จำไม่ได้จริงๆ คิดอะไรเย

ป็นไรค่ะ” แสงฉา

บ ที่จำเรื่อง

วให้หายดี แล้วค่อยว่ากันเ

ดีกับผมเหลื

ไม่ใช่คนเลวร้าย แล้ววกกลับมาทำร้ายเ

คนที่มีบุญคุ

งฉายบอกยิ้ม ๆ น้ำเสียงของ

ยู่ที่นี่จนกว่าจะหายเป็นปกติ

เป็นฝ่ายพูดคำนี้กับคุณมากกว่านะ

อยู่ที่นี่ได้ตามสบาย จน

ผมก็หวังว่าคุณคงจะ

และสภาพแบบนี้จะทำอะไรได้ สู้พี่สินได้เห

ี้ผมสู้ไม่ได้หรอก” แต่ถ้าแข็งแรงดี

นั้นหรอก แต่ผมปกป

สงฉายเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อคิดว

ับ ผมคงทานไม่ไหวแล้

ื้อมมือไปเอายาที่วางอยู่หัวเ

ฉันจะให้คนเฝ้าดู

บ” เจรัลด์ถาม

ฉันมี

ีอะไรก็เรียกใช้นะครับ เรามีแม่บ้าน เดี๋ยวจะบอกเอาไว้ให้ทำอาหาร

งเสียมิได้ทั้งที่ไม่อยากอ

องฉันปกป้องคุณได้ ถ้

า คุณสองคนที่ช่วยเห

ดินออกไปสูดอากาศ เดี๋

อนนะพี่สิน ฝากอยู่เป

บนาย” ว

ลด์ได้แต่มองตาม ก่อนจะหันมาสบตาวสินที่มองอยู่ก่อนแล้ว ราวกับแอบหวงเจ้านายสาวเสียอย่างนั้น ก็สว

ให้ผมเหรอครับ” เจรั

่าเจ้านายผมเปลี่ยนให้หรือยังไง เธอก็เป

ูดภาษาอังกฤษได้เก

็เรียนหนังสือ เรียนเก่งด้วยแต่มีหน้าที่ต้

มว่าคุณต๊อกต๋อยนะครับ

่ยวครับ ชาวต่างชาติมาเท

งคุณก็เก่งมากเ

็นสิบเป็นร้อยหรอกครับ” ส่วนหนึ่งก็เพราะบารมีบิดามารดาของแสงฉาย ต่อยอดให้กับต

รอครับ ชักอยาก

ับ จะได้ลงไปเดินเล่น จะ

รัลด์ตอบอย่างหนักแน่

คิดว่าเจรัลด์จะต้องเป

ี่กำยำและสูงใหญ่ม