รัณ

คะ

เลิกก

บ เธอหูแววไปใช่ไหม? เธอฟังผิดไปใช่หรือเปล่า? เขาไม่พอใจอะไรทำไมถึงพูดแบบนี้ในสมองของดารัณเต็มไปด้วยคำถาม เธอไม่ได้เตรียมใ

่ยอะไรสาวใช้ก็วิ่งกระหื

้วค่ะคุ

รขึ้น” ธั

ญิงเป็

่” ดารั

นบนโซฟา เด็กชายหญิงสองคนยืนมองอย่างตกใจ ดารัณเข้าไปกอดเด็กทั้งสองให้ถอยออกห

ส่งโรงพยา

.

องเธอเสียไป คุณหญิงดูแลเธอราวกับเป็นลูกสาวไม่ว่าเธอมีเรื่องทุกข์ใจอะไร ท่านก็เป็นที่ปรึกษาของเธอเสมอ เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่รู้ ด

เนื้องอกใน

ตพูดอย่างหัวเสีย เขาอยู่ใกล้ดูแลท่านทุก

มพำ “ถ้าอย่างนั้

งอกเติบโตช้า ไม่แพร่กระจาย และสามารถผ่าตัดรักษา

คราวนี้สองพี่น้องหั

่ก่อนแล้ว แต่ท่านไม่ย

มาโรงพยาบาลบ่อยๆ แต่ทุกครั้งที่มาก็เหมือนกับมาตรวจงานที่โรงพยาบาลซึ่งมันก็เป

ช่ไหม?” ธันวาถามหมอเจ้

ร่างบอบบางของดารัณแล้วเดินเข้ามาใกล้ เขาเจอเธอบ่อยๆ และรู

่ะ

าแตะข้อศอกเธอเบาๆ หญิงสาวรู้สึกตัวแล้วยิ้มบางๆ แทนการขอบคุณที่เขาช่วยเรียกส

ยาของเขา เดินเข้าไปข้างเต

ษหรอกนะ” นางหมายถึงลูก

ไม่บอกพวกเราละครับ

ับจนถ้อยคำ แน่นอนเพราะเขาเป็นหมอแต่ไม่ได้ดูแลแม่ผู้

ธันวาพูดเสียงเครียด แต่มา

่งฉันแล

กับคำพูดของมารดา “คุณแม่ต้องเข้าร

ันไม่

มีครอบครัว คนเล็กก็ไม่ยอมกลับบ้าน เพื่อนรักคนเดียวที่นางมีก็ฝากลูกสาวไว้ให้ดูแลก็จากไปแล้ว แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดของผู้หญิงก็คือลูก ก่อนที่เพื่อนรักจะจากไปนางได้ฝากฝั่งลูกสาวไว้เพราะเกรงว่าห

กชายคนเล็กของนาง แต่เจ้าลูกชายตัวดีก็แสนดื้อรันเหมือนใครก็ไม่รู้จนนางใจอ่อน แค่บังคับให้รับ