หายไปหรือยัง ถ้ายังไม่หายเขาก็จะหาทางเลี

งบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรี

ต้องเรียกชื่อดารัณออกมาอย่างจำยอม โท

ธิดาวกกลับมาคุยเรื่องสำคัญ เพราะไม่ว่ายัง

พูดตรงๆ อีกส

็นแม่เดาได้ว่าม

มาอยู่ด้วยจริงๆ ผมเป็นผู้ชายนะครับแม่ จู

น้องสาวแกนะ” ปลายสายเ

งแต่เกิดก็ว่าได้ เธอเป็นลูกสาวเพื่อนสนิทแม่เขาเห็นว่าพอคลอดได้ไม่นานแม่แท้ๆ ของดารัณก็เส

ี่กรุงเทพฯ ให้น้องสัก

ห้องสองสามพันนะครับ

พอจะซื้อคอนโดที่กรุงเทพฯ ได้หลายห้อง รวมทั้งใช้ไปจนตายก็ไม่ห

ู้ว่า

ตามที่แม่สะดวกแล้วกัน” ธิดาขี้เกียจรอคำตอบจากลูกชายตัวดีที่บ่ายเบี่ยงเรื่องนี้

แม้จะรู้ว่าแม่เขาเอาจริงแต

อนคนพูดเ

แ

นโดที่มิณทร์อยู่ยังพอมีห้องว่าง ถ้าพอมีเวลาก็ช่

ึมพำออกมาเบาๆ “ทีกับลูกขี้เหนียวแต่กับลูกเลี้ย

ไร แม่ไ

ชุม” เอ่ยจบมิณทร์ก็วางสายไปก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย สุดท้ายเขาคงหนียัยเด็กขี้เหร่หัวฟูฟ่องอ้วนดำฟันเ

นจะแต่งงานกับเขา นั่นทำให้มิณทร์ทำทุกทางเพื่อจะได้มาเรียนต่อที่กรุงเทพฯ พอเรียนจบก็ตัดสินใจร่วมหุ้นทำธุรกิจกับเพื่อนสนิทที่นี่นานๆ

ัญๆ อะไรก็มักจะมีให้ไม่ขาด แม้จะเห็นแก่ตัวที่แสดงความรักต่อแม่ด้วยวิธีนี้แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ แค่คิดว่าต

่ยถามลูกบุญธรรมที่เธอรักและเอ็นดูราวกับ

องไปกรุงเทพฯ นั่นเพราะรู้ว่าเธอต้องไปเจอและต้องไปอยู่ใกล้ใคร ต่อ

ริญตาแล้วนะ” ใจจริงธิดาก็ไม่อยากให้ดารัณไปไกลหูไกลตา แต่จะให้เก็บตัวอยู่แต่ในป่าในเขาทำไ

อนไปเรียนต่อปริญญาตรีที่เชียงใหม่ ทั้งๆ ที่ดารัณสอบติดมหาลัยในกรุงเทพฯ ด้วย

ญิงที่เลี้ยงดูเธอมาจะไม่ใช่แม่แท้ๆ ก็ตาม แต่ถ้าชีวิตนี้ไม่มีธิดาคอยเลี้ยงดูให้ที่อยู่ที่กินอบรมบ่ม

ลูกชายแท้ๆ ของเธอที่ชีวิตนี้คงลงหลักปักฐานเป็นคนกรุงเทพฯ ไม่กลับมาบ้านเกิดอีกแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งใจห

้าม่อนไปอยู่ใกล้จะยิ