นพดลอ้าปากค้าง ยังไม่ทันจะได้ตอบ เสียงหัวเราะหวานหยดย้อยของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังลอดออกมาจากช่องประตูที่แง้มอยู่
"พี่ณัฐคะ พี่จะหลอกให้ณิชกานต์บริจาคไขกระดูกให้สาจริง ๆ เหรอคะ"
นั่นคือเสียงของสาริกา รักแรกของสามีเธอที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศและอ้างว่ากำลังป่วยหนัก
มือของณิชกานต์ที่ถือกระติกซุปแข็งค้างกลางอากาศ ลมเย็นจัดจากเครื่องปรับอากาศในทางเดินเหมือนจะแทรกซึมเข้าไปในเส้นเลือด ทำให้ปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบจนชาไปทั้งตัว
ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนของณัฐภัทร สามีที่เธอแต่งงานด้วยมาห้าปีและเป็นทายาทและประธานบริษัทจิตต์เย็นโอสถ
"เพื่อช่วยชีวิตสา แค่เจาะไขกระดูกผู้หญิงคนนั้นนิดหน่อยจะเป็นไรไป แม่บ้านที่วัน ๆ ไม่ทำอะไรและเกาะตระกูลจิตต์เย็นกินแบบนั้น ก็มีประโยชน์แค่เรื่องนี้แหละ"
หูหิ้วพลาสติกของกระติกซุปบาดลึกเข้าไปในฝ่ามือของณิชกานต์จนขึ้นรอยแดงเข้ม เธอขบริมฝีปากล่างแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ในโพรงปาก เพื่อสะกดกลั้นแรงอารมณ์ไม่ให้ถีบประตูเข้าไปอาละวาด
เสียงออดอ้อนของสาริกาดังลอดออกมาอีกครั้งพร้อมความสะใจที่ปิดไม่มิด
"แต่ผลตรวจร่างกายของสาปกติดีทุกอย่างเลยนะคะ แกล้งป่วยเป็นโรคร้ายแบบนี้ คุณณิชกานต์เขาจะไม่จับได้เหรอคะ"
ณัฐภัทรหัวเราะในลำคออย่างคนหลงตัวเอง
"ผู้หญิงคนนั้นรักพี่จนโงหัวไม่ขึ้น แค่พี่พูดจาดี ๆ อ้อนนิดหน่อย ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตเธอก็ยอมให้พี่ได้"
คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดเข้าใส่หน้าของณิชกานต์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก้อนเนื้อในอกบีบรัดแน่นจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว หมุนตัวกลับแล้วก้าวเดินฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังลิฟต์ทันที
นพดลมองแผ่นหลังที่ตั้งตรงของเจ้านายสาวแล้วอ้าปากจะร้องเรียก แต่เมื่อณิชกานต์ตวัดสายตาเย็นเยียบหันมามอง เขาก็สะดุ้งสุดตัวและถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
ประตูลิฟต์เลื่อนปิดลง ผนังโลหะเงาวับสะท้อนใบหน้าที่ซีดขาวแต่ดวงตากลับว่างเปล่าของเธอ ณิชกานต์โยนกระติกซุปไก่ที่เคี่ยวมาสี่ชั่วโมงทิ้งลงในถังขยะมุมลิฟต์อย่างไม่ไยดี
ลิฟต์เคลื่อนตัวลงสู่ชั้นจอดรถใต้ดิน เธอก้าวเดินเร็ว ๆ บนรองเท้าส้นสูงไปยังรถยนต์ส่วนตัว เปิดประตูแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งในตำแหน่งคนขับ
ทันทีที่ประตูปิดสนิท มือทั้งสองข้างของเธอก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ หยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนหุ้มพวงมาลัยหนังแท้จนเกิดเป็นรอยด่างสีเข้ม
ผ่านไปห้านาทีเต็ม ณิชกานต์ดึงกระดาษทิชชูจากกระเป๋ามาซับน้ำตาจนแห้งสนิท ความอ่อนแอในดวงตาถูกความเย็นชาเข้ามาแทนที่จนหมด
หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสว่างวาบขึ้นมา รายชื่อผู้โทรเข้าคือ "พี่ณัฐ" แสงไฟจากหน้าจอในรถที่มืดสลัวดูแสบตาเป็นพิเศษ
เธอจ้องมองหน้าจอที่สั่นอยู่นานถึงสิบวินาที ก่อนจะกดรับสายแล้วปรับน้ำเสียงให้กลับมาอ่อนหวานเหมือนปกติ
"ฮัลโหลค่ะพี่ณัฐ"
ปลายสายส่งเสียงที่แสร้งทำเป็นห่วงใยกลับมา
"น้องณิช อยู่ไหนแล้วครับ หมอบอกว่าอาการของสาริกาทรุดลงกะทันหัน ต้องรีบตรวจเนื้อเยื่อเพื่อเตรียมปลูกถ่ายไขกระดูกให้เร็วที่สุดเลย"
ณิชกานต์กำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเคาะนิ้วชี้ลงบนพวงมาลัยเบา ๆ เป็นจังหวะขณะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ณิชเพิ่งขับรถมาถึงลานจอดรถใต้ดินของโรงพยาบาลค่ะ กำลังจะขึ้นไปเดี๋ยวนี้"
เมื่อกดวางสาย เธอก็เปิดโปรแกรมบันทึกเสียงสนทนาเมื่อครู่นี้ แล้วจัดการสำรองไฟล์ขึ้นระบบคลาวด์ส่วนตัวทันที
เธอผลักประตูรถก้าวเดินกลับไปที่ลิฟต์ ตอนที่เดินผ่านถังขยะ เธอไม่แม้แต่จะปรายตามองกระติกซุปไก่ที่ถูกทิ้งไว้เลยสักนิด
เมื่อกลับมาถึงหน้าห้องพักวีไอพี นพดลที่เห็นเธอกลับมาอีกครั้งก็แสดงสีหน้าอึดอัดใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ณิชกานต์แสร้งทำเป็นไม่เห็น เธอผลักประตูห้องเข้าไปและประสานสายตากับณัฐภัทรที่กำลังตีหน้าเศร้าอยู่ข้างเตียงคนไข้
ณัฐภัทรรีบเดินเข้ามาคว้ามือของเธอไปกุมไว้ ความอุ่นจากฝ่ามือของเขาในตอนนี้ทำให้กระเพาะอาหารของเธอบิดเกร็งจนอยากจะอาเจียนออกมา
เธอค่อย ๆ ดึงมือกลับอย่างแนบเนียน โดยทำทีเป็นยกมือขึ้นทัดปอยผมที่ข้างแก้มเพื่อหลบเลี่ยงการสัมผัสของเขา
บนเตียงคนไข้ สาริกาที่ทาแป้งจนหน้าขาวซีดยกมือขึ้นพนมไหว้เธอด้วยท่าทางอ่อนแรง
"คุณณิชกานต์ สารู้สึกผิดจริง ๆ ค่ะที่ต้องรบกวนคุณแบบนี้"
ณิชกานต์ยืนมองการแสดงอันแสนจอมปลอมนั้นจากมุมสูงด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เรื่องแค่นี้เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว"
ณัฐภัทรไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติในคำพูดนั้น เขารีบเร่งเร้าเธอทันที
"พยาบาลเตรียมอุปกรณ์รออยู่ที่ห้องข้าง ๆ แล้ว เราไปเจาะเลือดตรวจความเข้ากันได้ของเนื้อเยื่อตอนนี้เลยเถอะ"
ณิชกานต์พยักหน้ารับและเดินตามพยาบาลเข้าไปในห้องเจาะเลือดอย่างว่าง่าย แต่ในจังหวะที่หันหลังให้สามี แววตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว
ในห้องเจาะเลือด พยาบาลยื่นเอกสารแสดงความยินยอมให้เก็บตัวอย่างเนื้อเยื่อพร้อมกับอธิบายความเสี่ยงของการปลูกถ่ายไขกระดูกให้ฟังสั้น ๆ
ณิชกานต์รู้ดีว่านัดหมายครั้งนี้เป็นเพียงข้ออ้างเรื่องการปรึกษาการทำเด็กหลอดแก้วที่ณัฐภัทรใช้พาเธอมาที่นี่ เธอจึงไม่ถามอะไรนอกจากเซ็นชื่อลงในเอกสารยินยอมนั้นอย่างว่าง่าย
เข็มขนาดใหญ่แทงทะลุเข้าสู่เส้นเลือดดำ เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลเข้าสู่หลอดเก็บตัวอย่าง เธอมองดูเลือดของตัวเองขณะที่ในหัวกำลังวางแผนการเอาคืนอย่างเป็นขั้นเป็นตอน
เมื่อเจาะเลือดเสร็จ เธอก็ใช้สำลีกดแผลไว้แล้วแสร้งทำเป็นหน้ามืดเซไปพิงกำแพงห้อง
ณัฐภัทรรีบพุ่งเข้ามาประคองเธอไว้ ณิชกานต์จึงอาศัยจังหวะนี้ซบศีรษะลงบนไหล่ของเขา ขณะที่หางตาจ้องเขม็งไปยังโทรศัพท์มือถือที่โผล่พ้นกระเป๋าเสื้อสูทของเขาออกมาเล็กน้อย
เธออ้างว่าร่างกายอ่อนเพลียมากและขอให้ณัฐภัทรพาเธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านเดี๋ยวนี้ โดยทิ้งให้สาริกาอยู่คนเดียวในห้องพักฟื้น
รถยนต์สีดำเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาล ณิชกานต์เอนหลังพิงเบาะข้างคนขับแล้วหลับตาลง ในหัวของเธอมีแผนการติดต่อทนายความเพื่อฟ้องหย่าและทวงคืนทรัพย์สินทั้งหมดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว