ท่าทีเรียบขรึม ซึ่งเป็นบุคคลิกประจำของเขาอยู่แล้ว ไม่ว่าจะดีใจ เสียใจ หรือว่ารู้สึกย

กลับกันนะ” ว่าแล้วน

งขาก็กระทุ้งสีข้างเจ้าวินเนอร์ไป ปากก็สั่งไ

อร์! แ

ก็รีบออกคำสั่งเจ้านิลให้ออกวิ่งทันที สองมือกระตุกสายบังเหียน

ๆๆๆๆๆๆ

ังเหียนไว้แน่น ส่วนเจ้าวินเนอร์ก็ร้องลั่นป่า ยกสองขาขึ้นเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง แล้ววิ่งเตลิดออ

องแล้วยกสองขาหน้าขึ้นอีกจนณรงค์ตกลงไปกองอยู่ก

ะม้าตกใจวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต แม้สองหนุ่มจะพยายามควบตามสั

้นขณะถูกลากไปด้วย แต่สุดท้ายร่างกายต้องพ่ายแพ้แก่ความพยายามเมื่อได้รับบาดเจ็บจากแรงกระแทกกับของแข็งครั้งแล้วครั

งค์หลุดพ้นจากการถูกลาก พอๆ กับ

ับผู้เป็นเจ้าของที่ลงรถได้ก็วิ่งไปยังห้องไอซียูอย่างรวดเร็วไม่แพ้ก

ุ่มร่างสูงร้อยแปดสิบห้าวัยสามสิบ ที่มีลีว

ง แล้วมีใครบอก

ี แม้ร่างกายยังแข็งแรงกับวัยห้าสิบห้า แต่ก็ไม่กล้าเสี่ยงวิ่งถ้าไม่จำเป็น “หนูเดือน เอ่อ! หนูเด

ล “อะไรนะ! แล้วหนูเดือนเป็นอะไรล่ะรัตน์” อาทิตย์ตกใจไม่น้อย

างนี้ “พยาบาลบอกว่าหนูเดือนตกบันไดครับ พี่รงค์เอามาส่งเมื่อคืน ผมไม่อย

ส้นตรงแนวขนาดหน้ามอนิเตอร์วัดชีพจรเท่านั้น เมื่อทีมแพทย์ที่พยายามปั้มหัวใจให้คนไข้เดินออกมาด้วยใบหน้าเรียบข

หาลูกชายด้วยใบหน้ามีคำถาม “อย่ามามองผมแบบนี้นะป๋า ผมไม่รู้เรื่องอะ

่ไหนในเรื่องนี้ สองพ่อลูกหันไปหาโสรัตน์ ผู้ซึ่งควรจะรู้เรื่องนี้ดีที

ออีกฝ่ายปฏิเสธหน้าเศร้า หลังจากเสียหลานสาวผู้น่ารักไปไม่ถึ

ศอุไรวรรณ’ แฝดคนน้องของคล้ายเดือนกำลังวิ่งหน้าตื่นตรงมา โดยมีแม่กับอีกหนึ่

ลกใจ “พ่อโทรบอกแม่เมื่อเช้ามืดค่ะ ไปลาครูที่โรงเรียนแล้วแม่ก็พาหนูดาวมาล่ะค่ะ พว

ออกจากห้องไอซียูแล้วส่งเสียงเรียกทันที “ญาติช

รีบวิ่งไปยังห้องไอซียูอีกห้อง ก็เห็นทีมแพทย์อี

ิ่งเข้าห้องไปทันที โสรัตน์ทำท่าจะวิ่งตาม แต่พยาบาลก็