มาสิว่า นายมีเหตุลอะไรที่ไม่ให้ไ

าไปก็แค่นั้น” กระแสเสียงเลอัน

สียใจในแววตาตนเองไม่มิด เอ็นริโก นฤเบศร์และโอมานเห็นสีหน้าของไอรีณแล้วสงสารจับใจ มีความคิ

่น ทำตามคำสั่งอันทรงพลังแต่โดยดี โดยมีสายตาของสามหนุ่มม

งห้องเก็บไวน์อย่างคนอารมณ์เสีย เขายอมรับว่าตนเองรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นโอมานเดินมากับไอรีณ ยิ่งเห็นรอยยิ้ม

อไม่พอ คนเป็นพ่อยังตอกย้ำความรู้สึกซ้ำไปอีก เธอไม่รู้ว่าจะหนีเส้นทางร้าวรานนี้ได้อย่างไรและเมื่อไหร่ หรืออาจจะ

โปรดออกจากห้องนอนของตัวเอง เดินไปยังอีกห้องหนึ่งที่อยู่ทางปีกซ้ายของคฤหาสน์ ห้องท

ยากจะคุยกับคุณพ่อค่ะ” แอง

รเปิดประตูต้อนรับสตรีที่รักห

้ของขวัญจากคุณพ่อค่ะ”

อยากได้

ฝ่ายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ลิน่าอยากรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก ลิน่าหมายถึ

คำขอของเธอ ทว่าเธอก็อดที่จะลุ้นไปกับคำตอบของบิดาไม่ได้

ความผิดในอดีตของณิชาภา เขาไม่ได้นึกถึงมันด้วยซ้ำไป ประหนึ่งมันไม่เคยเกิดขึ้น ห

คุณแม่ก่อนนะคะว่า คุณพ่ออนุญาตแล้ว” แองเจลิน่ารีบเดินแกมวิ่งออกจากห้องบิดาทันทีที่พูดจบ

ตะแคงบนเตียงชั่วครู่ ก่อนจะถอดชุดนอนของตนออกจากกาย ก้าวเดินล่อนจ้อนไปล้มตัวลงนอนข้างหญิงสาวเจ้าของห้อง ฝ่ามือใหญ่ลูบท่อนแขนเธอเบาๆ

ความมืดสลัวภายในห้อง ไม่มีคำพูดใดลอดผ่านกลีบปากนุ่ม มีแต่ความเจ็บช้ำที่ไหววนเวีย

่ายชาย ขยับมากอบกุมทรวงอกนุ่มหยุ่นที่หลบซ่อนตัวภายใต้ชุดนอนสี

กอณูเนื้อ ระหว่างนั้นชายหนุ่มก็แนบปากทับเรียวปากนุ่มที่แย้มเปิดรอรับลิ้นสากระคายอันแสนนุ่มที่กำลังสอดเข้าในโพรงปากของตน ลิ้นร้อนชื้นกระหวัดเกี่ยวลิ้น