ดาวน์โหลดแอป ฮิต
หน้าแรก / มหาเศรษฐี / อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ
อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ

อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ

5.0

ฉันตื่นแต่เช้า เคี่ยวซุปไก่ตุ๋นยาจีนถึงสี่ชั่วโมงเต็ม เพื่อนำไปเยี่ยม "รักแรก" ของสามีที่อ้างว่ากำลังป่วยหนัก แต่ที่หน้าห้องพักฟื้น ฉันกลับได้ยินความจริงที่สะอิดสะเอียน — ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ป่วยเลย พวกเขาสร้างเรื่องขึ้นมาเพียงเพื่อหลอกเจาะไขกระดูกของฉัน "ผู้หญิงคนนั้นรักพี่จนโงหัวไม่ขึ้น แค่พี่พูดจาดี ๆ อ้อนนิดหน่อย ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตเธอก็ยอมให้พี่ได้" สามีที่ฉันปรนนิบัติมาห้าปีมองฉันเป็นแค่ถุงเลือดสำรอง เขาพาเมียน้อยมานอนบนเตียงของเรา และส่งรูปมาเยาะเย้ยฉันถึงที่ ห้าปีที่ฉันยอมทิ้งอนาคต ยอมให้ครอบครัวเขานำสิทธิบัตรยาที่ฉันคิดค้นไปทำกำไรมหาศาลในราคาเพียงหนึ่งบาท ในงานเลี้ยงการกุศลต่อหน้าคนทั้งวงสังคม ฉันถีบเมียน้อยตกสระน้ำ ปารูปถ่ายบนเตียงใส่หน้าสามี ประกาศฟ้องหย่า และสั่งระงับสิทธิบัตรยาทั้งหมด และในคืนนั้น ชายที่กุมอำนาจกลุ่มทุนข้ามชาติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศ — ก้องเกียรติ — ก็ยื่นมือมารับฉันไว้ พวกเขาคิดว่าฉันเป็นแค่ถุงเลือดที่ทิ้งได้ง่าย ๆ แต่พวกเขาคิดผิด

สารบัญ

อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ บทที่ 1

"คุณณิชกานต์ครับ คุณชายกำลังคุยธุระสำคัญอยู่ข้างใน เข้าไปตอนนี้ไม่ได้นะครับ"

นพดล ผู้ช่วยส่วนตัวของสามีกางแขนทั้งสองข้างขวางหน้าประตูห้องพักฟื้นวีไอพีที่ปิดไม่สนิท ใบหน้าของเขาซีดเผือดและมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นตามไรผม

ณิชกานต์ชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินบนพรมหนานุ่มของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำในกรุงเทพฯ มือของเธอยังคงหิ้วกระติกซุปไก่ตุ๋นยาจีนที่เธอตื่นมาเคี่ยวเองถึงสี่ชั่วโมงเต็ม หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความดีใจที่จะได้เจอหน้าสามีเริ่มเต้นช้าลง

เธอมองท่าทางลุกลี้ลุกลนและสายตาที่หลุกหลิกของนพดล ก่อนจะก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วถามเสียงเรียบ

"ธุระสำคัญอะไรที่ฉันซึ่งเป็นภรรยาฟังไม่ได้คะ"

นพดลอ้าปากค้าง ยังไม่ทันจะได้ตอบ เสียงหัวเราะหวานหยดย้อยของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังลอดออกมาจากช่องประตูที่แง้มอยู่

"พี่ณัฐคะ พี่จะหลอกให้ณิชกานต์บริจาคไขกระดูกให้สาจริง ๆ เหรอคะ"

นั่นคือเสียงของสาริกา รักแรกของสามีเธอที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศและอ้างว่ากำลังป่วยหนัก

มือของณิชกานต์ที่ถือกระติกซุปแข็งค้างกลางอากาศ ลมเย็นจัดจากเครื่องปรับอากาศในทางเดินเหมือนจะแทรกซึมเข้าไปในเส้นเลือด ทำให้ปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบจนชาไปทั้งตัว

ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนของณัฐภัทร สามีที่เธอแต่งงานด้วยมาห้าปีและเป็นทายาทและประธานบริษัทจิตต์เย็นโอสถ

"เพื่อช่วยชีวิตสา แค่เจาะไขกระดูกผู้หญิงคนนั้นนิดหน่อยจะเป็นไรไป แม่บ้านที่วัน ๆ ไม่ทำอะไรและเกาะตระกูลจิตต์เย็นกินแบบนั้น ก็มีประโยชน์แค่เรื่องนี้แหละ"

หูหิ้วพลาสติกของกระติกซุปบาดลึกเข้าไปในฝ่ามือของณิชกานต์จนขึ้นรอยแดงเข้ม เธอขบริมฝีปากล่างแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ในโพรงปาก เพื่อสะกดกลั้นแรงอารมณ์ไม่ให้ถีบประตูเข้าไปอาละวาด

เสียงออดอ้อนของสาริกาดังลอดออกมาอีกครั้งพร้อมความสะใจที่ปิดไม่มิด

"แต่ผลตรวจร่างกายของสาปกติดีทุกอย่างเลยนะคะ แกล้งป่วยเป็นโรคร้ายแบบนี้ คุณณิชกานต์เขาจะไม่จับได้เหรอคะ"

ณัฐภัทรหัวเราะในลำคออย่างคนหลงตัวเอง

"ผู้หญิงคนนั้นรักพี่จนโงหัวไม่ขึ้น แค่พี่พูดจาดี ๆ อ้อนนิดหน่อย ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตเธอก็ยอมให้พี่ได้"

คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดเข้าใส่หน้าของณิชกานต์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก้อนเนื้อในอกบีบรัดแน่นจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว หมุนตัวกลับแล้วก้าวเดินฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังลิฟต์ทันที

นพดลมองแผ่นหลังที่ตั้งตรงของเจ้านายสาวแล้วอ้าปากจะร้องเรียก แต่เมื่อณิชกานต์ตวัดสายตาเย็นเยียบหันมามอง เขาก็สะดุ้งสุดตัวและถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

ประตูลิฟต์เลื่อนปิดลง ผนังโลหะเงาวับสะท้อนใบหน้าที่ซีดขาวแต่ดวงตากลับว่างเปล่าของเธอ ณิชกานต์โยนกระติกซุปไก่ที่เคี่ยวมาสี่ชั่วโมงทิ้งลงในถังขยะมุมลิฟต์อย่างไม่ไยดี

ลิฟต์เคลื่อนตัวลงสู่ชั้นจอดรถใต้ดิน เธอก้าวเดินเร็ว ๆ บนรองเท้าส้นสูงไปยังรถยนต์ส่วนตัว เปิดประตูแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งในตำแหน่งคนขับ

ทันทีที่ประตูปิดสนิท มือทั้งสองข้างของเธอก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ หยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนหุ้มพวงมาลัยหนังแท้จนเกิดเป็นรอยด่างสีเข้ม

ผ่านไปห้านาทีเต็ม ณิชกานต์ดึงกระดาษทิชชูจากกระเป๋ามาซับน้ำตาจนแห้งสนิท ความอ่อนแอในดวงตาถูกความเย็นชาเข้ามาแทนที่จนหมด

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสว่างวาบขึ้นมา รายชื่อผู้โทรเข้าคือ "พี่ณัฐ" แสงไฟจากหน้าจอในรถที่มืดสลัวดูแสบตาเป็นพิเศษ

เธอจ้องมองหน้าจอที่สั่นอยู่นานถึงสิบวินาที ก่อนจะกดรับสายแล้วปรับน้ำเสียงให้กลับมาอ่อนหวานเหมือนปกติ

"ฮัลโหลค่ะพี่ณัฐ"

ปลายสายส่งเสียงที่แสร้งทำเป็นห่วงใยกลับมา

"น้องณิช อยู่ไหนแล้วครับ หมอบอกว่าอาการของสาริกาทรุดลงกะทันหัน ต้องรีบตรวจเนื้อเยื่อเพื่อเตรียมปลูกถ่ายไขกระดูกให้เร็วที่สุดเลย"

ณิชกานต์กำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเคาะนิ้วชี้ลงบนพวงมาลัยเบา ๆ เป็นจังหวะขณะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ณิชเพิ่งขับรถมาถึงลานจอดรถใต้ดินของโรงพยาบาลค่ะ กำลังจะขึ้นไปเดี๋ยวนี้"

เมื่อกดวางสาย เธอก็เปิดโปรแกรมบันทึกเสียงสนทนาเมื่อครู่นี้ แล้วจัดการสำรองไฟล์ขึ้นระบบคลาวด์ส่วนตัวทันที

เธอผลักประตูรถก้าวเดินกลับไปที่ลิฟต์ ตอนที่เดินผ่านถังขยะ เธอไม่แม้แต่จะปรายตามองกระติกซุปไก่ที่ถูกทิ้งไว้เลยสักนิด

เมื่อกลับมาถึงหน้าห้องพักวีไอพี นพดลที่เห็นเธอกลับมาอีกครั้งก็แสดงสีหน้าอึดอัดใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ณิชกานต์แสร้งทำเป็นไม่เห็น เธอผลักประตูห้องเข้าไปและประสานสายตากับณัฐภัทรที่กำลังตีหน้าเศร้าอยู่ข้างเตียงคนไข้

ณัฐภัทรรีบเดินเข้ามาคว้ามือของเธอไปกุมไว้ ความอุ่นจากฝ่ามือของเขาในตอนนี้ทำให้กระเพาะอาหารของเธอบิดเกร็งจนอยากจะอาเจียนออกมา

เธอค่อย ๆ ดึงมือกลับอย่างแนบเนียน โดยทำทีเป็นยกมือขึ้นทัดปอยผมที่ข้างแก้มเพื่อหลบเลี่ยงการสัมผัสของเขา

บนเตียงคนไข้ สาริกาที่ทาแป้งจนหน้าขาวซีดยกมือขึ้นพนมไหว้เธอด้วยท่าทางอ่อนแรง

"คุณณิชกานต์ สารู้สึกผิดจริง ๆ ค่ะที่ต้องรบกวนคุณแบบนี้"

ณิชกานต์ยืนมองการแสดงอันแสนจอมปลอมนั้นจากมุมสูงด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เรื่องแค่นี้เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว"

ณัฐภัทรไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติในคำพูดนั้น เขารีบเร่งเร้าเธอทันที

"พยาบาลเตรียมอุปกรณ์รออยู่ที่ห้องข้าง ๆ แล้ว เราไปเจาะเลือดตรวจความเข้ากันได้ของเนื้อเยื่อตอนนี้เลยเถอะ"

ณิชกานต์พยักหน้ารับและเดินตามพยาบาลเข้าไปในห้องเจาะเลือดอย่างว่าง่าย แต่ในจังหวะที่หันหลังให้สามี แววตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว

ในห้องเจาะเลือด พยาบาลยื่นเอกสารแสดงความยินยอมให้เก็บตัวอย่างเนื้อเยื่อพร้อมกับอธิบายความเสี่ยงของการปลูกถ่ายไขกระดูกให้ฟังสั้น ๆ

ณิชกานต์รู้ดีว่านัดหมายครั้งนี้เป็นเพียงข้ออ้างเรื่องการปรึกษาการทำเด็กหลอดแก้วที่ณัฐภัทรใช้พาเธอมาที่นี่ เธอจึงไม่ถามอะไรนอกจากเซ็นชื่อลงในเอกสารยินยอมนั้นอย่างว่าง่าย

เข็มขนาดใหญ่แทงทะลุเข้าสู่เส้นเลือดดำ เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลเข้าสู่หลอดเก็บตัวอย่าง เธอมองดูเลือดของตัวเองขณะที่ในหัวกำลังวางแผนการเอาคืนอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

เมื่อเจาะเลือดเสร็จ เธอก็ใช้สำลีกดแผลไว้แล้วแสร้งทำเป็นหน้ามืดเซไปพิงกำแพงห้อง

ณัฐภัทรรีบพุ่งเข้ามาประคองเธอไว้ ณิชกานต์จึงอาศัยจังหวะนี้ซบศีรษะลงบนไหล่ของเขา ขณะที่หางตาจ้องเขม็งไปยังโทรศัพท์มือถือที่โผล่พ้นกระเป๋าเสื้อสูทของเขาออกมาเล็กน้อย

เธออ้างว่าร่างกายอ่อนเพลียมากและขอให้ณัฐภัทรพาเธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านเดี๋ยวนี้ โดยทิ้งให้สาริกาอยู่คนเดียวในห้องพักฟื้น

รถยนต์สีดำเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาล ณิชกานต์เอนหลังพิงเบาะข้างคนขับแล้วหลับตาลง ในหัวของเธอมีแผนการติดต่อทนายความเพื่อฟ้องหย่าและทวงคืนทรัพย์สินทั้งหมดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

อ่านต่อ
img ไปดูความคิดเห็นเพิ่มเติมที่แอป
ออกใหม่ล่าสุด: บทที่ 10   วันนี้11:13
img
img
อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ
บทที่ 1
วันนี้11:11
อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ
บทที่ 2
วันนี้11:10
อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ
บทที่ 3
วันนี้11:10
อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ
บทที่ 4
วันนี้11:10
อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ
บทที่ 5
วันนี้11:10
อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ
บทที่ 6
วันนี้11:10
อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ
บทที่ 7
วันนี้11:10
อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ
บทที่ 8
วันนี้11:10
อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ
บทที่ 9
วันนี้11:10
อยากได้ไขกระดูกฉัน? งั้นรับความพินาศไปซะ
บทที่ 10
วันนี้11:10
ดาวน์โหลดแอป
icon APP STORE
icon GOOGLE PLAY