ด้วย ระหว่างทางแม้มารีญาจะถามชายหนุ่มสักเท่าไหร่ว่าเขาจะพาเธอไปไหน แต่ภูมิกลับนั่งนิ

ไม่ว่ายังไงก็มองชายหนุ่มในแง่ร้ายไม่ยอมญาติดีด้วย หรือเ

ใครจะเข้าหรือออกย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย ซึ่งมารีญาก็พยายามมองหาทางหนีที่ไล่ตลอดเวลา ด้วย

่ยบอกขึ้นอย่างไม่พอใจ ในขณะที่วิชญ์ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาสีดำภาย

มือถือที่วางอยู่ใกล้ตัวมารีญา แต่ทว่าทันทีที่เธอเอื้อม

ก็ยิ่งไม่รับรองความ

ับชะงัก แล้วยืนจ้องหน้าเขากลับอย่างไม

ยงห้วนๆ บ่งบอกความไม่เป็นมิตรของวิชญ์ดัง

นไม

เหรอว่

ปฏิเสธ นั่นเพราะเธอไม่รู้จริงๆ ว่าแก้วกาญจะ

ี้ใครไปหา

่มี

ที่วิชญ์ซึ่งระบายอารมณ์โกรธกับโต๊ะไปเมื่อครู่กลับไม่ได้รู้สึกเจ็บที่มือเพราะความเจ็บมันรวมกันอยู่ที

จแต่มารีญาก็ยังคงใจดีสู้เสือเข้าไว้ เพราะคนแบบวิชญ์การใช

นไม่ได้หรอก ฉันขอถามเธออีกครั้งว่าวันนี้มีใครไปหาเธอที่บ้

อยู่แล้ว ยังจะ

าก

ของฉันก็ยังคงเหมือนเดิมคือ...ไม่รู้” คำตอบของมา

ี่พอจะขอความช่วยเหลือหรือเป็นแบคให้ด้วยซ้ำ แต่กลับกล้าต่อปากต่อคำกับเขาได้ถึง

์กลับตะโกนเรียกภูมิด้วยเส

บเจ้

้าวของเครื่องใช้ของเธอมาให้หมดด้วย”

วลและกลัวอยู่ในที เพราะเดาใจวิชญ์ไม

าเธอมาเป็น

าอะ

นหรือพี่สาว

ือกฎหมายหรือไง” น้ำเสียงไม่พอใจของมา

้อเจียมตัว อย่าริสร้างปัญหาให้ฉันต้องจับเธอโยนลงไปในหลุมฝังศพพร้อมพี่สาวเธ

บบนี้ใช่ไหม พี่ส

นๆ เอ่ยถามขึ้น พร้อมจ้องมอ

นเป็นผักเป็นปลา ต่อให้พี่สาวฉันจะบอกว่าคุณไม

้ว่าฉันทำร้ายเธอไหม” คำพูดแบบหน้า

ได้ไม่อาย