ือถือของเธอดังขึ้น เธอรีบเอื้อมมือออกไปที่โต๊ะข้างเตียงอย่างง่วง ๆ แล้วคลำหาโทรศัพท์ของเธอ มันเป็นเบอร์ท

ิไป๋เอง น

ธอรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงไปที่หัวของเธอ เธอถือมือถือ

วามฝัน มันเป็นความฝันที่เธอไม่เคยคิดอยากที่จะตื่นขึ้นมาเลยจริง ๆ จนกระทั่งคืนแห่งความหนาวเหน็บและพายุที่โหมกระหนํ่าในคืนนั้น ที่เธอถูกความเป็นจริงตบเข้าที่หน้าของเธ

อยู่ปลายสายถามออกมาด้

นะของเพื่อนธรรมดาคนหนึ่งและพูดคุยกับเขาราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นระหว่างเขาทั้งสอง เมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง เธอก็เอื้อมมือไปแตะที่แก้มของเธอ ซึ่งกำลังเปียกปอนไปด้วยน

ธอเข้ามาดูแล พวกเขาเป็นครอบครัวใหญ่ที่ช่างเย็นชา และไร้ความปรานี สมาชิกแต่ละคนในครอบครัวต่างก็เห็นแก่ตัวและเป็นพวกชอ

ให้เธอเสมอ และหลังจากที่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิต เขาก็เป็นคนแรกที่ให้ความรู้สึกห่วงใยเธออย่างแท้จริง เขาคอยทายาให้กับเธอเมื่อเธอหกล้มและปลอบโยนเธอเพื่อให้เธอหยุดร้องไห้ เขามักจะรับผิดชอบแทนเธอเมื่อเธอทำผิด ซึ่งทำให้เธ

？ เจียงโม่ ทำไมนายถึ

เป็นเพราะว่าเธอได้นอนหลับอย่างเพียงพอมาก่อนแล้ว ในคืนนั้

ธอรีบไปเตรียมของเพื่อประคบเย็น หลับตาลง แล้วจากนั้นเธอก็ประคบไปที่ตาของเธอ เมื่อคืนนี้ เธอรู้สึกเหนื่อยมากทั้งด้านร่างกายและจิตใจ แต่อย่างไรก็ตาม เธอไม่ต้องการที

อการปล่อยให้เธอเรียนจบ เมื่อเธอกำลังคิดถึงเรื่องนี้ ข้อตกลงดังกล่าวก็ฟังดูไร้สาระมาก เพราะสุดท้ายแล้ว พวกเขาก็ลงเอยด

นเรื่องค่อนข้างแย่ แต่เธอก็จะไม่ยอมไปสายในวันแรกของการทำงานอย่างแน่นอน ไม่งั้นเธอจะต้องลำบากแน่ ๆ ในอน

ุดหงิด เธอไม่สามารถวิ่งในขณะที่ใส่มันอยู่ได้เลย！ เธอรีบยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาและพบว่าเธอกำลังจะไปที่ทำงานสาย ภาพใบหน้าของซิ่วเหม่ยที่เ

ยู่ตรงหน้าของเธอ ในไม่กี่วินาทีต่อมา กระจกรถก็ถูกลดระดับลง และใบหน้าที่เย็นช