ัวก็มีให้ คิดเอาเองว่าดีแล้วหรือที่มาทำแบบนี้” กิตติที่ยืนทนฟังอยู่ด้านหลังเริ่มยอมไม่ได้ คนพวกนี้ไม่เห็นเลยหรื

เหมือนพวกกูไม่ต้องมาเสือก” บุญชัยที่ไม

เคืองกับประโยคที่ได้ยิน ก่อนท

าคนงานด้วยกันมองเหมือนกับเขาเป็นตัวปัญหาเริ่มทนไม่ไหว ก่อนจะพาลอาละวาดขว้า

างไปที่นายหัวไร้น้ำใจคนนี้ ให้มันออกไปให้พ้นๆ มันจะไล่พวกเราออกรู้บ้างไหม ไอ้หน้าโง่” ความโมโหโกธาท

วพระนาย ปรายกระบอกปืนของนายหัวอย่างเขาก็จ่อไปกลางหน้าผากบุญชัยก่อนแล้ว คนงานที่เป็นลูกน้

ช่างน่ากลัว แม้แต่บุญชัยเองยังรับรู้ได้ แต่เขาก็เลือ

รื่องนี้ได้หรือยัง ส่วนข้อต่อรองที่

ายิงเป็นแน่ บุญชัยถึงกล้าพูดแบบนี้อ

ญชัยก็ได้ยินเสียงลั่นไกปืนอย่าง

ดในมือลง แต่พระนายกลับไม่ได้ลดระดับปืนลงแต่อย่างใด เพราะถ้าเขาพลาดเพียงเสี้ยววินาที

นี่อีก ฉันไล่นายออก” คำพูดของพระนายถือว่าเป็นเด็ดขาด ก่

้เรานิดหน่อย นายก็ไม่จนมันบอกว่าครั้งที่แล้วยังสำเร็จ ครั้งนี้นายก็ต้องยอม” ลูกน้องที่เคยสนิท

กูนั่นแหละ” ในเมื่อต้องออกไปจากที่นี่อยู่แล้ว บุญชัยก็ไม่มีทางยอมปล่อ

ฉันจะไม่เอ

กรรจ์สามสี่คนถึงกลับยกมือไหว้ท่วมหัวห

ปขาย ฉันยอมไม่ได้” สิ้นคำพูดของพระนายการยกมือไหว้ถึง

้บุญชัยมันทำคนเดียวนะนาย

อามาแบ่งกัน ให้กูบอกไหมว่าเอาไปขายให้ใคร วันไหน ตอนไหน

ม่เตือน ไป!!” ระดับปืนของพระนายไม่ได้ลดลงแถมยังพร้อมยิงตลอดเวลา เมื่อได้ยินแบบนี้บุญชัยถึงกับจ้องมองหน้าพระนายนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถอยห

ุญชัยเอ่ยทิ้งไว้เป็นประโยคสุดท้าย ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินออกไปจากสว

ู่ในรถที่บุญชัยให้ขับไปมันมียางอยู่ด้วย แถมเงินที่ได้มาบุญชัยยังบอกว่าน

กนายพูด แต่พวกนายทำลา

งมองมายังเขาเพื่อรอฟังคำตัดสิน แม้ใจหนึ่งอยากจะให้คนงานสามสี่คนนี้อยู่ที่นี่ต่อไป แต่มันก็คงยากที่จะไ

กนายอยู่ที่น