วิวาห์สายฟ้าแลบกับสามีลึกลับ

กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพของนภัสสรในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ช่างแต่งหน้ากำลังลงแปรงปัดแก้มเป็นครั้งสุดท้าย พลางเอ่ยชมไม่หยุดปาก

"สวยมากเลยค่ะคุณนภัสสร วันนี้คุณเปรมศักดิ์ต้องตะลึงแน่ ๆ ค่ะ"

นภัสสรยิ้มรับบาง ๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวเหมือนกลองรบ ส่วนหนึ่งเต้นด้วยความตื่นเต้นกับชีวิตใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้น แต่อีกส่วนหนึ่งกลับหนักอึ้งด้วยความกังวลที่ไร้สาเหตุ

ประตูห้องพักเปิดออก ผ่องศรี ผู้เป็นแม่เลี้ยงเดินเข้ามาในชุดผ้าไหมสีทองอร่าม แต่แววตาที่มองมายังนภัสสรกลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย

"แต่งตัวเสร็จแล้วก็ดี" ผ่องศรีพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "จำไว้นะนภัสสร พอแต่งเข้าไปในบ้านเจริญสุขวงศ์แล้ว ต้องรู้จักเอาอกเอาใจคุณเปรมศักดิ์เขาให้มาก ๆ ทำให้เขาพอใจ ครอบครัวเราจะได้สบายไปด้วย"

คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็ก ๆ ที่ทิ่มแทงเข้ามาในใจ นภัสสรรู้ดีเสมอว่าการแต่งงานครั้งนี้มีความหมายต่อธุรกิจของอุทัย พ่อเลี้ยงของเธอมากเพียงใด แต่เธอก็ยังแอบหวังว่ามันจะมีความรักอยู่บ้าง

"ค่ะคุณแม่" เธอตอบรับเสียงเบา

รัตนา น้องสาวต่างสายเลือดที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ผ่องศรี เบ้ปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน "ก็ไม่รู้ว่าจะเอาใจอยู่หรือเปล่านะคะแม่ ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าพี่เปรมเขายังติดต่อกับคุณวิไลวรรณไม่ขาด"

ชื่อของวิไลวรรณทำให้หัวใจของนภัสสรร่วงวูบลงไปกองที่ตาตุ่ม วิไลวรรณคือรักแรกและรักเดียวของเปรมศักดิ์ ผู้หญิงที่เปรียบเสมือนแสงจันทร์ที่งดงามและสูงส่งเกินเอื้อม

"รัตนา!" ผ่องศรีปรามลูกสาว แต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก

นภัสสรฝืนยิ้มออกมา พยายามปลอบใจตัวเองว่าคนที่เปรมศักดิ์เลือกคือเธอ ไม่ใช่วิไลวรรณ เขาบอกกับเธอว่าวิไลวรรณเป็นแค่อดีตไปแล้ว

"ใกล้ถึงเวลาแล้วนะ" ผ่องศรีพูดขึ้นอีกครั้ง "เตรียมตัวให้พร้อม อย่าทำอะไรขายหน้าล่ะ"

เวลาผ่านไป...แล้วก็ผ่านไปอีก...

เข็มนาฬิกาเดินเลยฤกษ์งามยามดีที่กำหนดไว้ไปแล้ว แต่เปรมศักดิ์ เจ้าบ่าวของเธอก็ยังไม่ปรากฏตัว

เสียงกระซิบกระซาบของแขกเหรื่อในห้องจัดเลี้ยงเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ บรรยากาศที่เคยชื่นมื่นเริ่มเปลี่ยนเป็นความอึดอัด นภัสสรนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ในห้องพัก มือที่กำช่อดอกไม้เย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก

อุทัย พ่อเลี้ยงของเธอเดินวนไปวนมาในห้อง สีหน้าเคร่งเครียด เขาพยายามโทรศัพท์หาเปรมศักดิ์ แต่ปลายสายกลับไม่มีคนรับสาย

"บ้าที่สุด! เกิดอะไรขึ้นกันแน่" อุทัยสบถออกมาอย่างหัวเสีย

ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกกระชากเปิดออก คุณหญิงอมรา แม่ของเปรมศักดิ์เดินเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึงเย็นชาจนน่ากลัว

ท่านไม่มองหน้านภัสสรแม้แต่น้อย แต่กลับเดินตรงไปที่กลางเวทีในห้องจัดเลี้ยง คว้าไมโครโฟนขึ้นมา

"เรียนท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน" เสียงของคุณหญิงอมราดังไปทั่วทั้งห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมในทันที "ดิฉันต้องขออภัยเป็นอย่างสูง เนื่องจากเกิดเหตุฉุกเฉินกะทันหัน ทำให้ตาเปรม ลูกชายของดิฉัน ไม่สามารถมาร่วมงานในวันนี้ได้"

ท่านหยุดพูดไปชั่วครู่ ก่อนจะหันสายตาคมกริบมาทางนภัสสรที่ยืนตะลึงอยู่หน้าประตูห้องพัก

"บางที...อาจจะเป็นเพราะเจ้าสาวของเราไม่เข้าอกเข้าใจ ทำให้เกิดปัญหาขึ้น"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจนภัสสร

"ดิฉันจึงขอประกาศยกเลิกงานวิวาห์ในวันนี้ค่ะ!"

สิ้นเสียงประกาศ ทั้งห้องก็เกิดความโกลาหลขึ้นทันที แสงแฟลชจากกล้องนักข่าวสาดเข้ามาที่นภัสสรอย่างบ้าคลั่ง สายตานับร้อยคู่พุ่งตรงมาที่เธอเหมือนคมหอกคมดาบ

โลกทั้งใบของเธอหมุนคว้าง ชุดเจ้าสาวที่เคยสวยงามราวกับความฝัน บัดนี้กลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่หนักอึ้งที่สุดในโลก

"นังตัวดี! แกทำขายหน้า!" อุทัยพุ่งเข้ามาหาเธอ ตะคอกใส่ด้วยความโกรธจัด "แกทำธุรกิจของฉันพังหมดแล้ว!"

"แม่บอกแล้วใช่ไหม! แม่บอกแล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้!" ผ่องศรีร้องไห้ฟูมฟายพลางทุบตีนภัสสร

รัตนามองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มสะใจ เหมือนกำลังชมละครฉากที่สนุกที่สุด

นภัสสรไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ความอัปยศอดสูถาโถมเข้าใส่จนเธอแทบยืนไม่ไหว

เธอผลักทุกคนที่รุมล้อมเธออยู่ออกไปอย่างแรงสุดชีวิต กระชากชายกระโปรงชุดเจ้าสาวขึ้น แล้ววิ่งหนีออกจากห้องจัดเลี้ยงเหมือนคนเสียสติ

น้ำตาไหลบ่าจนภาพตรงหน้าพร่ามัว เธอวิ่งไปตามทางเดินยาวเหยียดของโรงแรม ชนเข้ากับรถเข็นของพนักงานเสิร์ฟจนจานชามตกแตกกระจายเกลื่อนพื้น

เสียงหัวเราะเยาะยังคงไล่ตามหลังเธอมาไม่หยุด

ในสภาพที่น่าสมเพชที่สุดในชีวิต นภัสสรได้ยินเสียงความวุ่นวายดังมาจากห้องจัดเลี้ยงอีกห้องหนึ่งที่อยู่ติดกัน

เธอหยุดฝีเท้าอย่างไม่รู้ตัว สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เธอแอบมองลอดช่องประตูเข้าไป

ภาพข้างในนั้นก็วุ่นวายไม่ต่างกัน แขกเหรื่อกำลังทยอยเดินออกจากงานด้วยสีหน้าผิดหวัง

เธอได้ยินคนในนั้นพูดกันว่า เจ้าสาวที่ชื่อรมิตา รังเกียจว่าที่สามีของตัวเองที่เป็นง่อย เลยหนีงานแต่งไปเสียดื้อ ๆ

สายตาของนภัสสรกวาดมองฝ่าฝูงชนไป และหยุดลงที่ร่างของชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้ากลางห้องโถงที่ว่างเปล่า เขาสวมชุดเจ้าบ่าวสีขาวสะอาด แผ่นหลังที่มองจากด้านหลังนั้นดูโดดเดี่ยว แต่กลับตั้งตรงอย่างทระนง

ความคิดบ้า ๆ แล่นเข้ามาในหัวของเธอ...

ในเมื่อเราต่างก็ถูกทอดทิ้งเหมือนกัน...

นภัสสรสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอเช็ดน้ำตาลวก ๆ จัดชุดเจ้าสาวที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของพนักงานโรงแรมที่เหลืออยู่ เธอผลักประตูห้องจัดเลี้ยงข้าง ๆ ให้เปิดออกกว้าง

เธอเดินตรงไปหาชายคนนั้น...คนที่นั่งอยู่บนรถเข็น

เธอยืนอยู่ตรงหน้าเขา หยาดน้ำตายังคงคลอหน่วย แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับหนักแน่นอย่างไม่น่าเชื่อ

"คุณเจ้าบ่าวคะ"

ธิติ ชายบนรถเข็น ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นสบเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำของเธอเป็นครั้งแรก

ความเงียบเข้าครอบงำทุกอย่าง

นภัสสรถามเขาว่า "ในเมื่อเจ้าสาวของคุณหนีไปแล้ว...คุณจะแต่งงานกับฉันไหมคะ"