ทายาทสาวผู้กลับมา: สายเกินไปที่จะเสียใจ

พ่อของฉันเลี้ยงดูเด็กกำพร้าผู้ฉลาดหลักแหลมเจ็ดคนเพื่อเป็นว่าที่สามีของฉัน หลายปีที่ผ่านมา ฉันมองเห็นเพียงคนเดียวในนั้น คือ เดเมียน พอล ผู้เย็นชาและห่างเหิน ฉันเชื่อว่าความห่างเหินของเขาคือกำแพงที่ฉันต้องฝ่าฟันไปให้ได้

ความเชื่อนั้นพังทลายลงเมื่อคืนที่ผ่านมา เมื่อฉันพบเขาอยู่ในสวน กำลังจูบกับอีฟ น้องสาวบุญธรรมของเขา เด็กสาวบอบบางที่ครอบครัวของฉันรับมาเลี้ยงตามคำขอของเขา คนที่ฉันปฏิบัติต่อเหมือนน้องสาวแท้ๆ ของฉัน

แต่ความน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริงเกิดขึ้นเมื่อฉันได้ยินเพื่อนร่วมชั้นอีกหกคนคุยกันในห้องสมุด

พวกเขาไม่ได้แข่งขันกันเพื่อแย่งชิงฉัน พวกเขาร่วมมือกัน วางแผน "อุบัติเหตุ" และเยาะเย้ยความภักดีที่ "โง่เขลาและตาบอด" ของฉันเพื่อกันฉันออกห่างจากเดเมียน

ความภักดีของพวกเขาไม่ได้อยู่ที่ฉัน ทายาทผู้กุมอนาคตของพวกเขาไว้ในมือ แต่เป็นอีฟ

ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะถูกพิชิต ฉันเป็นเพียงภาระโง่เขลาที่ต้องจัดการ ชายทั้งเจ็ดคนที่ฉันเติบโตมาด้วย ชายผู้ที่ติดหนี้บุญคุณครอบครัวฉันทุกอย่าง พวกเขาเป็นเหมือนลัทธิ และเธอคือราชินีของพวกเขา

เช้านี้ ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานของพ่อเพื่อตัดสินใจที่จะทำลายโลกของพวกเขาให้พังพินาศ พ่อหัวเราะและถามว่าฉันเอาชนะใจเดเมียนได้แล้วหรือยัง

“ยังค่ะพ่อ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันจะแต่งงานกับฮันเตอร์ บีช”

บทที่ 1

ฉันชื่อเอเลน่า บาร์รอน และฉันเป็นทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรโลจิสติกส์ระดับโลก ตราบเท่าที่ฉันจำได้ โลกของฉันหมุนรอบชายหนุ่มเจ็ดคนที่พ่อรับมาเลี้ยงดู พวกเขาคือบาร์รอนเฟลโลว์ เด็กอัจฉริยะผู้ด้อยโอกาสที่พ่อกำลังอบรมสั่งสอน หนึ่งในนั้นคือคนที่พ่อตั้งใจจะเป็นสามีและผู้สืบทอดตำแหน่งของฉัน

หลายปีที่ผ่านมา หัวใจของฉันเต้นเพื่อคนเพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นคือเดเมียน พอล

เขาฉลาดที่สุด มีพรสวรรค์ที่สุด และห่างเหินที่สุด ฉันใช้ชีวิตวัยเยาว์ไล่ตามเขา เหมือนเงาที่เกาะติดแสงสว่างของเขา ฉันอบคุกกี้ให้เขา แต่เขาก็ไม่เคยกิน ฉันรอเขาหลังเลิกเรียน แต่เขาก็เดินผ่านฉันไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ฉันบอกตัวเองว่าความเย็นชาของเขาเป็นเพียงธรรมชาติของเขา เป็นกำแพงที่เขาสร้างขึ้นเพราะอดีตอันมืดมน

ฉันเชื่อว่าถ้าฉันพยายามมากพอ ฉันจะสามารถทะลุผ่านมันไปได้

เมื่อคืนนี้ ความเชื่อนั้นพังทลายลง

ฉันนอนไม่หลับ จึงออกไปเดินเล่นในสวนที่แสงจันทร์ส่องสว่าง นั่นคือตอนที่ฉันเห็นพวกเขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของต้นโอ๊กเก่าแก่ เดเมียนกำลังกอดอีฟ แม็คเคลน น้องสาวบุญธรรมของเขาไว้แนบกับลำต้น เขากำลังจูบเธอราวกับว่าชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับมัน เป็นความรักที่ฉันได้แต่ฝันถึง

อีฟ เด็กหญิงที่ครอบครัวของฉันรับมาเลี้ยงตามคำขอของเดเมียน เด็กหญิงที่ทุกคนมองว่าอ่อนหวานและบอบบาง เด็กหญิงที่ฉันปฏิบัติต่อเหมือนน้องสาวแท้ๆ ของฉัน

ช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นทำลายทุกอย่าง

เช้านี้ ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ และตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลงเส้นทางชีวิตของฉันไปตลอดกาล

“พ่อคะ หนูตัดสินใจแล้วว่าจะแต่งงานกับใคร”

คุณพ่อของฉัน คุณแบรอน เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร ใบหน้ามีรอยยิ้มอบอุ่น “ในที่สุดลูกก็เอาชนะใจเดเมียนได้แล้วสินะ พ่อรู้ว่าลูกทำได้อยู่แล้วจ้ะที่รัก”

ฉันส่ายหัว เสียงหนักแน่น “ไม่ค่ะ หนูอยากแต่งงานกับฮันเตอร์ บีช”

รอยยิ้มของคุณพ่อหายไป เขาวางปากกาลงและมองมาที่ฉัน คิ้วขมวดด้วยความสับสน “ฮันเตอร์? เจ้าพ่อเทคโนโลยีจากซิลิคอนแวลลีย์? เอเลน่า เขาไม่ใช่หนึ่งในผู้เข้ารอบสุดท้ายนะ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

“เขารักหนูค่ะพ่อ รักจริงๆ”

“ผู้เข้ารอบสุดท้ายฉลาดมาก พวกเขาเติบโตมาพร้อมกับลูก ฮาเวียร์เป็นนักวางแผนกลยุทธ์ที่เก่งกาจ เคนนิธมีแรงผลักดันที่ร้อนแรงที่สามารถเคลื่อนภูเขาได้ ใครก็ได้ในกลุ่มนั้นจะเป็นคู่ครองที่เหมาะสม”

ฉันรู้สึกขมในปาก “เหมาะสมเหรอคะ พ่อ พ่อไม่รู้หรอก”

ความคิดของฉันย้อนกลับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ฉันกำลังค้นหาหนังสือเล่มโปรดในห้องสมุดและได้ยินเสียงพูดคุยจากห้องทำงานข้างๆ เป็นพวกเฟลโลว์ทั้งหมด ยกเว้นเดเมียน

ฮาเวียร์ โซลิส ผู้เจ้าเล่ห์ พูดด้วยเสียงเบาๆ ว่า “เราต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ เอเลน่าเริ่มยืนกรานเรื่องเดเมียนมากขึ้น เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

เคนนิธ บอยล์ ผู้ใจร้อนอยู่เสมอ หัวเราะเยาะ “แล้วไงล่ะ? เราก็แค่ทำเป็นไม่สนใจเธอ เดี๋ยวเธอก็จะเข้าใจเอง”

“มันไม่ง่ายอย่างนั้น” ฮาเวียร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบและเฉียบคม “คุณบาร์รอนต้องการการแต่งงาน ถ้าไม่ใช่เดเมียน ก็จะเป็นพวกเราคนใดคนหนึ่ง และพวกเราไม่มีใครต้องการแบบนั้น ความภักดีของเราอยู่ที่อีฟ”

ความหวาดกลัวอย่างเย็นชาเข้าครอบงำฉันขณะที่ฉันแอบฟังอยู่หลังชั้นหนังสือ

พวกเขาพูดคุยกันถึงวิธีที่พวกเขาจัดฉาก "อุบัติเหตุ" และ "ความเข้าใจผิด" เล็กๆ น้อยๆ เพื่อทำให้ฉันดูโง่หรือดูงี่เง่าต่อหน้าเดเมียน พวกเขายังพูดถึงตอนที่ฮาเวียร์ "ช่วย" ฉันจากรูปปั้นที่กำลังจะล้มในสวนเมื่อสองปีก่อน ซึ่งเหตุการณ์นั้นทำให้ฉันมองเขาเป็นวีรบุรุษ

"นั่นเป็นแผนที่ดีนะ ฮาวี" เคนนิธพูดพร้อมหัวเราะ "เธอมองนายเหมือนนายเป็นพระเจ้าอยู่ทั้งเดือนเลย"

น้ำเสียงของฮาเวียร์ดูเย่อหยิ่ง "มันง่ายมาก แค่สะกิดนิดหน่อยก็พอแล้ว จุดประสงค์คือทำให้เธอรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณคนอื่นที่ไม่ใช่เดเมียน เพื่อทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้น เพื่อทำให้เธอรู้สึกสับสน"

พวกเขาหัวเราะ พวกเขาหัวเราะเยาะฉัน หัวเราะเยาะความไว้ใจ ความรัก และความภักดีที่ "โง่เขลาและตาบอด" ของฉัน

พวกเขาไม่ได้แข่งขันกันเพื่อแย่งชิงฉัน พวกเขาร่วมมือกันเพื่อหลีกเลี่ยงฉัน เพื่อรักษากลุ่มเล็กๆ ของพวกเขาไว้ให้คงอยู่

คนเดียวที่พวกเขาพูดถึงด้วยความเมตตาคือฮันเตอร์ บีช คนนอก พวกเขาสงสารเขาที่เสียเวลาไปกับฉัน เด็กผู้หญิงที่พวกเขาเห็นว่าเป็นภาระ

“อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่พวกเดียวกับเรา” ฮาเวียร์สรุป “เขาไม่ใช่ส่วนหนึ่งของครอบครัว”

เป้าหมายสูงสุดของพวกเขา เหตุผลของการหลอกลวงทั้งหมด คืออีฟ พวกเขาเห็นเธอเป็นหนึ่งในพวกเดียวกัน เป็นผู้รอดชีวิตจากโลกที่โหดร้ายที่พวกเขาหนีมา พวกเขารวมใจกันปกป้องเธอ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอ ไม่ใช่ฉัน จะยังคงเป็นศูนย์กลางของจักรวาลของพวกเขา

มือของฉันกำแน่นเป็นหมัดข้างลำตัว เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือขณะที่ความทรงจำนั้นแผดเผาฉัน ฉันตัวสั่นด้วยความโกรธที่บริสุทธิ์จนรู้สึกเหมือนน้ำแข็งในเส้นเลือด

พ่อของฉันพบพวกเขาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและครอบครัวที่แตกแยก เด็กชายอัจฉริยะเจ็ดคนไม่มีที่ไป เขาให้การศึกษาที่ดีที่สุด ชีวิตที่หรูหรา และอนาคตแก่พวกเขา ตอนที่เขาเลือกเดเมียน เด็กชายคนนั้นได้ยื่นเงื่อนไขข้อหนึ่ง

“พ่อต้องรับอีฟ น้องสาวบุญธรรมของพ่อไปด้วย”

ฉันจำได้ว่ารู้สึกซาบซึ้งใจกับความภักดีของเขามาก ฉันในวัยสิบหกปีที่ไร้เดียงสา ได้อ้อนวอนพ่อให้เห็นด้วย “ได้โปรดเถอะค่ะพ่อ! เขารักน้องสาวมาก! เราต้องให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน”

และแล้ว อีฟก็มาอยู่ที่คฤหาสน์บารอน

เธอได้รับการปฏิบัติราวกับเจ้าหญิง เหล่าขุนนางต่างเอาใจเธอ ซื้อของขวัญให้ ปกป้องเธอจากความไม่พอใจใดๆ และเข้าข้างเธอเสมอ หากฉันแสดงความอิจฉาแม้เพียงเล็กน้อย พวกเขาก็จะมองฉันด้วยความผิดหวัง “เอเลน่า เธอมีชีวิตที่ยากลำบากมามาก ทำไมเธอไม่เห็นอกเห็นใจเธอมากกว่านี้ล่ะ?”

ฉันจะหดตัวลงด้วยความรู้สึกผิด เชื่อว่าฉันเป็นคนใจแคบ

ตอนนี้ฉันรู้แล้ว มันเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด พวกเขาไม่ใช่พี่น้องที่ปกป้องน้องสาวที่บอบบาง พวกเขาเป็นลัทธิ และเธอคือราชินีของพวกเขา

ความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันเห็นเมื่อคืนกลับมาอย่างเจ็บปวดและรุนแรง หลังจากที่ฉันได้ยินพวกเขาพูดคุยกันในห้องทำงาน ฉันก็เดินโซเซออกไปในสวน จิตใจสับสนวุ่นวาย นั่นคือตอนที่ฉันได้ยินเสียงกระซิบจากต้นโอ๊ก นั่นคือตอนที่ฉันเห็นจูบนั้น

ฉันเห็นทุกรายละเอียด มือของเดเมียนสอดประสานกับผมของเธอ แขนของอีฟโอบกอดคอเขาแน่น

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงของเธอ เสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยน้ำตา “เดเมียน ถ้าเธอบังคับให้คุณแต่งงานกับเธอละ ฉันไม่อยากเสียคุณไป”

คำตอบของเดเมียนเย็นชา ปราศจากความรักความหลงใหลที่ฉันเพิ่งเห็น “เธอจะไม่ได้หัวใจของฉัน การแต่งงานกับเธอเป็นเพียงการชำระหนี้ให้พ่อของเธอ เธอเป็นคนเดียวที่สำคัญ อีฟ เธอเป็นอย่างนั้นเสมอมา”