ี้สุด

ตอน ข

ร้องไห้อยู่บนเตียงโดยไม่

ส่วนตัวมาเขียนพินัยกรรมมอบทรัพย์

ค้นถามความจริงจากหนุ่มมหาเศรษฐีพ่อเ

วามสัมพันธ์ของเธอกับป้าจึงไม่ต่างอะไรกับแม่ลูก เธอได้ความจ

ั้งแต่เมื่อคืน ยามเธอตื่นได้ร้องไห้จนหมดแรง

ะทำเหมือนเธอไม่ใช่ลูก และอีกใจนึงเธอรู้สึกโกรธตัวเองที่ไม่มีเวลาได้ต

งเคาะประตูดัง บานไม

เลย" สาวน้อยร้องตอบมาจากเตียงใหญ

้องที่ล็อคไว้อย่างดีก

ดินโซเซมานั่งบนขอบเตียง ข้างๆ

ไม่ใช้เวลาด้วยกัน" เสียงทุ้มต่ำชุ่มเย็นผิดกับ

ใจด้วยรู้ว่าเขาปลงแ

ปาดน้ำตาถูหมอน "ทำไมไม่รีบบอกหนู

กิจของนี่ได้ยังไง" ธาดาเอ่ยพลางลูบหลังสาว

" สาวน้อยร้องไห้ขึ้นมาอีกยก หนุ่มใหญ่จับต

เป็นเกียรติให้คนที่จากไป" ธาดาเอ่ยพลางใ

ก็อยู่ช่วยกันดูแลสิ" เด็กสาวพูดทั้งน

ายิ้มแห้งๆตอบ เนเน่ยอมลุกแล้วกอดแขนใหญ่ๆไว้ด้วยมือสองข้าง เธอพยุงค

ียงรายอยู่บนโต๊ะ ส่วนมากจะเป็น

ะทักขึ้น "คุณธาดาคะ วันนี้

พ่อพยักหน้าอ

เด็กสาวถามป้าด้วยอาการร้อนรน ห

ือ เอ่อ" ป้

่ะ อาจช่วยตัวเองไม่ไหว เผลอๆลุกไปฉี่ไม่ได้ด้วยนะ ห

ทุกอย่างให้เป็นเรื่องตลก

้วยความรู้สึกในใจ ทุกคนสะดุ้ง

เอง หนูไม่เคยได้ดูแลคุณเลยทั้งๆที่ค

็นยิ้มจริงๆแบบเห็นฟันเขี้ยวแ

าไม่ได้ทำอะไรให้คุณเลย" เนเน่จับแขนกล้า

อบกลับมาห้วนๆแต่ฟั

อเลี้ยงสุดหล่อคนนี้ เหมือนกำแพงความห่าง

กเอนแนบกล้ามแขนโตๆ ลมหายใ

้ดีเช่นกันว่าตัวเองกำล