ที่ได้กลับมาสู่รั้วของบ้าน ด้วยความสนิทสนมกันมาหลายปีไปรยาเปิดประตูบ้านให้เพื่อนเข้าบ้าน เธอมองเข้าไปเห็นแม่ยังนั่งทำงานอยู่หน

แต่ยังไม่เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ นางจะเรียกล

นะครับ” นริศส

้นะลูก เอาไป

านขนมเค้กจิ๋วน่ารักๆ ออกมาส่งให้นริศช่วยถือแล้วตัว

ขนมอร่อยๆ ให้กิน” นริศเ

ันไปมองแม่ที่ยังนั่งทำงานอยู่ “ไป๋อยากให้แม

หน่อยก็มีงานทำ” นร

ป๋เรียนต่อโท” ไ

่อโทก็ได้นี่ แล้วไป

ิ...แต่ไป๋เ

ังมือของไปรยาเบาๆ “อีกไม่วันก็วันเ

าทันที “ต๊ะก็รู้ว่า

ตกใจแล้วนึกอยากตบปากตัวเอง

แค่พูดถึง ‘วันเกิด’ หัวใจเธอก็แสบร้อนข

้า

ยลอยอะไรนั่นทำไมหัวเราะต่อกระซิกกันเหมือนรู้จักกันมานาน ทีกับเขาคุยกันไปทะเลาะกันไปทุกที แต่เอาเถอะ ยังไงเขาก็ร

กยา

ินขึ้นไปที่ห้องนอนแล้วเลี้ยวมาหา

าเอ่ยแล้วหยิบซองสีน้ำตาลส่งให

่ หนูไม่อยากเ

วเบาๆ “แม่มีความสุขที่ได้เห็นลูกเติบโตนะจ๊ะ หนู

ะแม

่ห้องนอนของตัวเอง เธอวางเอกสารไว้บนโ

่าไป๋ไม่จั

้า แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ ตั้งแต่จำความได้เธอมักถูกเพื่อนล้ออยู่บ่อยๆ ที่ไม่มีพ่อ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อตัวเองเป็นใครและหน้า

อะไรในชีวิตเธอเลยแต่ที่แน่ๆ เธออยากรู้ว่าทำไมถึงทอดทิ้งแม่ ปล่อยให้แม่

ึ้นไปหยิบซองเอกสารออกมาอ่าน ชีวิตมันคงไม่