ฉัน ฉันไม่อยากเจ

วงก็เลยแวะมาเยี่ยม เพิ่งจะรู้เรื่องจ

า รษาอดทนให้ถึงที่สุดกับความรู้สึกปวดร้าวที่เกิดขึ้นกับเธอ ภาพเก่าๆ ที่เธอพยายามลืม วนกลับ

นั้น เพราะทุกครั้งมินตราก็อยู่ใต้เท้า เป็นเบี้ยล่างให้เธอเหย

เดินเข้าหาเพื่อนรักที่ไม่เคยรัก มองคนบนเตียงด้วยแววตาที่แฝงไปด้ว

า ฉันเห็นภาพพวกน

าพที่เธอเป็นคนอัปโหลดเอง แต่

ินตราดึงโทรศัพท์กลับมา เปิดหาคลิปที่เธอเป็นคนถ่ายและอั

ไปสิ

้าเธอไม่รับมา ความสงบสุขที่เธออยากได้คงจะไม่เกิดแน่นอน ตอนนี้เธ

เป็นภาพถ่ายที่เห็นหน้าไม่ชัด เพราะคนถ่ายต้องการให้ภาพไหวเบลอนัวเนีย ภาพชายหนุ่ม

นรุมโ

“นี่เธอจะไม่กรี๊ด ไม่ด่า ไม่โวยวายสักคำเลยหรือรษา อาการแบบนี้ของเธอฉันไม่ชินนะ รู้สึกเหมือนว่าจะไม่ใช่คุณหนูรษายังไงไม่รู้” มินตราเข่นเสียงเยาะถามเพื่อนสาว ทว่าคนบนเ

ว้ ก่อนที่เธอจะ

ห้เธอและครอบครัวของเธอกระทำ ทั้งดูถูก โขกสับ และเหยียดหยาม วันไหนที่ฉัน

ย เงียบเฉย มึนงง สับสนขาดการตอบสนอง อารมณ์เฉยชา ไม่เกรี้ยวกราดเ

ำตารินออกมาไม่ขาดสาย เธอไม่พูดจาตอบสนองใดๆ กับใครทั้งสิ้น หัวใจของค

มาไร่เธอก็ไม่ได้มีอาการแบบนี้นะคร

ิตใจ หรือภัยคุกคามรุนแรงเกินที่เผชิญ อาการนี้อาจจะเกิดจากอุบัติเหตุ การถูกทำร้ายทางร่างกาย

ับ แค่ร้องไห้แล้วก็หลับไป แล้วอากา

ต้องใช้เวลา บางทีอาจจะนานหรือใช้เวลาเพียงสั้นๆ ก็

งทำอย่างไร

เร้าหรือเรื่องสะเทือนใจเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถ้าโชคดี บางทีอาจจะไม่มี เพียงแค่ซึมเศร้าอย่างที่เราเห็นนะครับ หรืออาจมีอาการแค่ตื่นกลัว วิตกกังวลนิดหน่อย แต่ถ้าหนักกว่านั้น บางครั้งคนป่วยอาจจะหงุดหง

บคุณ

้พ่อเลี้ยงหาคนมาดูแลผู้ป่วยอย่างใกล้ชิดสักคนนะครับ

อีกครั้งครับ เดี๋ย

อีกสองวันผมจะ

็ยิ้มพรายอย่างมีความหมายเ

ล้อยหลังสองหนุ่ม มินตรายิ้มเยาะกับร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง