก่อนจะร
้ จนเจออีกมุมหนึ่งที่มีคนที่คุ้นสายตายืนอยู่ แต่เพราะอะไรไม่รู้สิ่งที่ผมเห็นนั้นมันทำให้ผมแทบไปต่
้สึก
