่อนครับค

นแล้วหันมามองเขา พฤกษ์ถ

รู้ตัวดีว่าคงเป็นได้แค่เพื่อนและพี่ชายของลดาเมื่อก่อนผมอาจจะคอยช่วยเหลือเธอได้บ

กนะ และผมหวงของมากไม่คิด

ของพรลดา พฤกษ์พ่นลมหายใจออกม

โชคดีน

งเพ็ญถามลูกชายที่เดินเ

งงานกับคนที่ตัวเองรัก

มเนื้ออย่างคนที่ออกกำลังสม่ำเสมอของลูกชายไว้แล้วลูบหลั

ผมเข้าใจลดาดีและผมกับเธอก

ัน นิสัยดี” นางบอกแล้วถอนใจเบาๆ พฤ

ไปอีกนาน หรืออาจจะไม

ีอีกคนนะที่แม่อ

รับ” พฤกษ์ห

นะ แม่มองๆ

ม่.. ไม

งล่ะ” ผู้เป็นแม่พูด

แงเหมือนเด็กๆ แล้วสองแม่ลูกก็ห

ชื่อว่าเป็นสามีของตนอย่างไม่เข้าใจและยิ่งงงหนักมากขึ้นเมื่อ

ยถึงพี่พฤ

ยคนหรื

็.

ู้ว่าเสน

หน้ากัน สมัยที่เขากับพิมพ์พลอยไปไหนมาไหนด้วยกันเธอก็จะไปด้วยเสมอ เพราะพิมพ์พลอยขอร้องให้ไปเป็นเพื่อนทุกครั้ง และราเมศก็ไม่ได

่1 จ

่พฤกษ์เป็นเพื่อ

อก มันคงเกือบคลั่งที

อารมณ์ไม่ดีแบบนี้เท่าไหร่ หญิงสาวรูปซดปกระเป๋าเดินทางใบย่อมแ

อไงที่พูดถึงผู้

ั้นล่ะคะ ทำไมต้องเรีย

สึกใจแป้วแปลกๆ เมื่อเห็นแววตาดุๆ ของเธอ แต่เขาไม่ได้ลดทีท่า

ันแบบนั้นไม่ได้

เรียกพี่รามลับหลังว่า มัน หรือ ไอ้ราม ไอ้หน้าแหลม ห

ยวฟันอยู่คนเดียวเมื่อคนที่มีท่าทางหงอๆ คอย