เล็กเลื่อนกดตัดสายโดยไม่รอ

ข้าวหอมถาม ฉันพยัก

มอย่างนึกเป็นห่วง เพราะไหนๆ ข้าว

ูดแทรกอย่างไม่ปรึกษา นั่นจ

ทกเสียงใส่เล็กน้อย แต่พี่แบล็คก็แค

เห็นด้วยนะที่พี่แบล็คจะไปส่ง ฉันเชื่อว่

่าเมื่อไหร่ข้าวหอมจะรู้ตัวสักทีว่าพี่แบล็คคิดยังไงกับตัวเอง คนที่มองมา

้งๆ ที่ความรักของตัวเอ

ะหัวใจเลย” ฉันหัวเราะ

ล็ค ก่อนจะเดินออกมาจากร้านและเดินไปขึ้

ามสนุกมันเริ่ม

าผ่า

่กี่นาทีร่างสูงก็เดินออกมาเปิดประตูให้ เขาเดินกลับไป

นั่งข้างกาย และฉันเองก็เ

ตาไปมองยังกองงานพวกนั้น

หน่อย ก็แ

แห

ถามอย่างยิ้มๆ แม้ว่าใน

ใบหน้าหล่อเริ่มที่จะโน้มเข

่เลย” พอรู้ตัวอีกทีสิ่งที่คิ

พอดีปา

เดียว เขาไม่คิดจะผละออกจากฉั

ี้น่ะเหรอ แค่ต้องการร่างการของฉัน

.

.

ือนคนที่ไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกันแล้ว มีเพียงการ

ามต้นแขนของฉันจนพา

่ใช่ จะบอกว่ารั

ฉัน ริมฝีปากหนาก็กำลังลากสัมผัสที่ใบหูก่อนจะขบเม้มเบาๆ ค

ลยว่

เป็นนิ่ง ต้องการมากเหรอ? เอาไปเลยสิเ

.ก่อนที่จะ

อนุญาต บอมส์ผละใบหน้าออกมาสบตาฉัน รอยยิ้มเล็ก

รักเ

นมาอีกแล้ว คำพูดของเขาไม่ม

ดที่ปลายจมูกของฉัน พร้อมๆ กับมือหนาที่กำลัง

ิ่มมีน้อยลงเรื่อยๆ ริมฝีปากหนาจุมพิตที่ริมฝีปากบางของฉันอย

่เขามอบให้อย่างยินยอม เสียงครางแห

จนพอใจแล้วเขาก็ผละออกไป แ

ของเขาเริ่มสอดเข้ามาในเสื้อนักศึกษา รู้สึกเจ็บนิดๆ เวลาที่เขาสัมผั

ี้ให้เร็วๆ ถ้าเขามัวแต่ลูบไล้แบ

ิ จะได้เ

ลิกคิ้วขึ้น แววตาของเขามันแพ

ใจ บอมส์กระตุกยิ้ม มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อฉันอย่างรวดเร็ว แต่แล้ว...ค

งที่เขากำลังหมายถึงก็คือรอยสักรูป

่ายมาแปะเล่นหรือไง” ฉันแสยะยิ้ม คำพูดคำจาของฉันมันดูก

มขึ้นเสียงใส่ สีหน้าและแววตาของเข

างเฉยชา พอๆ กับแววตาที่ไม่แสดงความรู้สึกอ

องเขามันก็เปรียบเหมือนไฟ ส่วนความเฉ

็ต้องชนะไฟอยู่

สยผมขึ้นอย่างหงุดหงิด สีหน้าและท่าทางที่แสดงออกมามันเหมื

กล่ะที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลย” ฉันเถี

ะ” บอมส์พูดข

ก็ปฏิเสธมันอ

.

นที่ฉันไม่ชอบ นายจะทำได้หรือเปล่าล่ะ” ฉันพูดอย่างเ

น!!” พอตัวเองถูกต้อนให้จนมุมก็ได้แต่ตะคอกออกมา

ิ่งมีชีวิตที่ฉันไม่ชอบนายเองก็รู้ ไม่สิ

.

งที่จะมีอะไรกับนายตลอดก็เพราะนายมันสกปรกไง ต

ีย

บจน

ั้งตัว มือหนาของเขาบีบที่ปลายคางฉันอย่างรุนแรง ความรู้สึกเจ็บแปล๊

ขายังจะตอกย้ำฉันด้วยก

หยี่ยวที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความโกธ

ำกับฉันเอาไว้ทุกอย่าง และแน