สีขุ่นข้น ชายหนุ่มทิ้งตัวลงแนบแผ่นอกอวบอัด เขาตัวสั่นกระตุกลมหายใจหอบกระเส่า จาคอบอึ้ง! เขาพุ่งทะยานไปสู่สวรรค์แบ

ห้ความอดทนที่ถูกฝึกมาอย่างหนักขาดหายไป...ทำอย่างไรดี เขาแค่คิด เท่านั้นแหละ!!! คิดที่จะถอยห่างความน่าสะพรึงที่เกิด

าดใจตายเมื่อสักครู่ใหญ่ แต่มันก็ผ่านมาได้ด้วยดี แต่...ไอ้ความรู้สึกนั้นกำ

ฉยๆ จ้ะ ที่เหลือผมทำเอง แค่พิชไม่ปฏิเสธผมก็พอ” ชายหนุ่มกระซิบเสียงหวานฉ่ำ เขาอ้าปากงับจะงอยถันสีหวานเข้าไปเต็มอุ้งปาก ดูดดึงจนพิชชาวีร์สั่นระรัว เธอยอมรับอย่างไม่อาย เมื่อความรุ่มร้อนสาดใส่เธอชื่นชมกับมัน ไม่! เธอกล

าดื่มชิมความหวานฉ่ำซ่านทรวงแบบตะกรุมตะกราม ไม่คิดจะหยุดพักสักเสี้ยวนาที วนเวียนปรนเปรอเรือนกายอวบอุ่น จนเธอสลบพับคาอกกว้างเมื่อร่างกายอ่

่3.ค

มปวดร้าวเกิดขึ้นทุกตารางนิ้วของเรือนกาย “อู้ย! เจ็บทั้งตัวเลย เมื่อคืนเราไปทำอะไรมากันเนี้ย” เธอบ่นพึมพำ

่ไหน? พิชมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน!” เธอหมุนซ้ายหมุนขวา มองหาสิ่งคุ้นตา แต่ท่าว่า...ไม่มีอะไรบ่งชัดสักนิดว่าเธอรู้จักสถานที่แห่งนี้ พิชชาวีร์ผ

กวูบวาบไปทั้งร่างกายเมื่อนึกถึง ร่างกายเจ้ากรรมยังจำสัมผัสเช่นนั้นได้ไม่มีทางลืม แม้กระทั่งความร้อนของเรียวปากหนาๆ ที่ทาบไล้ไปตามผิวกายเกือบทุกตารางนิ้ว จนบังเกิดร่องรอยไว้ให้เธอมองเห็นใน

กจากห้องนอนโทรมๆ เธอค่อยๆ เปิดประตูห้องเยี่ยมหน้าออกไปมองโถงทางเดิน เมื่อไร้ผู้คนก็รีบเผ่นแผ่วออกมาโดยเร็ว ฝีเท้าวิ่งซอยถี่ๆ ถึงจะเคล็ดขัดยอกไปทั้งตัวก็ต้องฝืนทน ยิ่งขยับขาก้าวเดินส่วนลี้ลับก็เจ็บแปล๊บขึ้นมาเหมือนจะฟ