ไฮสคูล...ประมาณสิงหา’ก็

น้องสาวของเธอจะเรียนต่อที่นี่

ยเรียนควรสนใจตำราสิ ทำไมเจ้าหล่อนถึงมาเป็นคนงาน บางทีหล่อนคงมีปัญหาทางบ้าน เลยทำให้ออกมาทำงานงานก่อนถึงเวลาอันค

ม่อ” เสียงทุ้มๆ ของเพื่อนทำให้มาโคกระเด็นออก

ยคเดิม “คุณกลับไปดีกว่ามาโค

วนของเขาอยู่ตัวแล้ว คนงานในสวนรู้หน้าที่ดี แม้ตนเองจะไม่อยู่

เหม่อนานแบบนี้”

” ชายหนุ่มรีบพูดปัด แต่นั่นค

่อ” ตอนที่ลุกยืนและเอ่ยประโยคนี้ออกมา มาโคหลบตาเซ็ปเป้ตลอด ตอนที่เขาสาวเท้าออกมา เขาจึงได้ยินเสียงห

พื่อน

คสบถด้วยความหัวเสียที่เพื่อนรักดันส

่วนกลับเบลเยียม เขาข่มตาหล

ะมีคนงานปากพล่อยบางคนกระเซ้าเหย้

หล็กของสวน

าเอ่ยขึ้นหลังจากที

อบรับด้านในห้องดังขึ้น เธอก

“มีธุระอะไรกับฉันรึ? กาแฟไหม” ยาคอบว

บหน้าปฏิเสธ มื้อเช้าของเธอคืออาหารปกติ ชา ก

ขึ้นมา “ไม่เสียเงินหรอกน่า” หัวหน้าคนงานเอ่ยกระเซ้า เท่าที่จับ

หน้ายิ้ม

หลังเหลือบมองเวลา ยาค

ริเวณหน้าเรือนพักคนงานสอนภาษาฝรั่งเศสให้คนงานที่ยังพูดและฟังไม่ได้นะคะ” นั่นคือความตั้งใจ

ยู่ เขาคือคนที่ตัดสินใจได้ สิ่งที่นิรดาขอไ

าวยกมือไหว้ยาคอบตามความเคยชิน หัวหน้าคนงานหนุ่มใหญ่ ยกมือรับไหว้แบบงงๆ ก่อนจะหัวเราะ

เขินๆ กลางกลุ่มคนงานทั้งหมดหล่อนคงไปแจ้งข่า

ำสิ่งยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยมี

อเดอร์ที่สั่งผลไม้มาก็ตาม เขาชอบทำงานอยู่ในที่โล่งและใช้แรงกายมากกว่าการใช้สมอง “มีปัญหาเหรอยาคอบ คิ้วคุณแทบจะผ

อบครางเสียงโล่งใจ ในที่สุดเจ้านายเขาก็

มาอ่านคร่าวๆ ก่อนจะโยนไว้ที่เดิม “ปีนี้ออเดอร์เยอะขึ้นจม!!”

ายมือไปตามกองเอกสาร ที่วางปนๆ กันอยู่บนโต๊ะ เมื่

็สว่างวาบขึ้นมา และมันน่าจะ

่างจากตัว “เออ...เจ้านาย แม่หนูนั่นมาขออนุญาตใช้วันหยุดสอนภาษาคนงาน ผมอนุญาตไปแล้วนะครับ” ยาคอบเอ่ยปากบอกเรื่

ะเจ้านายถามขึ้นมาปุบปับ ยาคอบเ

ผมกินกาแฟไปแก้วเ

๊