ินขอ

! เพ

นระนาดแตกกระจายไปทั่วพื้น ทำให้พีรยาที่เพิ่งเลิกงานมาไม่ทันได

ันอยู่ไหน!” พวกม

้ว” พีรยาตอบเสียงสั่น สายตามองไปที่กลุ่มชายฉกรรจ

ชายฉกรรจ์สองคนก็กรูเข้ามาฉุดกระชากลากถูร่างเล็กของพีรยา แม้จะพยายามดิ้นและขัดขืนเท่าไหร่

ปทั่ว แต่ก็ไม่มีมนุษย์หน้าไหนกล้าเข้ามาช่วย เพราะเพียงแค่โผล่หน้าเข้ามาเยี่ยมๆ มองๆ พวกมันก็ข่มขู่ด้วยปืนและ

ั้นเสียงของใครคนหนึ่งก็ตะโกนมาแต่ไกล “เฮ้ย! พวกมึง

ของในบ้านแล้วจะจับตัวพี่ไป” ทันทีที่เห็นหน้าน้องชา

ปส่งผู้โดยสารอย่างขัตติยะ แทบกระโจนลงจากรถมอเตอร์ไซค์ เมื่อเห็นพี

ระซิบเตือน เพราะดูจากหนังหน้าและหน่วยก้านของอีกฝ่าย

ก่งดูพวกมันทำกั

ตติยะก็เดินเข้าไปยืนเผชิญหน้ากับชายร่างใหญ่ยั

อหนักเลยล่ะสิท่าถึงต้องตามมาแก้แค้นกันถึงที่บ้าน เอาเป็นว่าผมขอโทษแทนด้

น่ห๊า” พีรยาถึงกับควันออกหู หน้าสิ่วหน้าขวานอ

าเงินที่กู้ไปจากบ่อนมาคืนล่ะก็ นังผู้หญิงคนนี้ที่เป็นตัวค้ำประกันคนนี้จ

ฉันด้วยนะ” พีรยาดิ้นพล่าน ใบหน้าตื่นตระหนกละล่ำละลักขอความช่วยเหล

อย่างไม่คิดอะไรมากเท่าไหร่ เพราะคิดว่าผู้เป็นแม่คงติดหนี้บ่อนพนันอย่าง

้งดอกเบ็ดเสร็

แสนห

ใจ ซึ่งก็ไม่ต่างกับพีรยาที่พอได้ยินจำนวนเงินเธอถึงกับเ

ะขนาดนั้น ขอเวลาพวก

นวอน แม้จะยังคิดไม่ออกว่าจะหาเงินจำนวนมหาศาลนั้นมาจากไหน แต่ตอนนี้ขอแค่ให้

ีเงินก็ไม่ต้องมาต่อรอง เฮ้ย พวกมึงเอาตัวนังผ

นหน่อย สัญญาว่าจะหาเงินมาค

เป็นน้องอย่างกาจพลก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย เขาในฐานะคนที่รู้จักมักจี่กันมานานก็อดที่จะสงสารสองพี่น้องคู่นี้ไม่ได้ และ

ะเป๋าที่มักพกติดตัวเสมอขึ้นมากรอกตัวเลขแล้วเซ็นชื่อ ก่อนจะยื่นมันให้กับคนที่ดูน่าจะเ