ราะมัวแต่หมกมุ่นกับความคิดของตัวเองจนเกิดความเครียด ก็จะไม่ให้เครียดได้อย่างไร เมื่อเช้าเธอยังอยู่กับครอบครัวที่แวดล้อ

นมีก้อนแข็งๆ แล่นมาจุกในคอ อาหารที่กินอยู่จึงยิ่งฝ

ถามขึ้นหลังจากปลายฝนรวบช้อน

ค่ะแม่บุหงา แต

้ยล่ะคะ ฉันจะได้ไ

มจะฝืนยิ้ม อีกทั้งไม่อยากให้คนอื่นต้องมายุ่งยากกับเธอ ทั้งๆ ที่เธอไม่ใช่เจ้านายของ

ให้ปลายฝนต้องเดินไปนั่งตรงม้านั่งใต้ต้นลีลาวดีที่อยู่ข้างๆ ส

ียงหวานเอ่ยทักทายพี่ส

ะไรปลายหรือเปล่า อาเก้าให้พี่โทร.

้จะให้เริ่มงาน แล้วเขาก็ไปไหนไม่รู้ นี่ป่านนี้ก็ยังไม่กลับมาเลย” ปลายฝนตอบพ

ต่นายหัวสิงห์บอกหรือเป

าวอีกคน พลางคิดว่า ถ้าไม่มีเรื่องเมื่อเช้า ป่านนี้เธอคงอยู่ในหอพักที่กรุงเทพฯ เรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็คงต้องคิดเรื่องสมัครงาน แต่

ต้องรีบโทร.บอกพี่ เข้าใจหรือเปล่า” ปานระพ

พี่ป

ที่นี่ร

ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ปลายจะดูแ

าจมีเรื่องหนักๆ รอปลายอยู่”

ลัวมันคงไม่เกิดขึ้น เพราะคนที่พาเธอมานั้นช่างทำตัวห่างเหินและเย็นชากับเธอมากเหลือเกิน แม้เธอไม่เ

ี่เขาแอบแต๊ะอั๋งเธอในงานแต่งงานของปอไหม ก่อนที่เขาจะออกจากงานไปพร้อมผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งจะว่าไปหน้า

ถึงยัง

บภวังค์ตัวเอง หันขวับไปมอง ก่อนจะอุทานออกมา

ายห

ไม่นอน ออกมาเดินเล่นค่ำๆ

นายหัว มีอะไรต้องกลัวเหรอคะ” นอกจากเจ้าของบ้านที่น่ากลัวกว่าอะไรท

รือสถานการณ์อะไรง่ายๆ แบบนี้ โดยเฉพาะเธอเ

กจำสักนิด และคนที่ให้บทเรียนนั้นแก่เธอก็ยืนอยู่ตรงหน้านี่เอง ถ้าจะมีใ

ข็งกระด้างเย็นชาของเขา เกลียดสายตาว่างเป

นเดียวได้ แสดงว่าที่นี่ไม่มีใครหร

เหรอ ไม่อย่างนั้นเมื่อก่อนคงไม่ทั้งหนีทั้