เมื่อรักพังทลาย ฉันขอเดินจากไป

ฉันเป็นคู่หมั้นของทายาทแก๊งชิคาโกเอาท์ฟิต พันธะที่ผูกพันด้วยสายเลือดและประวัติศาสตร์ยาวนานสิบแปดปี

แต่เมื่อเมียน้อยของเขาผลักฉันลงไปในสระน้ำเย็นจัดในงานเลี้ยงหมั้น แจ็กซ์กลับไม่ว่ายน้ำมาหาฉัน

เขาว่ายน้ำผ่านฉันไป

เขาอุ้มหญิงสาวที่ผลักฉันขึ้นมา ประคองเธอราวกับแก้วที่เปราะบาง ในขณะที่ฉันดิ้นรนต่อสู้กับน้ำหนักของชุดราตรีในน้ำขุ่นมัว

เมื่อฉันลากตัวเองขึ้นมาได้ในที่สุด ตัวสั่นเทาและอับอายต่อหน้าคนทั้งโลก แจ็กซ์ก็ไม่ยื่นมือมาช่วย เขาแค่ทำหน้าบึ้ง

"เธอกำลังสร้างเรื่องวุ่นวาย เอเลียน่า กลับบ้านไปเถอะ"

ต่อมา เมื่อเมียน้อยคนเดียวกันนั้นผลักฉันลงบันไดจนเข่าฉันแตกและอาชีพนักเต้นของฉันต้องจบลง แจ็กซ์กลับก้าวข้ามร่างที่บอบช้ำของฉันไปปลอบใจเธอ

ฉันได้ยินเขาพูดกับเพื่อนๆ ว่า "ฉันกำลังทำลายจิตใจของเธอ เธอต้องเรียนรู้ว่าเธอเป็นสมบัติ ไม่ใช่คู่ชีวิต เมื่อเธอหมดหวังมากพอ เธอจะเป็นภรรยาที่เชื่อฟังอย่างสมบูรณ์แบบ"

เขาคิดว่าฉันเป็นสุนัขที่กลับไปหาเจ้านายเสมอ เขาคิดว่าเขาสามารถอดกลั้นความรักจากฉันจนกว่าฉันจะขอเศษอาหารจากเขา

เขาคิดผิด

ในขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับการปกป้องเจ้านายหญิงของเขา ฉันไม่ได้ร้องไห้อยู่ในห้อง

ฉันกำลังเก็บแหวนของเขาใส่กล่องกระดาษ

ฉันยกเลิกการย้ายไปเรียนที่ UCLA และลงทะเบียนเรียนที่ NYU แทน

กว่าที่แจ็กซ์จะรู้ตัวว่า "สมบัติ" ของเขาหายไป ฉันก็อยู่ที่นิวยอร์กแล้ว ยืนอยู่ข้างๆ ผู้ชายที่มองฉันเหมือนราชินี ไม่ใช่สิ่งของ

บทที่ 1

มุมมองของเอเลียนา คาร์เตอร์

น้ำในสระน้ำประดับไม่ลึกมาก แต่ก็เย็นจนทำให้ฉันหายใจไม่ออก

ฉันดิ้นรน ชุดครุยหนักอึ้งที่ผูกติดกับขาเหมือนสมอปูนเปียก ลากฉันลงไปสู่ก้นทะเลที่ขุ่นมัว

ผ่านผิวน้ำที่บิดเบี้ยวและเป็นระลอกคลื่น ฉันเห็นเขา

แจ็กซ์ ลิตเติล

ทายาทของแก๊งชิคาโกเอาท์ฟิต ชายผู้ครอบครองหัวใจฉันมาตั้งแต่ฉันอายุห้าขวบ ชายผู้สาบานด้วยเลือด คำสาบาน และเกียรติยศว่าจะปกป้องฉัน

เขาดำดิ่งลงไป

หัวใจฉันเต้นแรงด้วยความโล่งใจอย่างสุดขีด เขากำลังมา เขามาเสมอ

แต่แจ็กซ์ไม่ได้ว่ายมาหาฉัน

เขาว่ายผ่านฉันไป

ชุดสูทสั่งตัดราคาแพงของเขาตัดผ่านน้ำขณะที่เขาเอื้อมมือไปหาแคทาลินา แมนนิง หญิงสาวที่เพิ่งผลักฉันลงไป เธอกำลังดิ้นรนและกรีดร้องอย่างสุดเสียง ราวกับการแสดงที่คู่ควรกับรางวัลออสการ์ แม้ว่าน้ำจะสูงแค่เอวเธอเท่านั้น

แจ็กซ์อุ้มเธอขึ้นมา กอดเธอไว้แนบอกราวกับว่าเธอทำจากใยแก้วที่ฉันทุบแตก

ฉันหยุดดิ้นรน ความจริงนั้นกระทบฉันหนักกว่าความหนาวเย็น ฉันลุกขึ้นยืน น้ำท่วมแค่ระดับอก

ความหนาวเย็นทางกายภาพเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเย็นจัดที่แผ่ซ่านไปทั่วเส้นเลือด ฉันเดินลุยน้ำไปที่ขอบสระ ลากน้ำหนักของชุดที่พังยับเยินและชีวิตที่พังทลายของฉันไปด้วย

วงดนตรีแจ๊สดสดๆ ที่คฤหาสน์เมสัน ไรลีย์หยุดเล่นกลางคัน ทุกสายตาในโลกใต้ดินของชิคาโกจับจ้องมาที่เรา เหล่าดอน เหล่าคาโป และเหล่าโซลเจอร์

พวกเขามองดูเจ้าชายแห่งเมืองโอบอุ้มเมียน้อย ขณะที่คู่หมั้นของเธอหยดน้ำโคลนลงบนลานหินปูนที่สะอาดหมดจด

แจ็กซ์ปีนขึ้นมา วางแคทาลิน่าลงอย่างเบามือ เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตออกแล้วคลุมไหล่ที่สั่นเทาของเธอ

จากนั้นเขาก็มองมาที่ฉัน

ดวงตาของเขาปราศจากความอบอุ่น ไม่มีคำขอโทษใดๆ มีแต่ความหงุดหงิด

"เธอกำลังสร้างเรื่องใหญ่โตนะ เอเลียน่า" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำและดุดัน

ฉันตัวสั่น ฟันกระทบกันจนแทบจะแตก "เธอผลักฉัน แจ็กซ์"

แคทาลิน่าสะอื้นไห้ซบลงบนเสื้อของเขา ซ่อนใบหน้าไว้กับผ้าไหม "ฉันลื่น! ฉันพยายามคว้ามือเธอเพื่อทรงตัว!"

มันเป็นคำโกหกที่โจ่งแจ้งจนน่าดูถูก แต่แจ็กซ์ไม่สนใจความจริง เขาแคร์แต่สิ่งที่เขาต้องการ และตอนนี้ เขาไม่ต้องการฉัน

"กลับบ้านไป" แจ็กซ์สั่งฉัน ไล่ฉันไปเหมือนคนรับใช้ที่ไม่เชื่อฟัง "ไปทำความสะอาดตัวเองซะ"

"คุณควรจะเป็นคู่หูของฉัน" ฉันกระซิบ คำพูดนั้นรสชาติเหมือนคลอรีนและน้ำดี "คุณทิ้งฉันไว้ตรงนั้น"

แจ็กซ์ก้าวเข้ามาใกล้ ความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นสัมผัสได้ เขาเป็นลูกชายของรองหัวหน้าแก๊ง ชายผู้เคยฆ่าคนเพื่อครอบครัว ชายผู้ที่ทำให้ผู้ใหญ่หวาดกลัว

“ชื่อเสียงของเธอไม่ใช่ปัญหาของฉัน เอเลียนา” เขาพูดเสียงดังพอให้คนในวงในได้ยิน “โตขึ้นได้แล้ว”

บางสิ่งในอกฉันขาดสะบั้น

มันไม่ใช่เสียงแตกดังลั่น มันเป็นการตัดขาดอย่างเงียบๆ ครั้งสุดท้าย สายใยที่ผูกมัดฉันกับเขามาสิบแปดปีไม่ได้แค่ขาด แต่มันสลายไป

ฉันไม่ร้องไห้ ฉันไม่กรีดร้อง

ฉันหันหลังและเดินจากไป

ฉันเดินผ่านใบหน้าที่จ้องมองของผู้คนที่ฉันเติบโตมาด้วยกัน ผู้คนที่กำลังเป็นพยานในการล่มสลายทางสังคมของฉัน ฉันเดินออกจากประตูคฤหาสน์และเข้าไปในถนนที่มืดมิด

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา นิ้วของฉันชา แต่ฉันก็กดหมายเลขที่ฉันบันทึกไว้สำหรับเหตุฉุกเฉินที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้น

“ลุงซาล” ฉันพูดเมื่อมีเสียงตอบรับ “ฉันต้องการความช่วยเหลือ ความช่วยเหลือที่คุณสัญญากับแม่ของฉัน การย้ายไปเรียนที่ UCLA... ยกเลิกมันซะ ย้ายฉันไปเรียนที่ NYU คืนนี้เลย”

“เอเลียน่า?” เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความง่วงและสับสน “พ่อของเธอรู้หรือเปล่า?”

“ไม่มีใครรู้” ฉันพูดพลางจ้องมองแสงไฟของเมืองที่ไม่ได้เป็นบ้านของฉันอีกต่อไป “และถ้าคุณบอกพวกเขา ฉันตายแน่”

ฉันวางสายก่อนที่เขาจะเถียง

ฉันกลับบ้านไปที่ห้องว่างเปล่าของฉัน ฉันนอนไม่หลับ

ฉันหยิบกล่องจากตู้เสื้อผ้า ฉันเคลื่อนไหวเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้เพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น

ฉันเอาภาพถ่ายลงมา ตั๋วเข้าชม ช่อดอกไม้แห้งจากงานพรอมตอนมัธยมปลาย จี้เงินที่เขาให้ฉันตอนอายุสิบหก

ฉันบรรจุคำโกหกของเขาลงในโลงศพกระดาษแข็ง

ฉันเลิกเป็นกุหลาบหนามแห่งแก๊งชิคาโกแล้ว ฉันเลิกเป็นนกคานารีในกรงทองของเขาแล้ว

แจ็กซ์คิดว่าเขาเพิ่งลงโทษฉัน เขาคิดว่าเขาสั่งสอนฉันได้สำเร็จแล้ว

เขาคิดถูก เขาสั่งสอนฉันได้ตรงจุดที่ฉันควรอยู่

นั่นก็คือ ออกไปจากชีวิตของเขา