แม่สามีของฉันยังพูดแทรกขึ้นมาอีก พร้อมกับกำกระเป๋าแบรนด์เนมที่ฉันซื้อให้เธอแน่น อ้างว่า “พลังแห่งการเยียวยา” ของฉันนั้นสร้างความเครียดให้กับแขกคนสำคัญของพวกเขามากเกินไป
แจ็กสันตัดการเชื่อมต่อทางจิตของเรา จับมือชู้รักของเขา แล้วประตูก็ปิดลงใส่หน้าฉัน
เขาคิดว่าตัวเองเป็นจ่าฝูง เขาคิดว่าเขามีอำนาจเพราะฉันปล่อยให้เขาเล่นบทนี้มาห้าปีแล้ว
แต่เขาลืมรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ไปอย่างหนึ่ง นั่นคือ ชื่อของเขาไม่ได้อยู่ในกองทุนทรัสต์
ขณะที่เครื่องบินกำลังแล่นออกไป ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาผู้จัดการธนาคารส่วนตัวของฉัน
“ดร. โฮแกน?”
“ยกเลิกแผนการบิน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง “เพิกถอนการอนุญาตของพวกเขา ลงจอดเครื่องบินที่จุดเติมน้ำมันแรก และตัดวงเงินเครดิตทั้งหมด”
“ทั้งหมดเลยเหรอคะ คุณผู้หญิง? บัญชีของฝูงหมาป่าเหรอคะ?”
“ทั้งหมด” ฉันกระซิบขณะมองเครื่องบินทะยานขึ้น “มาดูกันว่าจ่าฝูงจะอยู่รอดได้ยังไงถ้าไม่มีกระเป๋าเงินของฉัน”
บทที่ 1
มุมมองของเฮลีย์:
ลมบนพื้นสนามบินพัดผ่านเสื้อโค้ทของฉัน แต่ 'มันเทียบไม่ได้กับความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วเส้นเลือดของฉัน'
เครื่องยนต์ของเครื่องบินกัลฟ์สตรีม G650 ส่งเสียงหอนแหลมสูงที่ 'ทำให้ฟันกรามของฉันสั่นสะเทือน'
มันเป็นเครื่องจักรที่งดงาม มันควรจะเป็นอย่างนั้น เพราะฉันจ่ายเงินซื้อมันมา
เช่นเดียวกับที่ฉันจ่ายเงินซื้อชุด 'ผ้าขนสัตว์อิตาลี' ที่เหล่านักรบสวมใส่ น้ำมัน 'หลายพันแกลลอน' ในถัง และคำเชิญเข้าร่วมการประชุมสุดยอดอัลฟ่าที่อยู่ในกระเป๋าของสามีฉัน
"เฮลีย์ ถอยไป" แจ็กสันพูด เสียงของเขาไม่ได้อบอุ่นเหมือนคู่รัก มันมีน้ำเสียงที่ไม่สนใจเหมือนคนรับใช้ที่ยืนอยู่นานเกินไป
ฉันกระพริบตา 'พยายามทำความเข้าใจกับความไร้สาระ' "ขอโทษนะคะ เราต้องขึ้นเครื่อง พิธีเปิดการประชุมสุดยอดจะเริ่มในอีกสี่ชั่วโมง"
แจ็กสันไม่ได้มองมาที่ฉัน เขากำลังปรับกระดุมข้อมือสีทองประดับเพชร ของขวัญครบรอบแต่งงานที่ฉันให้เขา
"เธอไม่ได้ขึ้นเครื่องบินลำนี้" เขาพูดอย่างเฉียบขาด
หัวใจฉันเต้นแรง "อะไรนะ? แจ็กสัน ฉันคือลูน่า ฉันเป็นคนที่จัดการให้กลุ่มดอร์ซีย์ได้ที่นั่งบนโต๊ะ ทำไมฉันถึงจะไม่ได้-"
"แอมเบอร์อ่อนแอ" เขาขัดจังหวะ ก่อนจะสบตาฉัน สายตาของเขาเย็นชา ปราศจากความรักใคร่ที่เคยมีอยู่เมื่อห้าปีก่อน "เธอกลับมาจากป่า หมาป่าในตัวเธออ่อนแอ เธอต้องการความสะดวกสบายในห้องโดยสารส่วนตัว"
ฉันมองเลยเขาไป แอมเบอร์ คอมป์ตันยืนอยู่บนสุดของบันได ท่ามกลางลำตัวเครื่องบินราวกับนางเอกผู้โศกเศร้า
เธอสวมชุดผ้าไหมที่ฉันสั่งตัดให้ตัวเอง มันหลวมโคร่งบนรูปร่างของเธอ เน้นความเปราะบางที่ดูเหมือนถูกจัดแต่งมาอย่างดี
เธอส่งยิ้มเศร้าๆ ให้ฉัน มันเป็นรอยยิ้มแบบที่ฉลามส่งให้ก่อนจะกัด
“แต่มีที่นั่งตั้งสิบสองที่” ฉันเถียง พยายามควบคุมน้ำเสียง “มีที่ว่างเหลือเฟือ”
“มันไม่ใช่เรื่องที่นั่งหรอก เฮลีย์” คอร์เนเลีย แม่สามีของฉันพูดแทรกขึ้นมา เธอยืนอยู่ใกล้รถเข็นกระเป๋าเดินทาง ถือกระเป๋าแบรนด์เนมที่ฉันซื้อให้เธอเมื่อคริสต์มาสที่แล้ว “มันเกี่ยวกับบรรยากาศ แอมเบอร์ต้องการความสงบ พลังงานของคุณ...มันเข้มข้นเกินไป คุณเป็นผู้รักษา คุณแผ่พลังที่ดูเย็นชาและปลอดเชื้อออกมาตลอดเวลา มันทำให้เธอเครียด”
ฉันรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า พลังของฉัน—พลังแห่งการรักษาที่ช่วยไม่ให้โรคข้ออักเสบของคอร์เนเลียทำให้เธอเดินไม่ได้ พลังที่ช่วยไม่ให้นักรบคลุ้มคลั่งในช่วงพระจันทร์เต็มดวง—ตอนนี้กลับกลายเป็น “ความเครียด”
แจ็คสันดึงซองจดหมายออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตแล้วยื่นมาให้ฉัน
“ฉันจองตั๋วเครื่องบินพาณิชย์ให้คุณแล้ว ออกอีกสามชั่วโมง”
ฉันรับซองจดหมายด้วยนิ้วที่สั่นเทา ฉันมองดูตั๋ว ชั้นประหยัด ที่นั่งตรงกลาง มีการต่อเครื่องสองครั้ง มันแทบจะเป็นเครื่องบินขนส่งสินค้าเลยทีเดียว
“คุณอยากให้ลูน่าแห่งฝูงดอร์ซีย์บินชั้นประหยัด ในขณะที่หมาป่าจรจัดตัวหนึ่งนั่งเครื่องบินเจ็ตของฉันเหรอ?” ฉันถาม เสียงของฉันลดลงเป็นเสียงกระซิบที่อันตราย
“เธอไม่ใช่หมาป่าจรจัด!” แจ็กสันคำราม ชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีทอง—สัญญาณของหมาป่าอัลฟ่าของเขาที่ปรากฏขึ้น “เธอเป็นแขกผู้มีเกียรติ และเธอกำลังอุ้ม… ศักยภาพ”
เขามองไปที่ท้องของแอมเบอร์
'ทุกอย่างหยุดลง'
“แจ็กสัน” ฉันติดต่อเขาผ่าน 'การเชื่อมโยงทางจิต' พันธะทางจิตของเรา 'แจ็กสัน ได้โปรดบอกฉันทีว่าคุณไม่ได้ทำแบบนี้ บอกฉันทีว่าคุณไม่ได้ทำให้ฉันอับอายต่อหน้าฝูง'
ความเงียบ
เขาปิดกั้นฉันแล้ว
หัวหน้าฝูงหมาป่า สามีของฉัน สร้างกำแพงทางจิตใจปิดกั้นคู่ของเขาเอง มันคือการปฏิเสธขั้นสูงสุดโดยไม่ต้องใช้คำพูด
“เราต้องไปแล้ว” แจ็กสันพูดเสียงดัง พลางหันหลังให้ฉัน “อย่าไปโรงแรมสายนะ เฮลีย์ เราต้องการให้เธอรีดชุดพิธีการเมื่อเธอไปถึง”
เขาเดินขึ้นบันได เขาจับมือแอมเบอร์ เขาจูบแก้มเธอ เป็นท่าทางอ่อนโยนที่เขาไม่ได้แสดงให้ฉันเห็นมาหลายปีแล้ว
เหล่านักรบหมาป่า ชายที่ฉันเคยรักษา ชายที่ฉันทำคลอดลูกของพวกเขา ต่างหันหน้าหนี พวกเขาตามหัวหน้าฝูง พวกเขาตามเงิน หรือมากกว่านั้น พวกเขาตามคนที่พวกเขาคิดว่าควบคุมเงินอยู่
ประตูเครื่องบินเจ็ตปิดลงอย่างแผ่วเบา บันไดเลื่อนกลับเข้าไป
ฉันยืนอยู่คนเดียวบนพื้นคอนกรีต กลิ่นน้ำมันเชื้อเพลิงที่ไหม้โชยเข้าจมูก แต่ภายใต้กลิ่นนั้น ฉันได้กลิ่นของแอมเบอร์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่
มันไม่ใช่แค่กลิ่นของหมาป่าที่อ่อนแอ ภายใต้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่นั้น ซ่อนเร้นความเน่าเฟะของคนนอกรีต—คนที่ใช้ชีวิตอยู่นอกเหนือกฎหมาย นอกเหนือเกียรติยศ
เครื่องบินเจ็ตเริ่มเคลื่อนตัวไปยังทางวิ่ง ฉันมองดูโลโก้บนหางเครื่องบิน—หมาป่าดอร์ซีย์ ฉันจ้างจิตรกรให้วาดมันไว้ที่นั่น
บางสิ่งในตัวฉันขาดสะบั้นลง 'ไม่ใช่การแตกหัก แต่เป็นการปลดปล่อย'
หมาป่าในตัวฉัน ซึ่งปกติแล้วสงบนิ่งและขาวโพลน กลับลุกขึ้นและสะบัดขน มันไม่ได้หอน แต่มันคำราม เสียงต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกของฉัน
ฉันมองลงไปที่ตั๋วชั้นประหยัดในมือ
จากนั้น ฉันก็มองไปที่บัตรอเมริกันสีดำในกระเป๋าเงิน บัตรที่เชื่อมโยงกับกองทุนหลัก กองทุนที่ให้เงินทุนสำหรับเครื่องบินเจ็ต คฤหาสน์ รถยนต์ และอาหารในท้องของพวกเขา
ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา หน้าจอเย็นเฉียบเมื่อสัมผัสกับแก้ม
"ครับ ดร.โฮแกน" เจ้าหน้าที่ธนาคารส่วนตัวของฉันรับสายทันทีที่เสียงเรียกเข้าดังขึ้น
“ยกเลิกแผนการบินของเครื่องบินกัลฟ์สตรีม” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงราวกับมือของศัลยแพทย์
“คุณผู้หญิงคะ เครื่องบินกำลังเคลื่อนตัวอยู่แล้วค่ะ”
“ฉันรู้แล้ว เพิกถอนใบอนุญาต สั่งให้เครื่องบินจอดที่จุดเติมน้ำมันแรก และตัดวงเงินเครดิตทั้งหมด”
“ทั้งหมดเลยเหรอคะ ดร.โฮแกน? บัญชีทั้งหมดเลยเหรอคะ?”
ฉันมองดูเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีเทา 'ฉันนึกถึงเอกสารที่อยู่ในตู้เซฟของฉัน เอกสารที่แจ็กสันเซ็นชื่อเมื่อห้าปีก่อนด้วยความสิ้นหวัง'
'ฉันไม่อยากใช้มัน ฉันไม่อยากเป็นคนแบบนั้น'
'แต่เขาทำให้ฉันเป็นแบบนั้น'
'ทุกอย่าง' ฉันพูด 'จบเกมแล้ว'
/0/36581/coverbig.jpg?v=67acea215966a4d83815c4ca7e45412c)
ไปดูความคิดเห็นเพิ่มเติมที่แอป
/0/29194/coverbig.jpg?v=9f728401bfc8df4892870a130a556101)
