ัทอยากพารินไปกินข้าวจริงๆ ก็เป็นร้านข

รถเลื่อนออกมาไม่ไกลนักก็เจอร้านบะหมี่ข้างถนน เขาจอดรถเ

้ก็ได้” เธอบ่นแต่ก็ยิ้มน้อยๆ ออกมาก

ต้องดูแลมากหน่อยซิ” เขาพูดพลางย

่ารินจะกิน

่ฮะ” เขายิ้ม “เมื่อไหร่ร

ล้วว่ารินคิดยั

ฮะ รินยังไม่เห็นความ

็นเพื่อนที่ดีค่ะ แล้วก็เห็นนัทมีผู้

็นแฟนนัทน่ะ นัทก็จะไม่มีใค

ี่แม่ค้ายกบะหมี่มาเสิร์ฟ นัทธีเลื่อนถาดเครื่องปรุงให้กี

ะๆ รินผ

นได้แค่

ลอดสี่ปีที่เรียนมหาวิทยาลัยที่เดียวกันแต่เธอก็ไม่เคยคิดกับเขาเป็นอื่นนอกจากเพื่อนชายคนหนึ่

ไงมีอะไรให้นัทช่วยบอกได้เลยนะ นัทรู

อนดีกว่า ถ้าไม่ได้ยังไ

น แต่เธอชักมือกลับทันทีจนเขาต้องแก้เก้อด้วยการเกาศีรษะตัว

ล้ว เรากั

่อนที่กีณรินจะเปิดกระเป๋าสตางค์เสียอีก กีณรินเดินกลับไปขึ

ทเม้นท์แห่งหนึ่ง นัทธีทำท่าจะหิ้วกระเป๋าเสื้อ

ห้เหตุผล “แค่นี้รินก

น้าไปมาอย่างเหนื่อยใจแล้วกลับขึ้นรถเก๋งของตัวเอง ภาพหญิงสาวในชุดนางรำยังคงเย้ายวนเขาอยู่ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่ปิดเสียงไว้มาเปิดดู

นคะ ดาวโทรหาต

ยู่ฮะ ดาวโทรหาพี่ม

บแม่ไปงานศพคุณย่าทวด ดาวกลัว พี

องกลัวนะฮะ พี่จะรี

หลือบมองทิศทางที่กีณรินเดินจากไปแล้วก็ได้ยักไหล่ก

็ผู้ชายที่มีเลือดมีเ

ผู้ชายที่ถอดวางไว้อย่างไร้ระเบียง เธอวางกระเป๋าของตัวเองลงข้างประตูแล้วค่อยๆ เพ่งมองฝ่าความมืดในห้อง แต่ก้าวไปแค่สองก้าวก็เตะเข้ากับเสื้อตัวหนึ

ป็นอะไรห

องอรพิมก็ก้าวออกมาจากด้านในซึ่งจัดไว้เป็นมุมห้องครัว อรพิมสวมเพียงเส

ใช่เหรอ” อรพิมเท้าเอวม

ั่นที่เห็นเพื่อนอยู่ในสภาพเกือบเ