ตัว คาดว่าเมื่อเติบโตเต็มที่สาวน้อยตรงหน้าคงงามพิลาศพิไลน่าดู ใบหน้าใสมีดวงตากลมโตประดับ แม้จะหมองเศร้า แต่ก็ยังเปล่งประกายคว

ยักใบหน้าอีกครั้งเม

วานของพี่ชายคนใหม่ ทำให้มนต์

เสียงหวานใสติดแง่งอนนิดๆ เอ่ยถาม ดวงตากลมโต

่ขำมีนาน่ะ เสียงออกจะไพ

ียงหวานๆ ของตัวเอง พวงแก้มใสซับสีเลือด รู้สึกเอียงอายตามประสา

เสียงมีนาฟังแล้วเพลินดี เหมือนเสียงแมวที่ร้องแง้ว

เสียงเล็กเสียงน้อยน่ารำคาญต่างหาก” เด็กสาวเอ่ยแก้ตัวเสียงอุ๊บอิ๊บ ก้มใบหน้าหลบสายตาหวานฉ่ำของพี่ช

ห่อปากทำตาโต รู้สึกทึ่งที่พี่ชายคนใหม่มีโอกาสได้พบเจอเหตุการณ์ตื่นเต้นได้บ่อยๆ ส่วนคาร์โลวก็รู้สึกภูมิใจที่มีคนชื่นชมวีรกรรมของตัวเอง ทั้งที่คนรอบข้างส

ี่ชาร์ลจะกลับยังไง? ให้มีนาไปส่งหรือเปล่า พี่ยังไม่ค่อยแข็งแรงดีเลยนี่นา” มนต์มีนาหยัดกาย

ม่สามารถไปส่งมีนาด้วยตัวเอง มืดค่ำแบบนี้มันอันตราย พี่จะมองอยู

ความมืดสลัวยามค่ำ รู้สึกอบอุ่นกับความห่วงใยของพี่ชายคนใหม่ น้ำเสี

ู่รอบๆ ตัว ยามที่พี่ชายมองตามจนตัวเองหายลับไปจากสายตา มนต์มีนาหมุนกายกลับมาโบกไม้โบกมือให้คาร์โลวอย่างร่าเริ

กเขยกพาตัวเองกลับไปยังที่พักได้อย่างป

้ว...ถ้าคุณไม่กลับมาเสียก่อน” เบทเทอร์บ่นออกมาอย่างเหลืออด เมื่อเขาและทีมออกตามหาคุณคาร์

่เห็นว่าฉันนอนเล่นอยู่ริมทะเลเฉยๆ” ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเส