กธัญชยาผลักจนเซถลา ในขณะท

นมากมาย แต่หมั่นไส้ที่ณัฐชยาหวงและเห่อ อุ้มไปนั่นไปนี่รอบๆ บ้าน นั่งคุยกับมันราวกับคนบ้า เธอจึงเข้าไปแย่งจนแขนตุ๊กตาขาด พอจังหวะที่ล้ม

ึ้นมากอดและพยายามเอาแขนที่ขาดหวังมาต่อให้เป็นเหมือนเดิม แต่พยายามอยู่นานเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล ณัฐชยานั่ง

ย่าร้องนะคะ

ขึ้น อ้อมกอดของป้าอ้วนนั้นอบอุ่นและคอยปกป้องดูแลณัฐชยาเสมอ เพราะ

วของป้า ไม่ร

กแน่ๆ” เสียงสะอึกสะอื้นเอ่ยถาม ดวงตายังคงแดงก่ำ รวมถึงหยาดน้ำต

็ซ่อมได้ เด

น” แววตาเป็นประกา

เดี๋ยวถ้าคุณพ่อกลับมาเห็นคุณ

้าที่เศร้าสลดเมื่อครู่เร

้ก่อนนะคะ เดี๋ยวป้า

ขนของตุ๊กตาที่ขาดให้เข้าที่เข้าทาง โดยมีณัฐชยาคอยช่วย คอยลุ้นอยู่ข้างๆ กระทั่ง

ให้ณัฐชยารู้ตัว หญิงสาวยังคงเหม่อคิดเรื่

จ้าของชื่อหันไปมองยังคนที่

องราวที่กระทบกระเทือนต่อสภาพจิตใจมาก็มาก แต่ณัฐชยาก็มีสติที่จะรับมือ ซึ่งป้าอ้วนคือหนึ่งค

ยังจะเก็บมาคิดอีกทำ

่ข้างๆ เพราะถ้าซอไม่มีใครให้ยึดเหนี่ยว

ว่าในใจของณัฐชยานั้นมีรอยแผลที่ยังไม่มีวันจางหายไปได้ง่ายๆ ก่อนจะมองหน้าณัฐชยา

ูเหมือนจะเป็นเรื่องของสองพี่น้องที่ได้ชื่อว่าฝาแฝดคู่นี้ แม้จะเกิดวันเดียวกัน ห่างกันแค่เพียงไม่กี่นาที แต่ณัฐชยากลับไม่

ทรมานอยู่ในห้องคลอดด้วยสภาวะเป็นตายเท่ากัน นั่นทำให้ลินดาเกลียดลูกอีกคนขึ้นมาจับหัวใจที่สร้างความลำบากให้เธอตั้งแต่ตอนนั้น ตั้งแต่ที่ณัฐชยาเกิดมาก็ถูกมารดากล่าวโทษต่างๆ นานาว่าเป็นต้นเหตุทำใ

ณนะคะป

ว จำได้ว่าตั้งแต่เกิดมานั้นอ่อนแอมาก จนต้องอยู่ในตู

ที่เห็นว่า ณัฐชยาไม่สบาย เพราะสุขภาพของลูกคนเล็กช่างผิดกับธัญชยาลูกคนโต ที่เลี้ยงง่ายเป็นที่สุ

อนแอเข้ามาเล่นงาน อย่างเช่นวันนี้ วันที่เธอเอาแต่นั่งเหม่อย้อนคิดถึงเรื่องเก่าๆ ในอดีต สลับกับมองตุ๊กตาในมือที่เคยยื้อแย่งกับธัญ