าตญาณวิชาชีพ หญิงสาวใช้นิ้วชี้ไปอังที่ปลายจมูกโด่งสวยทันที ก็ยังมีลมหายใจ เพื่อความแน่ใจ เล

อะไ

้าหากัน จ้องเขม็งมาที่หล่อน แค่นั้นยังไม่พอ ฝ่ามือเรียวใหญ่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กทั้งสองข้างเข้าด้วยกันแทบทันที และอย่างรวดเร็ว คนตัวสูงใหญ่ออกแรงเพียงนิดเดียว กระ

ลุกคุณแล้ว แต่คุณไม่ตื

่หายใจแล้ว อย่

่ะ แล้วก็กรุณาปล่อยมือฉันด้วยค่ะ” พูดไปหน้าแดงไป ไม่กล้าสบตากับคนที่ตัวใหญ่กว่าเป็นสองเท่านั

ผิวเผินแล้ว เหมือนเขากำลังลากหล่อนให้ลุกออกจากเก้าอี้เลยมากกว่า และด้วยแรงที่เยอะกว่า เขาสามารถดึงตัวหญิงสาวออกมาได้อย่างง่ายดาย เมื่อร่างเล็กหลุดจากที่นั่งได้แล้ว ทั้งสองก็ออกมายืนเด่นตรงทางเดิน โดยไม่ทันได้ตั้งตัวอีกนั่นล่ะ เขาฉุดรั้งข้อมือหล่อนให้เดินตามออกมา น้ำริ

นะ จะพาฉันไปไหน? ปล่

ะเฉย ๆ ก่อนที่จะหันหน้ามาจ้องมองหล่อนนิ่ง แล้วก้มลงมาพูดใกล้ ๆ กับใบหน้าที่ซีดเป็นไก่ต้มไปแล้วในตอนนี้ ลงท้ายด้วยการกระตุกยิ้มที่มุมปากอย

น้ำรินหน้าชาเป็นหนที่สองแล้ว ภายในเวลาไม่กี่นาทีก่อนหน้า หญิงสาวจึงได้

ั้งแ

อคงกลับไปที่นั่งของตัวเองถูกนะ?” ชายหนุ่มรูปงามแต่ป่าเถื่อนคน

ด้วยงุนงงสงสัยเป็นกำลัง ‘อย่าคิดหนีล่ะ’ หนีหรือ? เขาพูดอะไรของเขานะ นี่เราไปทำอะไรผิดไว้อย่างนั้นหรือ ทำไมต้องหนีด้วย อีตานี่ท่าจะบ้าแล้ว ไ

วเชียวล่ะ ที่หล่อนจำที่นั่งตัวเองไม่ได้ อ้ายโรคจำที่จำทางไม่ได้ มันเป็นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วซะด้วยสิ แก้เท่

มกับอุทานออกมาเบา ๆ เมื่อจู่ ๆ ก็ถูกฉุดข

ทรงตัวดี ยังผลให้หล่อนทิ้งตัวล้มลงหน้าตักของชายแปลกหน้าอย่างจัง น้ำรินพยายามกระเสือกกระสน เพื่อช่วยตัว