วางแผนเพื่อเธอ

เสิ่นเฉียวค่อย ๆ ฟื้นคืนสติจากยาสลบหลังการผ่าตัด

เธอพยายามฝืนลืมตาขึ้นมามองโทรทัศน์ที่อยู่ไม่ไกลนัก ซึ่งกำลังประกาศผลการประกวดภาพถ่ายสัตว์ป่าในครั้งนี้

อุตส่าห์เฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดก็แลกมาซึ่งผลลัพธ์ที่ดีได้สำเร็จ

ทว่าในวินาทีต่อมา รอยยิ้มของเธอก็ถึงกับแข็งทื่อไปเลย

เพราะชื่อเจ้าของผลงานชุดนี้กลับกลายเป็นลู่ซือน่วน ยอดดวงใจของลี่จิ่งฮั่น

เสิ่นเฉียวไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองเลย

เธอหวนนึกถึงช่วงเวลาสองเดือนนี้ที่ตัวเองดั้นด้นออกไปถ่ายภาพ ข้อความที่ส่งไปหาเขาแล้วเงียบหายไปในกลีบเมฆ รวมถึงข่าวลืออื้อฉาวที่ติดเทรนด์คำค้นหายอดนิยมไม่เว้นแต่ละวันของลี่จิ่งฮั่น

ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งสติได้ โทรศัพท์ข้างหมอนก็แผดเสียงเรียกเข้าดังสนั่นจนแสบหู

บนหน้าจอมีคำว่าที่รักสว่างวาบขึ้นมา

มันคือหมายเลขเดียวกับที่เธอพยายามโทรหาซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะหมดสติเพราะไข้สูง แต่กลับไม่เคยโทรติดเลยสักครั้ง

เสิ่นเฉียวค่อย ๆ เอื้อมมือไปกดรับสายอย่างเนิบช้า น้ำเสียงของเธอแหบพร่าอย่างถึงที่สุด

“ทำไมผลงานของฉันถึงกลายเป็นของลู่ซือน่วนไปได้ล่ะ？”

น้ำเสียงที่ดังมาจากปลายสายเย็นยะเยือกไม่ต่างจากเจ้าตัว ดวงตาคมกริบสีดำขลับคู่นั้นมักจะแฝงไปด้วยความเย็นชาที่ไม่มีวันจางหายไป

“นี่คือสิ่งที่ผมชดเชยให้กับซือน่วนแทนคุณ”

คำตอบสั้น ๆ กลับทำให้อารมณ์ของเสิ่นเฉียวพุ่งพล่านขึ้นมาทันที “ฉันอธิบายกับคุณไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้วว่าคนที่ช่วยคุณไว้ในตอนนั้นคือฉัน”

“ผมเชื่อแค่สิ่งที่ตัวเองเห็นเท่านั้น”

น้ำเสียงของลี่จิ่งฮั่นราบเรียบและเย็นชา

เสิ่นเฉียวรู้สึกเหมือนตัวเองถูกราดน้ำเย็นจัดลงบนหัวจนเปียกโชกไปถึงเท้าในพริบตา เธอกระตุกมุมปากเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา หน้าอกรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนเจาะเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ พร้อมมีลมหนาวกรีดผ่านจนเย็นเยียบในทุก ๆ อณูของร่างกาย

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ลี่จิ่งฮั่น รูปถ่ายพวกนี้เป็นสิ่งที่ฉันเอาชีวิตเข้าแลกมา ทุกรูปต่างก็เปื้อนไปด้วยเลือดของฉัน ฉันไม่มีวันยอมให้คุณเอาของพวกนี้ไปประเคนให้ลู่ซือน่วนเด็ดขาด！”

ลี่จิ่งฮั่นพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลนอย่างมากว่า “แล้วคุณมีปัญญาจ่ายค่ารักษาของแม่คุณด้วยตัวเองหรือไง？”

คำพูดที่มาอย่างกะทันหันและเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกันสักนิด ทำให้เสิ่นเฉียวกำมือที่ถือโทรศัพท์แน่นโดยไม่รู้ตัว จนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา

เธอเค้นคำพูดออกมาว่า “เพื่อลู่ซือน่วน คุณถึงขั้นเอาเรื่องนี้มาขู่ฉันเลยเหรอ？”

ลี่จิ่งฮั่นเตือนด้วยน้ำเสียงเหลืออดว่า “ผมแค่กำลังบอกให้คุณรู้ว่าคุณไม่มีสิทธิ์จะมางี่เง่าใส่ผม”

เสิ่นเฉียวรู้สึกปวดแปลบที่กลางอก

ทั้งที่ก่อนที่ลู่ซือน่วนจะปรากฏตัว ลี่จิ่งฮั่นเคยอ่อนโยนและใส่ใจเธอสารพัดแท้ ๆ แต่ตอนนี้...…

เสิ่นเฉียวโพล่งออกมาทันทีว่า “พวกเราหย่ากันเถอะ”

น้ำเสียงของลี่จิ่งฮั่นเคร่งขรึมยิ่งขึ้นในทันที “เสิ่นเฉียว ผมไม่มีเวลามาเล่นไร้สาระกับคุณหรอกนะ”

“เปล่า ฉันพูดจริง...…”

ทว่าเธอยังพูดไม่ทันจบ ที่ข้างหูก็มีเสียงตัดสายดังขึ้นซะก่อน

เสิ่นเฉียวหันหน้าไปมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไปแล้ว ก่อนจะกระตุกมุมปากฝืนยิ้มออกมา แต่ก็ยังไม่อาจควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ น้ำตาแห่งความขมขื่นไหลผ่านหางตา ก่อนจะหยดลงบนหลังมือของเธอในที่สุด

เรื่องหย่าน่ะ เธอหย่าแน่

แล้วเธอก็ไม่มีวันยอมให้ลู่ซือน่วนใช้ผลงานของเธอเป็นบันไดไปสู่ชื่อเสียงเด็ดขาด

เสิ่นเฉียวทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด

สิ่งแรกที่เธอทำเมื่อกลับถึงบ้านคือการรวบรวมหลักฐานที่ลู่ซือน่วนแอบอ้างชื่อในผลงานของเธอ

ทั้งตั๋วเครื่องบินไป-กลับตลอดการเดินทาง รวมถึงบรรดาไฟล์ต้นฉบับที่เธอถ่ายเอาไว้ด้วย

สิ่งเหล่านี้คือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด

เสิ่นเฉียวจัดการรวบรวมหลักฐานทั้งหมดแล้วก็โพสต์ลงบนโลกออนไลน์ทันที

เนื้อหาดังกล่าวกลายเป็นกระแสฮือฮาในชั่วพริบตา

ทว่าภายในไม่ถึงสิบนาที มันกลับถูกลบจนเกลี้ยง แม้กระทั่งไอดีของเธอก็ถูกแบนไปด้วยเช่นกัน

เสิ่นเฉียวพอเห็นตัวเลข 404 บนหน้าเว็บก็ถึงกับกำหมัดทั้งสองข้างแน่นโดยไม่รู้ตัว

ลี่จิ่งฮั่นถึงขั้นลงมือจัดการกับเธอเพียงเพื่อผู้หญิงอีกคนได้ลงคอ

เธอจ้องเขม็งไปยังบัญชีที่ถูกแบนด้วยหัวสมองที่ว่างเปล่า

แต่ไม่นานนักเธอก็ตระหนักได้ว่า วันนี้เป็นวันฉลองที่ลู่ซือน่วนได้รับรางวัลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการถ่ายภาพ ลี่จิ่งฮั่นจะยอมปล่อยให้เธอมีโอกาสก่อกวนได้ยังไง

วินาทีต่อมา เสียงเครื่องยนต์รถก็ดังแว่วมาจากนอกบ้าน ก่อนที่ประตูใหญ่จะถูกเปิดออกอย่างแรง

เสิ่นเฉียวหันขวับไปมองทันที

ลี่จิ่งฮั่นเดินสาวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ

รังสีกดดันรอบตัวเขาแผ่ซ่านออกมาปกคลุมเธอไว้ ราวกับผิวน้ำกลางทะเลอันเงียบสงบก่อนที่พายุใหญ่จะมาเยือน

“ดูท่าคุณจะลืมสิ่งที่ผมเคยบอกคุณไปแล้วสินะ”

เมื่อกี้นี้ถ้าผู้ช่วยของเขาไม่แจ้งข่าวอย่างทันท่วงที จนปล่อยให้กระแสสังคมลุกลามใหญ่โต หน้าที่การงานของซือน่วนที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นมีหวังได้พังพินาศย่อยยับแน่นอน

แต่เสิ่นเฉียวที่เผชิญหน้ากับความโกรธของเขากลับไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย “ฉันก็บอกไปแล้วไงว่าฉันจะไม่มีวันยอมให้คุณเอาผลงานที่ฉันอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตแลกมาไปประเคนให้คนอื่นเด็ดขาด！”

นี่คือการโต้กลับครั้งแรกของเธอ

ลี่จิ่งฮั่นถึงกับอึ้งไปเลย

ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ในความทรงจำที่มักจะอ่อนโยนและคอยแคร์ความรู้สึกของเขาอยู่เสมอ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ไปได้

เสิ่นเฉียวถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลนับไม่ถ้วน รวมถึงรอยเข็มที่ยังไม่หายสนิท

“คุณเห็นไหม？ เพื่อถ่ายภาพผลงานชุดนี้ ฉันต้องเสียสละขนาดไหน”

“ลี่จิ่งฮั่น ฉันไม่เคยคิดจะเรียกร้องความรักที่เท่าเทียมจากคุณ แต่คุณจะไม่ให้เกียรติฉันเลยสักนิดแบบนี้ไม่ได้！”

ในวินาทีนี้ ทั้งความเคียดแค้นและความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดที่สั่งสมมานานก็พรั่งพรูออกมา ราวกับเขื่อนแตกไม่มีผิด

หางตาของเสิ่นเฉียวแดงก่ำ แต่เธอกลับไม่มีท่าทีว่าจะร้องไห้ มีเพียงความโกรธแค้นอย่างสุดหัวใจเท่านั้น

สายตาของลี่จิ่งฮั่นเคร่งขรึมยิ่งขึ้นไปอีก เขามองเธอด้วยท่าทีนิ่งเฉย ในดวงตาแฝงไปด้วยการเย้ยหยัน “ทั้งหมดมันก็เป็นเพราะคุณหาเรื่องใส่ตัวเองไม่ใช่หรือไง การแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยคำลวง คุณยังเพ้อฝันว่าจะมีจุดจบที่ดีอีกงั้นเหรอ？”

ในวินาทีนี้เสิ่นเฉียวราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น

เธอหลับตาลงอย่างแรง “แล้วแต่คุณจะพูดเถอะ ตอนนี้ฉันมีแค่จุดประสงค์เดียวคือการหย่าเท่านั้น！”

ลี่จิ่งฮั่นมองลงมาที่เธอจากมุมสูงด้วยสายตาเย้ยหยัน

“คุณแน่ใจเหรอ？”

เสิ่นเฉียวกำหมัดทั้งสองข้างแน่นโดยไม่รู้ตัว จนเล็บที่แหลมคมจิกลึกลงไปในฝ่ามือตั้งนานแล้ว

หลังจากที่ครอบครัวของเธอล้มละลาย ลี่จิ่งฮั่นก็ได้ยื่นมือเข้ามาจัดการภาระอันยุ่งเหยิงเหล่านั้น แล้วเขาก็เป็นคนจ่ายค่ารักษาที่แพงหูฉี่ให้กับแม่ของเธอด้วย

สิ่งเหล่านี้ทำให้เธอทั้งรักและรู้สึกซาบซึ้งใจต่อลี่จิ่งฮั่นอยู่ไม่น้อย

ด้วยเหตุนี้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอจึงพยายามทำตามคำขอของลี่จิ่งฮั่นอย่างสุดความสามารถเสมอมา

แต่ครั้งนี้เขาทำเกินไปจริง ๆ จะให้เธอยกผลงานของตัวเองให้คนอื่นเนี่ยนะ

ลี่จิ่งฮั่นโทรไปหาใครคนหนึ่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “หยุดใช้งานอุปกรณ์ทางการแพทย์ทุกชนิดของแม่เสิ่นเฉียวซะ”