นปฏิเสธทำให้ไอ้เตย์

่แตะมือมาที่หยุดที่ขอบกระ

หน้าชะงัก แน่นอนว่ามันดึงออกไม่ได้เพราะท่านั

เผีย

งตอ

์ว่าพลางพยายามจะแกะผ้าคาดตาออก ทำให้ฉัน

ึ

อ๊

เผลอใช้นิ้วจิ้มตามันไปแรงๆตอนที่มันกระชากผ้าออก ฉันรู้ว่ามันเจ็บมากและตาเป็นจุดยุทธ

าพร้อมกับปรือตาแดงก่ำ

ว่ามันจะตาบอดมั้ย จะได้ไม่สะใจเก้อ แต่ความจริงก็ไม่ได

ี่ลำคอฉันไม่ให้ขยับแล้วค่อยๆปรับโฟกัสสายตาให

ะไ

ัวกลับเป็นฝ่ายเหนือกว่าแล้วปรายตามองลงมาราวกับว่าสำรวจทุกๆพื้นที่บนตัวฉันทำเอาใบหน้าฉันเห

ย์ว่าพร้อมกลืนน้ำลายหนึ่งอึก

ะถ้าหลบมันต้องแกล้งฉันแน่ๆ แม้ว่าจะอายฉันก็ต้องตีหน้าเริ่ด

เอาฉันตกใจและเตะมันตามสัญชาตญาณอย่างไม่บอกกล่าว! แต่มันไม่ได้แรงมา

แต่ทว่ากลับสู้แรงมันไม่ได้ทำให้มือฉันหลุดไปดึงผ้าปูเตียงร่นลงมาแทน! คนร่างสูงยิ้มเย้ยหยันแล้วถกกระโปรงทรงเอขึ้นแทนที่จะถ

้นห้าม มันก็ใช่ที่ฉันตอบโอเคมันไปแล้วแต่ถ้าเกิดจู่ๆมันดันทุรัง

ยกมือปรามแต่ทว่าคำตอบ

ข้ามาอย่างจาบจ้วง ไม่ใช่สัมผัสที่อ่อนโยนวาบหวามอย่างที่ควรจะเป็นแต่กลับเจ็บแสบและรุนแรงจนฉันหายใจแทบไม่ทัน ล

้งที่ไอ้เวรนั่นมันบดเบียดริมฝีปากเข้ามาจนฟันกระแทกก

ทุเรศที่สุดในโลก เพราะแทนที่มันจะทำเบาๆแต่มันกลับกัดฉันแรงๆและฝากรอยช้ำเขียวๆม่วงๆเต็มไปทั่ว! ฉันร้อ

เห็นสภาพทุเรศทุรังของฉันความรู้สึกแสบหนึบวิ่งพล่านไปทั่วตัวจนฉันเริ่มจะหงุ

ฉันเหยียดยิ้มร้ายก่อนจะโน้มคอค

ให้ฉันพลิกตัวมาอยู่เหนือกว่า แต่ทว่าอยู่บนร่างมันได้ไม่นานไอ

ุ

กไปพลิกมาจนลืมไปว่าเตียงแม่งไม่ได้ใหญ่พอที่จะรองรับการละเล่นบัดซบของฉันกับมัน! ความรู้สึกเจ็บเข้ามาแทนที่ความก

ดี” มันว่าเสียงแข็งพร้อมกับพรวดพราดร่างกายเข้ามาสวมทับทางด้านหลังและจับใบหน้าฉันกด