กด

ุ้นชินกับการนอนแปลกที่ฉันจึงตัดสินใจลุกจากเตียง แ

่าก็ยังมีแสงไฟรำไรจากด้านนอกสาดส่องเข้า

งห้องสว่างวาบถึงได้เดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อดูว่ามี

ันคงไม่ขยันทำขนาดนั้นก็เลยเลือกที่จะหยิบน้ำออกมารินใส่แก้วแล้วก

ึ

เก็บไว้บนตู้เย็นตามเดิม ร่างของฉันก็กระแทกเข้า

ที่ว่าก็คือ

อ่ยถาม สายตาของเขาก็กำลังกว

าวเป็นประจำอยู่แล้ว ต่อให้มองจ้องแค่ไหนก็คงไม่มีอะไรให้ดูอยู่ดี แต่ถึ

วนะคะ” ฉันรีบชิ่ง ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเดินผ่านตัวเ

้ฉันเกิดอาการหวาดระแวงขึ้นมาฉับพลัน แม้ว่าจะพยายา

าด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป หนำซ้ำสีหน้าที่แสดงออกมาให้ฉันเ

งของฉันเองก็แปรเปลี่ยนไปจากเดิม เราไม่จำเป

อคติข

งที่ว่างของเขาเอื้อมมาจับที่ท่อนแขนขอ

ึ้นลงตรงบริเวณท่อนแขน เป็นสาเหตุทำให

ไอ้ลุงคนนี้

ึ

่อยมือจากฉันเพื่อกอบกุมตรงเป้าตัวเองเอาไว้อย่างหวงแหน จากนั้นก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งที่พร

ู!!” ฉันยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าเขา พลางตะโกนคำด่าทอออกมาด้วยน้ำ

องตัวเอง โดยไม่ลืมที่จะล็อกลูกบ

ยู่บนเตียง ท่อนแขนถูกยกขึ้น

ฉันมันก็ไม่ใช่การคิดไปเอง แล้วแบบนี้ฉันจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้ย

ี่อื่น แต่มันมีปัญหาอยู่ตรงที่ว่า.

รุ่ง

คืนก่อนนอนแผดเสียงร้องดังลั่น จนเป็น

ียง ขณะที่เปลือกตาถูกกะพริบถี่ๆ เพื่อให

์มือถือของตัวเอง ซึ่งตัวเลขที่ปร

ผชิญหน้ากับไอ้แก่ตัณหากลับยังไงล่ะ เพราะงั้นฉันก็

ะส่วนตัวของตัวเอง ถือว่าฉันทำเวลาได้ดี เพียงไม่นานก็ออกมายืนหน้าห้องด้วยสภาพเรียบร้อยพร้อม

่นหรอก เมื่อเท้าทั้งสองข้างก้าวแตะบันไดขั้นสุดท้ายดวงตากลมโตก็กวาดมองรอบ

สร็จเรียบร้อยฉันก็เปิดประตูเดินออกจากบ้าน แล้วตรงไปที่มอเตอร์ไซค์ของตัวเองที่จอดอยู่ จากนั้นก็ค่อยๆ

สงัด เนื่องจากว่ายังเช้าอยู่ แต่พอนั่งไปนานๆ ท้องของฉันมันก็ส่งเสียงร้องอย่างประท้วง และฉันคงไม่ใจร้ายถึง